Στο Final 4 προκρίθηκε η λογική

Αν γυρνούσαμε τον χρόνο πίσω και κάναμε τις αγαπημένες μας καφενειακές ή μη προβλέψεις για το Final 4 2017, ποιοί θα ήταν οι εκλεκτοί μας;

Σίγουρα η Πρωταθλήτρια Ευρώπης ΤΣΣΚΑ Μόσχας με τον ίδιο βασικό κορμό και τους ίδιους αστέρες να την κουβαλάνε στους ώμους της, με το τρομερό ταλέντο των διόσκουρων Ντε Κολό-Τεόντοσιτς, με στρωμένα αποδυτήρια από άποψη χαρακτήρων και με την επιτυχημένη μπασκετική φιλοσοφία του Δημήτρη Ιτούδη, πάντα παρούσα και διαρκώς εξελισσόμενη φιλόδοξα.

Οπωσδήποτε θα συμπεριλαμβάναμε την Ρεάλ Μαδρίτης με το πληρέστατο ρόστερ, τον Πρωταθλητή Ευρώπης Λάσο στον πάγκο της, τον Γιούλ των τελευταίων δευτερολέπτων που τόσο μετράνε σε ένα Final 4, τον εξωγήινο Ντόνσιτς, τις μεγάλες προσωπικότητες, τον ισπανικό κορμό, τη δυνατή έδρα και το ισχυρό brand name.

Απόλυτα λογική και η παρουσία στην ελίτ της Φενέρμπαχτσε, εκστασιασμένη μπροστά στην προοπτική να στεφθεί μέσα την πόλη της, μπαρουτοκαπνισμένη πια και σε τελικό, με χτισμένο και δουλεμένο κορμό επίσης, τον MVP Μπογκντάνβιτς, αστέρια δεμένα μεταξύ τους και τον προπονητή- φαινόμενο στον πάγκο της.

Παίξε νόμιμα στην Sportingbet με επιστροφή στοιχήματος στο Ρεάλ Μ. - Σεβίλλη αν ο Ρονάλντο ανοίξει το σκορ (21+).

Αν κάναμε αυτή την κουβέντα τον Οκτώβρη ίσως αφήναμε το τέταρτο εισιτήριο υπό αμφισβήτηση και διάφορους μνηστήρες να το γλυκοκοιτάνε. Γιατί όμως; Ο τέταρτος άλλα όχι έσχατος του Final 4 Ολυμπιακός, τί απο τα παραπάνω στερείται; Γηγενή κορμό όχι μόνο έχει, αλλά αν έπαιζαν μόνο γηγενείς παίκτες θα ήταν τελικό για πλάκα. Σούπερ σταρ; Τον λένε Βασίλη Σπανούλη και το πόσο σταρ είναι αναζητήστε το στα μάτια των αντιπάλων, όταν ανταλλάσσουν οι ομάδες λάβαρα κι όταν μπαίνει να παίξει στο αγαπημένο του τέταρτο δεκάλεπτο. Χημεία στα αποδυτήρια; Φροντίζει γι αυτό ο υπαρχηγός Γιώργος Πρίντεζης που με τη συνολική του συμπεριφορά εκπέμπει σεβασμό στο οργανόγραμμα και στην επετηρίδα. Προπονητή; Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος εξελίσσεται χρόνο με το χρόνο σε ευρωπαϊκή σταθερά, έχει στιβαρό τιμόνι στα δύσκολα και στηρίζοντας αδιάκοπα τους υπό αμφισβήτηση παίκτες του, κερδίζει σεβασμό κι από αυτούς που προπονεί κι από άλλους που καλοβλέπουν το ενδεχόμενο να παίξουν γι αυτόν.

