Το μερίδιο των αγγέλων

O Oλυμπιακός μαθήτευσε στου κασίδη το κεφάλι και, με τα πολλά, ανακάλυψε τη συνταγή που νερώνει το δηλητήριο της «βασίλισσας». Οι παίκτες του έμαθαν, αλλά πρώτα έπαθαν. Αυτά που έπαθαν παραείναι πολλά για να περάσουν ασυγχώρητα.

Το τέταρτο ημίχρονο της προημιτελικής σειράς ενάντια στην καλύτερη ομάδα της Ευρώπης τελείωσε με θετικό πρόσημο, βάφτηκε σε αποχρώσεις του κόκκινου, αλλά ήταν πια πολύ αργά. Όταν έχεις δεχθεί 53 πόντους στο πρώτο ημίχρονο (και 88 στα δύο προηγούμενα), δεν αρκεί το αξιέπαινο αλλά φτωχό 29-33 του αποχαιρετιστήριου εικοσαλέπτου.

Τα μαθήματα πληρώνονται, ενίοτε ακριβά.

Η συνταγή που φέρνει μαζί του στον Πειραιά ο Ολυμπιακός θα του χρησιμεύσει μόνο αν μπορέσει να την εφαρμόσει επί έξι συναπτά ημίχρονα. Γίνεται; Γίνεται. Θα γίνει; Μάλλον όχι. Πολύ αργά για δάκρυα. Εκτός και αν…

Η άμυνα να είναι ανδρική. Mε πολλές αλλαγές για να μη μένει ποτέ ανοιχτός ο ορίζοντας. Με παγκίτες καμικάζι.Τα φάουλ να χρησιμοποιούνται έξυπνα. Η μπάλα να φεύγει από τα χέρια του Σπανούλη και να κυκλοφορεί γρήγορα όταν ο αντίπαλος κάνει την κίνησή του. Τάισμα των ψηλών. Πάσες από μέσα προς τα έξω, για ελεύθερα σουτ. Να βγαίνει η Ρεάλ από τα νερά της. Να ψάχνει τους αυτοσχεδιασμούς, να αναγκάζεται να σκεφτεί. Αυτό είναι όλο, εύκολο στο χαρτί, αλλά δύσκολο στην πράξη. Εφαρμόστηκε στην εντέλεια, στα τελευταία 15 λεπτά. Δεν έφτανε.

Ο Παναθηναϊκός βρήκε το κουμπί της ΤΣΣΚΑ με την πρώτη απόπειρα και το πίεσε ώσπου να της γίνει το σχοινί βρόγχος.

Γρήγορη εκτέλεση στην επίθεση. Ηρεμία. Ψηλοί που σουτάρουν για να ανοίγει η αντίπαλη άμυνα. Μυαλωμένη δημιουργία από τον ασύγκριτο Διαμαντίδη, αλλά και λίγη τρέλα από τον Ράιτ. Ξύλο, για να μη ξεθαρρεύουν οι Ρώσοι. Προσήλωση στην άμυνα και στο κυνήγι του ριμπάουντ. Ελεγχόμενο τρέξιμο. Αμυνα που δαγκώνει χωρίς έλεος. Πόσες φορές έμεινε η ΤΣΣΚΑ κάτω από τους 70 πόντους στο γήπεδό της;

Το πλάνο εφαρμόστηκε στην εντέλεια, από την αρχή ως το τέλος, με αρχιτέκτονα τον πρωτάρη Αλβέρτη που πήρε την ταυτότητα ολόκληρου Μεσίνα.

Μολαταύτα, ο Παναθηναϊκός έχασε. Θα επιχειρήσει ξανά απόψε και μπορεί να βγει παλικάρι, όπως το 2011 απέναντι στη Μπαρτσελόνα. Γίνεται; Γίνεται. Θα γίνει; Μάλλον όχι. Μεγάλες ευκαιρίες όπως αυτή της Τετάρτης έρχονται, παρέρχονται και σπανίως ξαναγυρνούν. Εκτός και αν…

Το συνολικό 0-3 του πρώτου τριημέρου με άφησε περίεργα αισιόδοξο. Ισως φταίει το καλοκαιρινό αεράκι της Μαδρίτης, πάνω που ήμουν προετοιμασμένος για τετραήμερο στην απωθητική Μόσχα!

