«Το αγαπημένο μου Final 4»

Φάιναλ φορ χωρίς ελληνική ομάδα μοιάζει με φαγητό χωρίς αλάτι, πόσο μάλλον αν έχεις διατελέσει ρεπόρτερ του Παναθηναϊκού - και τα τελευταία χρόνια του Ολυμπιακού - κι έχεις συνηθίσει να γυρίζεις την Ευρώπη κάθε Μάιο για να καταγράψεις την επιτυχία της ομάδας. Με τα πολλά λοιπόν άρχισα να βάζω κάτω τις χρονιές, να ξεχωρίζω στιγμές και δια της αφαιρετικής μεθόδου να φτάσω στο «αξέχαστο φάιναλ φορ».

Ξεκίνησα τα ταξίδια το 1995 από τη Σαραγόσα, στα πρώτα μου βήματα στη δουλειά που πήγα περισσότερο για να... μυρίσω φάιναλ φορ και λιγότερο για να δουλέψω. Ακολούθησε το 2002 στην Μπολόνια, το 2005 στη Μόσχα, το 2007 στην Αθήνα, το 2009 στο Βερολίνο, το 2011 στη Βαρκελώνη, το 2012 στην Κωνσταντινούπολη.

Τα σκεφτόμουν και χαμογελούσα μόνος μου, μονολογώντας «ρε τι έχουμε ζήσει», με τις εικόνες να περνάνε με κινηματογραφική ταχύτητα και το ένα φάιναλ φορ να δίνει τη σκυτάλη στο άλλο. Το μυαλό μου «κόλλησε» περισσότερο στο 2002 κι αν τελικά πρέπει να επιλέξω το ένα και μοναδικό, θα επιλέξω... Μπολόνια. Ούτε το 2009 που υπήρχαν οι δύο ελληνικές ομάδες και η νίκη του Παναθηναϊκού επί του Ολυμπιακού πανηγυρίστηκε έξαλλα, ούτε το 2011 που είδα μπροστά στα μάτια μου την συγκλονιστικότερη αγκαλιά των χρόνων που κάλυπτα το ρεπορτάζ, αυτή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς με τον Δημήτρη Διαμαντίδη.

2002 λοιπόν με τις μνήμες να είναι πιο έντονες από ποτέ. Ταξίδι με το αυτοκίνητο, σ' ένα πενθήμερο που έμοιαζε περισσότερο με διακοπές και λιγότερο με δουλειά, δεδομένου ότι οι αγώνες διεξάγονταν Μεγάλη Παρασκευή και Κυριακή του Πάσχα, με τις πιθανότητες μάλιστα του Παναθηναϊκού να περιορίζονται στο παραδοσιακό «όσο συμμετέχεις, έχεις ελπίδες».

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Ηταν η πρώτη φορά που είδαμε τους παίκτες με τις γυναίκες τους στο ίδιο ξενοδοχείο παραμονές του τελικού και αναρωτιόμασταν αν ο Ομπράντοβιτς μας κάνει πλάκα ή αν έχει ρίξει... λευκή πετσέτα, θεωρώντας χαμένα τα παιχνίδια, αγνοώντας βεβαίως πως ο δαιμόνιος Σέρβος είχε άλλον τρόπο για να προετοιμάζει ημιτελικούς και τελικούς. Ηταν η πρώτη φορά που ζήσαμε Πάσχα στο εξωτερικό, συμμετέχοντας σε μια αποστολή που έμοιαζε περισσότερο με οικογένεια και λιγότερο με ομάδα. Ηταν η πρώτη και η τελευταία φορά που πιστέψαμε ότι ο Θανάσης Γιαννακόπουλος κοιμάται ήσυχος, αν δεν είναι σίγουρος 100% πως λειτουργεί προς το συμφέρον του Παναθηναϊκού.

