Τάσεις αυτοκαταστροφής

Οι μεγαλύτεροι αγώνες στην Sportingbet. Παίξε νόμιμα με πριμ 5% στο ΠΑΟΚ – Παναθηναϊκός (21+).

Όπως αποδείχθηκε, η ζημιά που προκάλεσε στον οργανισμό του Παναθηναϊκού Superfoods, ο δια «σκούπας» αποκλεισμός από την Φενέρμπαχτσε και η απουσία από 5ο συνεχόμενο Final 4 της Euroleague, ήταν παρωνυχίδα μπροστά στο χτύπημα που του κατάφεραν όλα όσα συνέβησαν στο 24ωρο που ακολούθησε.

Θέλει πολύ μεγάλη προσπάθεια για να αποφασίσει κανείς, ποιο ήταν χειρότερο: η απόφαση του ιδιοκτήτη, Δημήτρη Γιαννακόπολου να τιμωρήσει τα μέλη της αποστολής, υποχρεώνοντας την αποστολή να επιστρέψει με το πούλμαν από την Κωνσταντινούπολη, ή η εικόνα διάσπασης που αποτυπώθηκε με την απόφαση τεσσάρων παικτών να αρνηθούν να υποβληθούν σε αυτό το καψώνι, με αποτέλεσμα να καταστρατηγηθεί ο ιερός κανόνας της ομάδας που υπαγορεύει: ή όλοι (με το πούλμαν) ή κανείς.

Ο καθένας μπορεί να τα αξιολογήσει και να τα προσεγγίσει όλα αυτά, με τον τρόπο που του κάνει κέφι. Άλλος να συμφωνήσει με την απόφαση του Γιαννακόπουλου σε σημείο που να την θεωρήσει και φυσιολογική και να τα βάλει με τους παίκτες που δεν συμμορφώθηκαν, γιατί θέλει να πιστεύει ότι κι εκείνοι χάρηκαν που έχασαν μια τόσο μεγάλη ευκαιρία να συμμετέχουν σε μια επιτυχία, αυξάνοντας το κασέ τους και εισπράττοντας εκείνο το παχυλό πριμ των 250 χιλιάδων, που τους είχε τάξει το αφεντικό πριν ξεκινήσει η μονομαχία με την Φενέρμπαχτσε. Με άλλα λόγια ότι μπορούσαν , τουλάχιστον να παίξουν καλύτερα, αλλά δεν ήθελαν. Άλλος να χαρακτηρίσει «ανεκδιήγητη» και ταπεινωτική την απόφαση του ιδιοκτήτη και να κατηγορήσει πρώτα τον Πασκουάλ, ο οποίος δεν είχε το σθένος να βάλει τα στήθια του μπροστά και μετά τις υπόλοιπες «κότες», οι οποίες δεν είχαν το σθένος των Φώτση, Τζέιμς, Σίνγκλετον και Γκάμπριελ να αρνηθούν μια τέτοια ταπείνωση εις βάρος της αξιοπρέπειάς τους, προκειμένου να μην διακινδυνεύσουν τα παχυλά συμβόλαιά τους. Άλλος να οργιστεί, γιατί ο Παναθηναϊκός προσφέρθηκε έτσι επιπόλαια και αβασάνιστα ως βορά και πηγή έμπνευσης ταυτόχρονα, ώστε να κυκλοφορήσουν μέσα σε λίγες ώρες, τόσα ανέκδοτα εις βάρος του, για όσα οι «ξανθιές» χρειάστηκε να ξόδεψουν τόνους βαφής για να τα "ξορκίσουν". Άλλος να φοβηθεί ότι αμαυρώθηκε τόσο πολύ το όνομά του, που είναι δύσκολο πλέον, ένας καλός, σοβαρός και αξιοπρεπής παίκτης, να δεχθεί να υπογράψει σε έναν σύλλογο που ξέρεις ότι η ηγεσία αποφασίζει με το θυμικό, το οποίο ενίοτε μπορεί να είναι αυθαίρετο, απρόβλεπτο και τελικά ανεξέλεγκτο.

Ας δεχθούμε, λοιπόν, ότι καλώς ή κακώς (προφανώς «κακώς» για να μην παρεξηγούμαστε επειδή χρησιμοποιούμε την παραπάνω υπόθεση εργασίας), όλα αυτά έγιναν, λες και το να αποκλειστεί ο εφετινός Παναθηναϊκός από την εφετινή Φενέρμπαχτσε ακόμη και με 3-0, είναι έξω από την φυσιογνωμία της μάχης. Και ξημερώνει η Πέμπτη, δηλαδή η ώρα να ξεκινήσει η επόμενη μέρα, η οποία προφανώς δεν μπορεί παρά να έχει στόχο την διεκδίκηση του πρωταθλήματος από τον Ολυμπιακό. Ένα ακόμη νταμπλ, δεν είναι ευκαταφρόνητη υπόθεση, ειδικά από την στιγμή που τα δυο τελευταία πρωταθλήματα τα έχει πάρει ο Ολυμπιακός. Τι προοπτικές έχει μπροστά της η διοίκηση του Παναθηναϊκού;

Οι δρόμοι που διαγράφονται είναι συγκεκριμένοι. Ο ένας, είναι η διάλυση της φετινής ομάδας, με την απομάκρυνση των «ανταρτών» που δεν πειθάρχησαν με την απόφαση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Την απομάκρυνση όσων δεν εκφράσουν από μόνοι τους την επιθυμία να φύγουν. Εάν αυτό συμβεί, τότε αυτόματα ο Παναθηναϊκός κάνει το πρωτάθλημα... δώρο στον «αιώνιο» αντίπαλό του, γιατί είναι προφανές ότι αν κατεβεί χωρίς αυτούς, θα χάσει μεγάλο μέρος της δύναμης που τον έφτασε στην 4η θέση μιας τόσο σκληρής και επίπονης κανονικής περιόδου σε ολόκληρη Euroleague.

