Τι (δε) θα ξεχάσω από το Final 4

Τώρα εσείς θα περιμένετε να ξεκινήσει η κουβέντα για τους τελικούς, αλλά δε θα υποκύψω. Θα έχουμε μέρες να αναφέρουμε τις σκέψεις για τη σειρά του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό.

Θα επιμείνω λίγο στο τριήμερο του Final 4 στο Μιλάνο.

Δεν είχα βρεθεί ποτέ σε Final 4 χωρίς ελληνική ομάδα, πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα και υπήρχαν πράγματα που μου άρεσαν και άλλα που δε θέλω καν να τα θυμάμαι.

Πάμε λοιπόν μία τελευταία βόλτα στο Μιλάνο...

Δε θα ξεχάσω ποτέ τον τελικό. Το Ρεάλ-Μακάμπι πρέπει να είναι μέσα στα τρία κορυφαία παιχνίδια που έχουν δει τα μάτια μου απευθείας (και πιστέψτε με έχω δει τόσα πολλά που συγκαταλέγω στην κορυφή το Ρεάλ – Καζέρτα 117-113 στο ΣΕΦ το 1989). Ματσάρα απίστευτη ο τελικός. Με ανατροπές, με βουτιές, με τρίποντα, καρφώματα, τάπες και αμέτρητες εναλλαγές στο σκορ στο δεύτερο ημίχρονο. Σίγουρα έπαιξε ρόλο και η απουσία άγχους που είχα για τον τελικό νικητή.

Δε θα ξεχάσω την ντρίπλα του Σέρχι Ροντρίγκες στο δεύτερο δεκάλεπτο του ημιτελικού με την Μπαρτσελόνα. Ο «Τσάτσο» πήρε το pick 'n' roll μπήκε προς τα μέσα κάνοντας ανάποδη ντρίπλα κάτω από τα πόδια (αστόχησε τελικά). Απίστευτη πραγματικά έμπνευση και σκεφτείτε πως την έκανε σε ημιτελικό, με την Μπαρτσελόνα και στο δεύτερο δεκάλεπτο. Ούτε σε φιλικό, ούτε όταν το ματς ήταν στο +30.

Δε θα ξεχάσω τους οπαδούς της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Έχω βρεθεί στο «Γιαντ Ελιάου» 4-5 φορές και το θεωρούσα ήδη την καλύτερη έδρα της Ευρωλίγκας μακράν της δεύτερης (δυστυχώς για Ολυμπιακούς και Παναθηναϊκούς, δεύτερη κατατάσσω της «Χάλα Πιονίρ»). Αρχικά 7.000 και την Κυριακή 10.000 γέμισαν το Μιλάνο, φορούσαν μόνο κίτρινες μπλούζες, φώναζαν συνθήματα και τρεις μέρες δε δημιούργησαν ούτε ένα πρόβλημα! Απίστευτη η ατμόσφαιρα.

Δε θα ξεχάσω το χαμόγελο του Κάιλ Χάινς όταν με είδε (όχι μόνο εμένα αλλά και άλλους δημοσιογράφους που ασχολούνται με το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού) και την δεύτερη του ερώτηση. Η πρώτη ήταν, «τι κάνεις φίλε» και ακολούθησε «τι ώρα είναι το τζάμπολ του δεύτερου ματς του Ολυμπιακού με τον Πανιώνιο» (η συνάντηση έγινε την ίδια μέρα). Πόσο πολύ τον αγαπούν οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού, αλλά και πόσο πολύ αγαπά και αυτός τον Ολυμπιακό.

Δε θα ξεχάσω τις τρεις παρατηρήσεις των προπονητών της Ρεάλ στον Σέρχιο Γιουλ κατά τη διάρκεια της τελευταίας προπόνησης. Ο Γιουλ δεν συμμετείχε ύστερα από απόφαση του Λάσο,αλλά όση ώρα οι συμπαίκτες του σούταραν αυτός έπαιζε με το κινητό του. Μια παρατήρηση και το βάζει μέσα. Το ξαναβγάζει... Δεύτερη παρατήρηση και του λένε να σηκωθεί να δίνει τη μπάλα στους συμπαίκτες του και να μην κάθεται στον πάγκο. Σηκώνεται, δίνει δυο πάσες και σαν σχολιαρόπαιδο το ξαναβγάζει από την τσέπη κρυφοκοιτάζοντάς το μέχρι που ήρθε ο Λάσο. Πως να πάρεις Ευρωλίγκα ρε παλικάρι μου;

Δε θα ξεχάσω τα τέσσερα κορίτσια της bwin. Ποτέ όμως!

Δε θα ξεχάσω την πλατεία Duomo που οι άνθρωποι της Ευρωλίγκας σε συνεργασία με τον Δήμο την μετέτρεψαν σε μπασκετικό στέκι από το οποίο πέρασαν στην κυριολεξία περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι.

Δε θα ξεχάσω τον φούρνο Luini. Ουρά περίπου 15 λεπτών κάθε ώρα της ημέρας, αλλά αξίζει τον κόπο η αναμονή.

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΡΟΔΙΝΑ...

Θέλω να ξεχάσω το γεγονός πως έλειπε ελληνική ομάδα από το Final 4. Σίγουρα θα προτιμούσα τον Ολυμπιακό σε σχέση με τον Παναθηναϊκό, αλλά μας έχουν καλομάθει και έλειψαν.

Θέλω να ξεχάσω ό,τι για όλους τους δημοσιογράφους υπήρχαν μόνο δύο κοινές τουαλέτες. Ήμαρτον.

Θέλω να ξεχάσω το Ρεάλ-Μπαρτσελόνα. Το περίμενα πως και πως (όλοι μας νομίζω) και εξελίχθηκε σε τεράστια... σούπα.

Θέλω να ξεχάσω το γεγονός ότι πρόλαβα την πτήση μου στο παρά πέντε (κυριολεκτικά) επειδή είχαν τα ταξί απεργία. Δεν είναι καθόλου ωραίο να τρέχεις πρωινιάτικα μέσα στο αεροδρόμιο.

ΥΓ: Υποκύπτω... Ανυπομονώ να ξεκινήσουν οι τελικοί. Αυτή τη στιγμή ο Ολυμπιακός μοιάζει να είναι ένα κλικ καλύτερος, αλλά ο Παναθηναϊκός έχει το πλεονέκτημα έδρας κάτι το οποίο είναι πολύ σημαντικό. Για αγωνιστικές λεπτομέρειες και αναλύσεις τα λέμε σε 48 ώρες.