Όχι. Δεν είναι αυτό. Είναι η ψυχραιμία με την οποία οι ομάδες μας, ομάδες κατά τεκμήριο κατώτερες από τα μεγαθήρια που αντιμετώπιζαν, πάλεψαν να φέρουν τη σκακιέρα της τακτικής στα μέτρα τους και εν μέρει το κατόρθωσαν, ιδίως ο Παναθηναϊκός.

Δεν είμαι από εκείνους που συμβιβάζονται εύκολα με τις έντιμες, τιμητικές ήττες. Αυτές είναι για το ποδόσφαιρο. «Θηρίο ο θρύλος, αδικείται από το 0-3». «Ατσάλι το τριφύλλι, άξιζε κάτι καλύτερο από το 1-4». Το ξέρετε το έργο, το έχετε δει ξανά και ξανά στα γήπεδα της ασπρόμαυρης μπάλας.

Στο μπάσκετ, κατακτήσαμε την πολυτέλεια να ζητάμε εξηγήσεις ακόμα και για μία ήττα από την ΤΣΣΚΑ στη Μόσχα ή από τη Ρεάλ στη Μαδρίτη. Μου άρεσε αυτό που διάβασα στη σημερινή Αs: «Εμπρός, να νικήσουμε τη χώρα που κέρδισε 9 ευρωπαϊκά τρόπαια από τα τελευταία 20».

Δέκα έγραψε στην πραγματικότητα, αλλά μου άρεσε και το λάθος της, ωραία είναι όταν χάνουν το μέτρημα ακόμα και οι Ισπανοί.

Οι ομάδες μας εμφανίστηκαν στο γήπεδο στολισμένες με τα γαλόνια τους και έκαναν φιλάθλους καλομαθημένους στα μεγαλεία να παραληρούν από ενθουσιασμό όποτε έβλεπαν Έλληνα στο καναβάτσο.

Η Ρεάλ Μαδρίτης ονειρεύεται όχι μόνο την «decimal» (δεκάτη) κούπα στο ποδόσφαιρο, αλλά και τη “novena” (ενάτη) στο μπάσκετ. Η ΤΣΣΚΑ έχει στην τροπαιοθήκη της άλλες έξι, οι δύο με ελληνική γυαλάδα από την εποχή Παπαλουκά.

Ο Παναθηναϊκός την στρίμωξε στα σχοινιά ξοδεύοντας το ένα τρίτο των χρημάτων, με πρωτόπειρο προπονητή, αλλά και αρκετούς παίκτες στρατολογημένους από τα αζήτητα ή από τις εφεδρείες. Ο Ολυμπιακός κόντεψε να ανατρέψει το +14 της χρυσοποίκιλτης Ρεάλ με μπροστάρηδες κάτι λεβέντες που έβγαζαν το ψωμί τους στο Ρέθυμνο, στην Καβάλα, στη Θεσσαλονίκη, στο Βέλγιο.

Ο αναπληρωματικός πόιντ-γκαρντ της ΤΣΣΚΑ έχει ετήσιο συμβόλαιο 2 εκατομμυρίων δολαρίων, του Παναθηναϊκού παίρνει 200 χιλιάρικα σκάρτα. Ο Ρούντι Φερνάντεθ βρήκε απέναντί του τον Ιωάννη Παπαπέτρου. Από πού κι ως πού να απαιτήσουμε θαύματα;

Και όμως, μπορεί. Μπορεί να συμβεί. Αποκλείεται να φοβηθεί ο Παναθηναϊκός τους Ρώσους μετά το προχθεσινό. Ο Ολυμπιακός θα πάρει το δεύτερο ημίχρονο του δεύτερου προημιτελικού και θα το κάνει πυξίδα για να κερδίσει το επόμενο παιχνίδι – απαγορεύεται να κοιτάξει πιο μακριά.