Και η παρακάτω ιστορία είναι ενδεικτική: Παραμονές του μεγάλου τελικού, λίγες ώρες μετά την Ανάσταση και ο «ισχυρός άνδρας» της ΚΑΕ επιστρέφει με την ομάδα στο ξενοδοχείο, έχοντας έναν μεγάλο βραχνά: Η ULEB, του περιβόητου Πορτέλα, χρωστούσε στον Παναθηναϊκό ένα κάρο χρήματα και την επόμενη μέρα, λίγες ώρες πριν από το τζάμπολ παραχωρούσε συνέντευξη Τύπου για να αναλύσει τα... καλά και τα όμορφα της θητείας του. «Ρε παιδιά, να πάω να του τα ψάλω;» ρωτάει τους δημοσιογράφους που βρίσκονταν στην αποστολή. «Μα πρόεδρε, το βράδυ παίζετε τελικό. Μήπως δεν είναι φρόνημο να κάνετε κάτι τέτοιο;». «Εχετε δίκιο» ήταν η μόνιμη δεύτερη σκέψη του Θανάση που εισέπραξε την ίδια απάντηση τόσο από τον τότε νομικό σύμβουλο της ΚΑΕ Τάκη Μπαλτάκο, όσο και από τον Τάσο Στεφάνου (γενικό διευθυντή της ΚΑΕ), αλλά και από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς την ώρα που ο τελευταίος κατευθυνόταν στο δωμάτιο του. «Εντάξει, έχουν δίκιο, δεν θα πάω πουθενά» είπε ο πρόεδρος στις 3 τα ξημερώματα κι εμείς ήσυχοι - ήσυχοι επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας, με την σιγουριά πως το επόμενο πρωί θα απολαμβάναμε τον καφέ μας στην κεντρική πλατεία της Μπολόνια, περίμενοντας να φτάσει η ώρα για το τζάμπολ του μεγάλου τελικού.

Στις 10 το πρωί τα τηλεφώνα βαρούσαν σαν τρελά... «Μα καλά, κοιμάστε; Ωραίοι δημοσιογράφοι είστε» τα σχόλια που ακούγαμε κι εντός 15λεπτου βρισκόμασταν άπαντες στην συνέντευξη του Πορτέλα, όπου η οικογένεια Γιαννακόπουλου παρέστη σύσσωμη και απείλησε με αποχώρηση από την διοργάνωση! «Πρόεδρε, μαζί δεν τα λέγαμε στις 3 το πρωί; Δεν μας είπες ότι δεν θα πας πουθενά;» ήταν το εύλογο ερώτημα στον Θανάση, όταν πλέον τα πνεύματα είχαν ηρεμήσει και είχαμε καταφέρει να μάθουμε ποιο από τα αδέλφια είχε απειλήσει με αποχώρηση από το φάιναλ φορ. «Ναι ρε παιδιά, έτσι είπαμε, αλλά πήγα να κοιμηθώ, το σκεφτόμουν μέχρι τις 7 το πρωί και μόλις είπα "θα πάω και θα τα πω" με πήρε ο ύπνος σαν πουλάκι» ήταν η αποστομωτική απάντηση του Γιαννακόπουλου, ενδεικτική του παρορμητισμού του.

Το ίδιο βράδυ ο Παναθηναϊκός κατάφερε το ακατόρθωτο... Με μια απίστευτη ανατροπή, πανηγύρισε το τρίτο ευρωπαϊκό της ιστορίας του και τα όσα διαδραματίστηκαν δεν είχαν προηγούμενο στο ξενοδοχείο. Η Μπολόνια σηκώθηκε στο πόδι από τους Ελληνες φιλάθλους και η χαρά των Γιαννακόπουλων ήταν τέτοιο που έφτασαν στο σημείο να μπουν στο ίδιο αεροπλάνο επιστροφής, κάτι που δεν το συνηθίζουν για ευνόητους λόγους. Μπολόνια λοιπόν και μάλιστα με διαφορά, αν και δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τα εξής:

1995: Τους Ισπανούς της Ρεάλ να βγάζουν από τις λιμουζίνες τις επτά ευρωπαϊκές κούπες της Ρεάλ και να τις μοστράρουν στο περίπτερο τους, την ώρα που οι Παναθηναϊκοί και οι Ολυμπιακοί κρεμούσαν... λαβαράκια!

2005: Τη Μόσχα και μόνο τη Μόσχα γιατί το τουρνουά πέρασε και δεν ακούμπησε...

2007: Τον Τομάσεβιτς να ανασταίνεται και τον Παπαλουκά να κάνει το παιχνίδι της ζωής του στο ΟΑΚΑ, δεχόμενος παράλληλα πρόταση με... λευκή επιταγή από τον Παναθηναϊκό.

2009: Το ξενοδοχείο του Παναθηναϊκού να φλέγεται μετά την κατάκτηση του τροπαίου και τους παίκτες του τριφυλλιού να τραγουδάνε ρυθμικά τα συνθήματα παρέα με τους οπαδούς, την ώρα που οι Γερμανοί υπάλληλοι τραβούσαν τα μαλλιά τους με την λαοθάλασσα και τις φωνές!

2011: Τον Διαμαντίδη να τρέχει στον Ομπράντοβιτς και να τον αγκαλιάζει όπως ο γιος τον πατέρα.

2012: Τον Πρίντεζη να πετάει σαν βότσαλο την μπάλα στο καλάθι της ΤΣΣΚΑ και να ανασηκώνομαι από τη θέση μου, μην πιστεύοντας πως είχα μπροστά στα μάτια μου τη μεγαλύτερη ανατροπή στην σύγχρονη ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ!