Ο... Ντιρκάνεν και τα κερατάκια

Όσο παιάνιζαν οι μουσικές στη διάρκεια του τελευταίου τάιμ-άουτ του αγώνα Φινλανδίας-Σλοβενίας, έγραψα μέσω Viber ένα μήνυμα στον συνάδελφο Γιάννη Ψαράκη: «Θα έχω να λέω ότι ήμουν στο πρώτο τουρνουά του Λάουρι Μαρκάνεν, όπως ήμασταν το ’99 στο πρώτο τουρνουά του Νοβίτσκι».

Στην επόμενη φάση, ο θαυματουργός πιτσιρικάς με το μαλλί από τη Γαλάζια Λίμνη μπουρδουκλώθηκε και έχασε τη μπάλα μέσα από τα χέρια του. Στη μεθεπόμενη, πάτησε γραμμή και αχρήστευσε την τελευταία ευκαιρία των Φινλανδών.

Ακόμα χειρότερα, τραυματίστηκε με την προσγείωση και αποχώρησε υποβασταζόμενος από δύο άτομα. Την Πρωτοχρονιά αναλαμβάνω να κάνω ποδαρικό στους εχθρούς σας, σε τιμές γνωριμίας…

Θα έχω να λέω, όμως, ότι ήμουν στο πρώτο του …Ντιρκάνεν. Ισως και στο τελευταίο παιχνίδι του με την Εθνική ομάδα. Ο τραυματισμός δεν φαίνεται και τόσο σοβαρός, αλλά ούτε του Γιάννη Αντετοκούνμπο ήταν.

Ο Μαρκκάνεν αποχώρησε από το γήπεδο κουτσαίνοντας και μουτρωμένος, αλλά δεν χρειάστηκε πατερίτσες ούτε προστατευτική μπότα ούτε ώμους συμπαικτών για να στηριχτεί.

Το κορμί του και το βάδισμά του θυμίζει Νοβίτσκι, όσο θυμίζει Νοβίτσκι και το παιχνίδι του, με τον τέλειο παλμό στο σουτ, τις πλαστικές κινήσεις, την ευελιξία, το ποστάρισμα, τα πάντα όλα.

Δεν ήταν βέβαια καλύτερος στα 20 του ο Ντιρκ της Βύρτσμπουργκ απ’ ότι είναι, στα 20 του, ο κολεγιόπαις Μαρκάνεν του 2017. Ούτε πήγαινε σε καλύτερο κουρέα.

Σημασία έχει βέβαια τι έχει μέσα στο κεφάλι του, στην κρίσιμη περιοχή ανάμεσα στα αυτιά του.

«Εγώ δεν είδα κανέναν τραυματισμό, ήταν ένα συνηθισμένο χτύπημα στη ροή του αγώνα», είπε ο προπονητής του μικρού, Χένρικ Ντέτμαν. «Είμαι προπονητής και όχι γιατρός», πρόσθεσε, σκασμένος και ενοχλημένος από τις ερωτήσεις.

Ο Μαρκάνεν βγήκε τελευταίος από τα αποδυτήρια με κολεγιακό φουτεράκι και πήγε για εξετάσεις, χωρίς να μιλήσει στους δημοσιογράφους.

Κάτι μου λέει ότι οι «πλάκες» και τα αποτελέσματα της μαγνητικής έφτασαν με υπερατλαντικό περιστέρι στο Σικάγο πριν τα πάρει στα χέρια του ο ίδιος ο Ντέτμαν.

Όταν οι Φινλανδοί δουν μπροστά τους κόκκινο φως με κερατάκια ταύρου, θα καταλάβουν ότι η εξουσία έχει περάσει προ πολλού στα χέρια των εργοδοτών των παικτών, ιδίως εκείνων που κόβουν επιταγές αμερικάνικης τράπεζας.

«Το ΝΒΑ δεν έχει τρόπο να απαγορεύσει επίσημα τη συμμετοχή ενός αθλητή στην Εθνική ομάδα της χώρας του, αλλά μπορεί να ασκήσει πίεση με χίλιους διαφορετικούς τρόπους», μου έλεγε ο Γκόραν Ντράγκιτς, την παραμονή των αγώνων.