Υποψιάζομαι ότι την επόμενη Τετάρτη θα είναι αναμμένα τα φώτα, όχι μόνο στο ΟΑΚΑ αλλά και στο ΣΕΦ. Κι αν χάσουμε, ας χάσουμε. Ας χαρεί και κάποιος άλλος στη ρημάδα την Ευρωλίγκα. Δεν γίνεται να χαλάμε την πιάτσα κάθε χρόνο.

Μπορούμε να πάρουμε τη ρεβάνς το καλοκαίρι, όταν η Εθνική επιστρέψει στην Ισπανία με προπονητή της ελληνικής σχολής στο τιμόνι της! Αρκεί να βγουν τα φλουριά στο άδειο πλέον ταμείο της Ομοσπονδίας…

Ο Βασίλης Σπανούλης χειροκροτήθηκε στη Μαδρίτη, ο Δημήτρης Διαμαντίδης θαυμάστηκε στη Μόσχα. Πίσω στην ψωροκώσταινα, ξέρουμε μόνο να τους βρίζουμε, εκτός κι αν τύχει να προσκυνάμε τα χρώματα της φανέλας τους.

Από όλες τις χώρες της Ευρώπης, εκείνη που εκτιμάει λιγότερο τα εκλεκτά παιδιά του ελληνικού μπάσκετ είναι η ίδια η Ελλάδα. Θα τα εκτιμήσουμε μια και καλή όταν τα χάσουμε.

Ακουγα κάτι «αρρωστάκια» της αποστολής του Ολυμπιακού να περιγράφουν τα γεγονότα της Τούμπας και έστρεφα αλλού τα ώτα. Ιδίως όταν ξεκινούσαν οι συγκρίσεις, ποιος κάφρος την έχει πιο μεγάλη. «Μιλάνε και αυτοί, που κάποτε…».

Δεν αξίζει σε αυτή τη χώρα αυτό το μπάσκετ. Ακόμα και όταν κερδίζουμε ευρωπαϊκά κύπελλα, πανηγυρίζουμε επειδή πηδήξαμε τον αντίπαλο. Ή, στην «καλύτερη» περίπτωση, βαυκαλιζόμαστε για την δήθεν ανωτερότητα της φυλής, την ίδια που παίνευαν οι αθληταράδες του στίβου μας, με στόμα γεμάτο παράνομα φάρμακα.

Αυτά τα ολίγα, τα ελαφρώς παραληρηματικά, γραμμένα μεσάνυχτα Μεγάλης Πέμπτης, από την Πλατεία Αγγέλων της ζεστής Μαδρίτης.

Οι ομάδες μας θα μείνουν ζωντανές εάν πέσει στο δικό τους καζάνι το «μερίδιο των αγγέλων», αυτό το λίγο, το τυχερό και μεθυστικό, που εξατμίζεται στην απόσταξη του ουίσκυ και καταλήγει, σύμφωνα με τους Σκωτσέζους, στο λαρύγγι των αγγέλων.

Ενα κλείσιμο του ματιού της τυφλής θεάς, μισό χαμόγελο της στατιστικής.

Να βάλει μία βολή ο Χάινς, όχι δύο. Να βρουν σκέτο διχτάκι τα ελεύθερα σουτ του Λοτζέσκι, όχι «in and out». Να μη ξεκινήσει με 0/10 τρίποντα ο Παναθηναϊκός. Να μη ξεκινήσει με 9/13 η Ρεάλ. Να σουτάρει κι ένα τούβλο ο Ουίμς. Να ανεβεί πάνω από το 75% το ποσοστό στις «κόκκινες» βολές.

Στην Κωνσταντινούπολη, στο Βερολίνο και αλλού, το «μερίδιο των αγγέλων» έπεσε σε λαρύγγι ελληνικό.

Φέτος, όχι. Όχι ακόμη.