Ο άλλος είναι να γίνει μια μεγαλοπρεπής κυβίστηση, να εφευρεθούν δικαιολογίες να επινοηθούν διάλογοι και παρεξηγήσεις που δεν έγιναν, άντε να πέσει κανένα πρόστιμο και καμιά «συγνώμη» με την ελπίδα ότι μέσα σε πέντε μέρες και με την κατάλληλη υποστήριξη, όλα θα έχουν ξεχαστεί. Έλα όμως που όταν καταργείται η βασικότερη αρχή, όπως περίφημα την είχε αποδώσει στο βιβλίο του ο Πατ Ράιλι με τη φράση «σε μια συνθήκη ομάδας, πρέπει να είσαι μέσα ή έξω, όχι ενδιάμεσα», στην ουσία έχει καταλυθεί κάθε έννοια της ομοψυχίας και της ενότητας, που αποδεδειγμένα αποτελούν το «Α» και το «Ω» ως συντελεστές για την επίτευξη ενός άμεσου, αλλά κυρίως ενός απώτερου στόχου. Πώς μπορούν πια οι παίκτες (όποιοι μείνουν) και ο προπονητής του Παναθηναϊκού (αν μείνει επίσης), να κοιταχτούν στα μάτια και ο ένας να εμπιστεύεται τον άλλον; Πώς μπορεί η διοίκηση να τους αντιμετωπίσει όλους στην επόμενη συζήτηση και φυσικά, πως όλοι μαζί θα βγουν για να ζητήσουν την υποστήριξη του κόσμου; Μήπως, διαχρονικά, δεν έχουμε καταλάβει ότι εν ονόματι του κόσμου και της ιστορίας της κάθε μεγάλης ομάδας, έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα εις βάρος της;

Για να λέμε την αλήθεια, το πιο επικίνδυνο από αυτά τα δυο απλοϊκά σενάρια, είναι το δεύτερο, ακόμη κι αν συνοδευτεί από την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Θεωρώ ότι από μέσα από αυτή εδώ την μορφή επικοινωνίας, θα έχετε αντιληφθεί ότι ουδέποτε έχουμε ταχθεί με το παρελκυστικό δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Φυσικά και θα μπορούσε, ένας ευφάνταστος σεναριογράφος, ο οποίος όμως έχει αποδειχθεί ότι σπάνια μπορεί να ξεπεράσει την πραγματική ζωή, να σκαρφιστεί ένα σωρό άλλα τεχνάσματα που θα δώσουν μια προσωρινή ανακούφιση στην κρίση, στην οποία βυθίστηκε ξαφνικά ο μπασκετικός Παναθηναϊκός. Για παράδειγμα, ο πρόεδρος να απειλήσει με αποχώρηση, ο φόβος ότι δεν υπάρχει άλλο κορόιδο να βάλει χρήματα τέτοια εποχή να κινητοποιήσει την αίσθηση ότι έρχεται η καταστροφή και το ένστικτο της επιβίωσης, να αλλάξει την ατζέντα της ημέρας. Θα μπορούσε…θα μπορούσε…θα μπορούσε...

Κι όλα αυτά για ένα «αυτογκόλ», που απλά επιβεβαιώνει τάσεις αυτοκαταστροφής. Εκτός αν αυτό το «αυτογκόλ» δεν ήταν τόσο αυθόρμητο, αλλά είχε κάποιο συγκεκριμένο στόχο (π.χ. τα μεγάλα και μακριά συμβόλαια) που κανείς αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να διακρίνει με βεβαιότητα.

Πάντως, η πιο διεστραμμένη εξήγηση απ’ όλες είναι το να θέλησε, ενσυνείδητα, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος να τραβήξει επάνω του τα βέλη της πράσινης κοινής γνώμης, όπως κι έγινε, τη στιγμή που οι περισσότεροι τα «έχωναν» χοντρά στον Πασκουάλ και τους παίκτες. Αν ήταν η πραγματική, τουλάχιστον δεν θα φρόντιζε να είχε ενημερώσει και τους «τέσσερις αντάρτες» να μπουν στο ρημάδι το πούλμαν και ότι το έκανε για να τους προστατεύσει;

Όπως είναι ισοδύναμο με παθογένεια, να δεχθούμε σαν δικαιολογία ότι ο ιδιοκτήτης αντέδρασε σαν φίλαθλος. Γιατί η δουλειά του προέδρου είναι να διοικεί, του προπονητή να προπονεί, του παίκτη να παίζει και του οπαδού να υποστηρίζει. Όταν μπερδεύονται τα μεταξύ τους όρια, τότε ….κλάψ’τα Χαράλαμπε.

Σε κάθε περίπτωση η εκλογίκευση μιας τέτοιας απόφασης, το πιο πιθανό είναι να... σκοτώσει την λογική.