Ώρα ευθύνης

Μέχρι την βραδιά της φιέστας, ο ρόλος του Τσάβι Πασκουάλ, ήταν περισσότερο αυτός του διαχειριστή. Ούτε οι επιλογές των παικτών ήταν δικές του, αλλά ούτε και οι αποφάσεις που ακολούθησαν τον επώδυνο αποκλεισμό από την Φενέρμπαχτσε στην Euroleague. Επί της ουσίας, θα τα είχε περισσότερα άλλοθι και τις λιγότερες ευθύνες, όπως και να τελείωνε η σεζόν.

Οι μεγαλύτερες διοργανώσεις στη Vistabet. Παίξε νόμιμα με προσφορά ημέρας στο Τσεχία U19 – Πορτογαλία U19 (21+).

Πλέον όμως ο Καταλανός έχει μπει σε μια άλλη φάση και σε μια άλλη κατάσταση σε σχέση με τον πράσινο οργανισμό. Είναι η ώρα της δικής του ευθύνης. Είναι η ώρα να δράσει- και όχι να αντιδράσει- και γι αυτούς που ξέρουν, η διαφορά είναι μεγάλη, ειδικά αν πρόκειται για μια δύσκολη ομάδα, όπως ο Παναθηναϊκός.

Η πρώτη και πιο σωστή απ’ όλες τις αποφάσεις που (ξέρουμε ότι) έχει πάρει, είναι η συναίνεσή του να δοθεί δανεικός ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος. Να πάει σε μια ομάδα, της Ελλάδας ή του εξωτερικού, στην οποία θα έχει ουσιαστικό ρόλο και την ευκαιρία να «ξεμπουκώσει», πρώτα ψυχολογικά και μετά αγωνιστικά. Θυμάστε που τα συζητάγαμε («Free Billy”)

Η δεύτερη ήταν να αποκτηθεί, επιτέλους, ένας κλασσικός πλέι μέικερ, ο οποίος θα παίξει το ρόλο του “back up” για τον Νικ Καλάθη. Ο Λεκαβίτσιους.

Η τρίτη, είχε να κάνει με την αποχώρηση του Γιάννη Μπουρούση. Δεν πιστεύω να υπάρχει ένας ο οποίος να παρακολούθησε το βελούδινο και πολιτισμένο αυτό διαζύγιο, με τις αγκαλιές, τα φιλιά αλλά και τις δηλώσεις Γιαννακόπουλου-Μπουρούση, που να μην κατάλαβε ότι ο βασικότερος λόγος που ο έμπειρος σέντερ θέλησε να μην εξαντλήσει το συμβόλαιό του, ήταν ότι αισθανόταν πως ο προπονητής του δεν έκοβε τις φλέβες του γι αυτόν. Το πόσο πιο κοντά στα θέλω του Πασκουάλ είναι ο Ίαν Βουγιούκας, θα φανεί από τον τρόπο της αξιοποίησής του. Κι ενδεχομένως από τον τρόπο που θα χρησιμοποιηθούν τα χρήματα που εξοικονομήθηκαν από αυτή την αλλαγή.

Με τα δεδομένα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή κι αν θεωρήσουμε δεδομένη την παραμονή του Γκιστ, η επόμενη κρίσιμη απόφαση, θα έχει να κάνει με τους χειρισμούς στο θέμα του Κρις Σίνγκλετον. Του κατά τεκμήριο πιο σταθερού και αξιόπιστου παίκτη της περσινής σεζόν. Ξέρουμε ότι υπάρχουν τρεις πιθανότητες: α. να παραμείνει με το συμβόλαιό που έχει ήδη υπογράψει, β. να μετακινηθεί στο ΝΒΑ μέχρι τις 20 Ιουλίου, που εκπέμπει η προθεσμία της option που περιλαμβάνεται σε αυτό το συμβόλαιο και γ. να πωληθεί σε άλλη ευρωπαϊκή ομάδα, έναντι ενός υψηλού και συνεπώς δελεαστικού τιμήματος.

Είναι εξαιρετικά κομβική αυτή η υπόθεση (Σίνγκλετον). Αφενός γιατί είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί παίκτης με τόσο πληθωρική συμμετοχή στο παιχνίδι κι αφετέρου γιατί θα είναι πολύ μικρότερη η μεταβολή του βασικού κορμού αν αυτός αλλοιωθεί κατά τα δυο έκτα του και άλλη κατά 50%.

Σε πρώτη φάση, το θέμα είναι ποιος θα αντικαταστήσει τον Μάικ Τζέιμς. Και κυρίως τι τύπος γκαρντ θα προτιμηθεί. Μπορεί να ήταν από τους πιο αμφιλεγόμενους και τους πιο πολυσυζητημένους παίκτες, να ήταν παίκτης ενστίκτου και να μην τα πήγαινε καλά με την οργάνωση, ωστόσο ο συγκεκριμένος πρόσφερε τρία βασικά χαρακτηριστικά τα οποία στην τελική ανάλυση βοήθησαν σε μεγάλο βαθμό: α. την ικανότητα να παίξει και πιεστική άμυνα, β. την δυνατότητα να περνάει , στο «ένας- ένας» τον προσωπικό του αντίπαλο και να τελειώνει φάσεις, και γ. το χαρακτήρα που τον έσπρωχνε να βγει μπροστά και να μη διστάζει να πάρει πάνω του κρίσιμες επιθέσεις. Στοιχεία, κακά τα ψέματα, που ο φιλότιμος Φελντέιν δεν τα διαθέτει.

Σε δεύτερη (φάση), να αναζητηθεί ένα «τριάρι» πίσω ή δίπλα στον Κέι Σι Ρίβερς. Ένα τριάρι δηλαδή που να μπορεί να σταθεί και ως βασικός και να μπορεί να καλύψει άλλη μια θέση. Είτε το «δυο», είτε το «τέσσερα».

Σε τρίτη(φάση), να αξιολογηθεί σοβαρά αν οι ψηλοί (με ή χωρίς Σίνγκλετον, με ή χωρίς Φώτση, με ή χωρίς Όγκαστ) είναι αρκετά σκληροί για να αντέξουν τον ανταγωνισμό της Euroleague με την νέα της μορφή. Για παράδειγμα, ο Θανάσης Αντεντοκούνμπο, για να χρησιμοποιήσουμε ονόματα που βρίσκονται στο προσκήνιο εδώ και αρκετό καιρό, είναι ένας παίκτης που θα μπορούσε να αποτελέσει λύση προς αυτή την κατεύθυνση.

Σε κάθε περίπτωση θα δοκιμαστεί, σε μεγάλο βαθμό το κριτήριο και η ικανότητα επιλογής παικτών που διαθέτει ο Τσάβι Πασκουάλ. Γιατί, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, είναι η πρώτη φορά στην καριέρα του ως πρώτος προπονητής που θα πρέπει να αναλάβει εξ ολοκλήρου αυτό το βάρος. Τόσα χρόνια στην Μπαρτσελόνα, είχε δίπλα του τον Ζοάν Κρέους, ο οποίος είχε βασικό λόγο, για να μην πούμε ότι ήταν εκείνος που κινούσε τα μεταγραφικά νήματα. Ίσως πάλι να πάρουμε και μια απάντηση στο ερώτημα ποιος ήταν τελικά αυτός που στην «Μπάρτσα» επέλεγε με βασικό κριτήριο το επιθετικό ταλέντο και λιγότερο την δύναμη –σώματος και πνεύματος- με αποτέλεσμα αυτή τη soft ομάδα που παρακολουθήσαμε την τελευταία τετραετία.