Υπήρχαν βέβαια σοβαρές υποψηφιότητες για σφήνες μεταξύ των 4, όπως αυτή της Νταρουσάφακα και της Εφές, του Παναθηναϊκού, της Μπαρτσελόνα και της Μπασκόνια, αλλά από όλες αυτές τις ομάδες λείπουν στοιχεία των κορυφαίων 4. Είτε το νεοσυσταθέν σύνολο, είτε ο νεοφερμένος προπονητής, είτε ο χαρακτήρας και οι ρόλοι που δεν προλαβαίνουν σε ένα μόνο καλοκαίρι να χτιστούν, είναι ανασχετικοί παράγοντες για την επιτυχία. Όποιος χτίσει και συμπληρώσει πραγματάκια στη φετινή του εμπειρία, θα βρίσκεται του χρόνου σε πολύ καλύτερη μοίρα. Όποιος γκρεμίσει συθέμελα ό,τι χτίστηκε, κουράγιο και καλή υπομονή. Πρέπει να περιμένει να του πέσει λαχείο, να έχουν προβλήματα οι αντίπαλοι και μόνο τότε ίσως δρέψει καρπούς δυσανάλογα νωρίς.

Τέλος η συνάντηση των καλύτερων γίνεται στην Κωνσταντινούπολη. Πολύ ζηλεύω που δε θα είμαι εκεί, άσχετα με τους φόβους που ακούω δεξιά αριστερά. Στην Πόλη των μνημείων, της ιστορίας, στην μποέμικη Κωνσταντινούπολη που προσπαθεί να εξισλαμίσει ο Ερντογάν. Παραμένει μια Πόλη φαινόμενο με το χρώμα της, αλλά και την ευρωπαϊκή πλέον κουλτούρα της, όχι τόσο στο Ortakoy με τα πολυδιαφημισμένα club, όσο περισσότερο στο αναπτυσσόμενο Karakoy με τα εστιατόρια ή τα μπαράκια και βέβαια στο Nishantasi που έτσι κι αλλιώς ήταν η πρώτη δυτική φωλιά. Ασιατική πλευρά δεν προτείνω λόγω απρόβλεπτης κίνησης, κάντε καλύτερα ντου στην Αιγυπτιακή αγορά να πνιγείτε στα χρώματα και στα αρώματα των μπαχαρικών. Μην φοβηθείτε το σάντουιτς με σκουμπρί και μαρούλι στην προβλήτα, αν κάνετε τη βόλτα με το καραβάκι στον Βόσπορο κι αν τυχόν πάτε με την καλή σας κι όχι με τσακαλοπαρέα, στον πύργο του Γαλατά όταν οι άλλοι πηγαίνουν δεξιά, εσείς τραβήξτε αριστερά κι ανακαλύψτε ένα γωνιακό μπαρ-καφέ, το δικό μας αγαπημένο.

Αν διαβάσατε ποτέ το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ, αναζητήστε το Μουσείο της Αθωότητας στη συνοικία Γαλατασαράι, δυο βήματα από την Ιστικλάλ. Φάτε καθαρό κεμπάπ στο Tunel κι αν μείνετε κοντά στην Ταξίμ, περπατήστε ως το Πολεμικό Μουσείο και στρίψτε μετά δεξιά στην κατηφορίτσα. Μπείτε στο Juno, δώστε τα χαιρετίσματά μου στην Σελίν και συζητήστε όλα τα μπασκετικά συστήματα που θα εφαρμόζατε σαν «προπονητές» υπό τους ήχους τούρκικων hits που θα σας ακούγονται σαν Αλεξίου, σαν Αρβανιτάκη κλπ. Το έπαθα.

Σε γενικές γραμμές σας ζηλεύω να ξέρετε. Ελπίζω να πάτε και να γυρίσετε ασφαλείς και γιατί όχι να γυρίσετε και μπασκετικά χαρούμενοι. Θα είναι ένα από τα πιο δυνατά Final 4, ίσως αντάξιο του Βερολίνου κι όσο και αν από την αρχή αυτού του blog έγραψα ότι προκρίθηκε η λογική, ίσως χρειάζεται ένας μικρός μπασκετικός παραλογισμός για να επιστρέψει το τρόπαιο στην Ελλάδα. Στους παραλογισμούς ο Βασίλης Σπανούλης είναι master chef.