«Ευτυχώς εγώ έχω καλές σχέσεις με την ομάδα μου και τους ανθρώπους της», πρόσθεσε ο Σλοβένος. Γκουχ, γκουχ, του απάντησα. Μάλλον κρύωσα, εδώ στο ψυχρό Ελσίνκι.

Όσο και αν αγαπάμε το ευρωπαϊκό μπάσκετ και καμωνόμαστε ότι προτιμάμε το τυρί που βγάζει η δική μας στάνη, το αβίαστο συμπέρασμα του εναρκτήριου τριημέρου είναι ότι οι παίκτες από το ΝΒΑ -ιδίως οι πρωτοκλασάτοι- τρέχουν με ταχύτητα φωτός και αφήνουν τους βλαχοδήμαρχους της Ευρώπης κολλημένους σε βαλτόνερα.

Ο Πορζίνγκις, ο Σρέντερ, οι Γκασόλ, ο Ντράγκιτς, ο Σάριτς, ο Μπογκντάνοβιτς, ο Φουρνιέ, ο Μαρκάνεν, ο Βούτσεβιτς, ο Ρούμπιο, ο Αμπρίνες, οι Ερνανγκόμεθ, ο Μπελινέλι, ο Μαριάνοβιτς, ο Μοζγκόφ, αλλά και κάποιοι που πατάνε σε δύο βάρκες όπως ο Σβεντ, ο Τσάτσο, ο Σέρβος Μπογκντάνοβιτς μοιάζουν σαν να παίζουν άλλο άθλημα, με διπλάσια ταχύτητα, εκρηκτικότητα, αλλά και αντίληψη του παιχνιδιού.

Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι το ίδιο θα συνέβαινε με τον Αντετοκούνμπο, τον Γιόκιτς, τον Γκομπέρ, τον Μπατούμ, τον Γκαλινάρι, τον Μίροτιτς, τον Γκόρτατ.

Η ψαλίδα άνοιξε και έγινε άβυσσος, όχι μόνο επειδή το ΝΒΑ μας πήρε τα καλύτερα παιδιά, αλλά και επειδή το μπάσκετ άλλαξε, αφήνοντας πίσω όσους επιμένουν στο παλαιό μοντέλο.

Στους τελευταίους, φοβάμαι ότι συγκαταλέγεται και η Ελλάδα, προσκολλημένη εκούσα άκουσα στη συμβατική τεχνολογία. Δεν είναι τυχαίο, ότι για δεύτερο συνεχόμενο τουρνουά έχει για κορυφαίο παίκτη τον άτεχνο αλλά συμβατό με τη νέα εποχή, Θανάση Αντετοκούνμπο.

Μπορεί βεβαίως η «ελληνική σχολή» να βγει σε καλό εάν εφαμοστεί με προσήλωση και κατά γράμμα, αλλά η φετινή ομάδα μοιάζει αποψιλωμένη από κάποια γνωρίσματα, εκ των ων ουκ άνευ.

Δεν είναι συγκεντρωμένη, δεν υιοθετεί το δόγμα «ένας για όλους», δεν θυσιάζει το κορμί της, δεν χρησιμοποιεί το μυαλό της, δεν δείχνει να χολοσκάει.

Ο τραυματισμός του Μαρκάνεν μπορεί να ήταν το θείο δώρο που χρειαζόταν η Εθνική για να πετύχει μία σημαντική νίκη και να αισθανθεί πιο δυνατή και αισιόδοξη.

Όχι ότι είναι ανίκητη η Σλοβενία, φορτωμένη μάλιστα με την κόπωση ενός αγώνα που ολοκληρώθηκε 18 ώρες πριν το σημερινό τζάμπολ.

Το ελληνικό μοντέλο μπορεί να πνέει τα λοίσθια, αλλά το δεκάλεπτο της αντεπίθεσης στον αγώνα-εφιάλτη με τους Γάλλους υπενθύμισε τη διαχρονική αξία του.