Οι λεπτές... πράσινες γραμμές

Μπορεί κανείς να μην το “φωνάζει”, όμως ο βασικότερος στόχος, του (κάθε) Παναθηναϊκού σε ένα εντός έδρας ματς με προδιαγεγραμμένο τέλος, όπως αυτό με τα Τρίκαλα, είναι να αποφευχθεί κάποιο δυσάρεστο απρόοπτο, δηλαδή ένας ανεπιθύμητος τραυματισμός που θα μπορούσε να ανατρέψει την περίοδο ευδαιμονίας που περνάνε ο Τσάβι Πασκουάλ και οι παίκτες του. Υπό αυτή την έννοια , όλα κύλησαν ομαλά.

Κατά τ' άλλα , είναι προφανές ότι ο Παναθηναϊκός αυτής της εποχής, από το συγκεκριμένο ματς, θα μπορούσε να έχει δυο βασικά ζητούμενα. Πρώτον , την ενεργητική ξεκούρασή του ενόψει του τελευταίου ματς της κανονικής περιόδου της Euroleague , την Πέμπτη στο Τελ Αβίβ, κόντρα στην ιστορική αλλά αποκλεισμένη Μακάμπι, στο οποίο με νίκη εξασφαλίζει και μαθηματικά το πολυπόθητο πλεονέκτημα έδρας ανεξάρτητα από τα άλλα αποτελέσματα Και δεύτερον, την ευκαιρία να παίξουν τα δυο ελληνόπουλα (Χαραλαμπόπουλος 23', Μποχωρίδης 14'), τα οποία στην Ευρώπη, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, δεν έχουν χρόνο συμμετοχής.

Αναμφίβολα ,την δεδομένη χρονική στιγμή, σε αγωνιστικό επίπεδο, ο Παναθηναϊκός δείχνει να είναι στην καλύτερη αγωνιστική φάση της σεζόν. Παίζει με περίσσια αυτοπεποίθηση η οποία εκπορεύεται από τα συνεχή θετικά αποτελέσματα και φαίνεται από το γεγονός ότι οι παίκτες του δεν χρειάζεται να “σπάσουν το κεφάλι τους” για την επόμενη κίνησή τους (πάσα, ντρίπλα ή σουτ) . Τους βγαίνει αβίαστα, είτε με την μορφή ατομικής προσπάθειας , είτε με τη μορφή αυτοματισμών , οι οποίοι έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται, ειδικά στην επίθεση. Οι παίκτες έχουν αποκτήσει ρόλους και παράλληλα την ελευθερία να ξεδιπλώσουν τα ατομικά τους χαρακτηριστικά.

Αυτό δεν είναι τόσο εύκολο να το πετύχεις. Θέλει και τρόπο και κόπο. Και πάνω απ' όλα την δέσμευση όλων ότι κανένας δεν θα ξεπεράσει το όριο. Τις περίφημες λεπτές κόκκινες (άντε πράσινες για την περίσταση) γραμμές. Είναι εκεί ακριβώς που ξεκινάει ο ρόλος του προπονητή. Ο Πασκουάλ ουσιαστικά καταστρώνει το πλάνο και με την παρουσία του εγγυάται ότι αυτό θα εφαρμοστεί από όλους. Η υλοποίησή του είναι θέμα παικτών.

Ειδικά στο σύγχρονο μπάσκετ,που η ταχύτητα είναι από τα βασικότερα χαρακτηριστικά, η έννοια των “ορίων” και η σημασία του σεβασμού τους, συνιστούν την βασικότερη συνθήκη ώστε να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα μιας ομάδας.

Για παράδειγμα, δεν μπορεί να θέλεις μόνο τα καλά στοιχεία του Μάικ Τζέιμς (αθλητικότητα, πίεση στην άμυνα, θράσος στην εκτέλεση), χωρίς να αποδεχθείς ότι για να στα δώσει χρειάζεται και μια σχετική ελευθερία. Από την άλλη και ο ίδιος ο Μάικ Τζέιμς χρειάζεται να καταλάβει ότι αν κάνει κατάχρηση αυτής της ελευθερίας, δεν θέλει πολύ η ομαδική ισορροπία να χαθεί και το παιχνίδι να γίνει...τουρλουμπούκι. Το ίδιο ισχύει για όλους τους συμπαίκτες , στον τομέα αρμοδιότητας και ευθύνης τους. Σκεφτείτε τον Μπουρούση , κάθε φορά που παίρνει την μπάλα στο low post να αρχίσει να εκβιάζει το τελείωμα της φάσης, ακόμη κι αν έχουν πέσει πάνω του δυο παίκτες, χωρίς να ψάχνει το (πιθανότατα) ξεμαρκάριστο σουτ ,που έχει δημιουργηθεί.

Προς αυτή την κατεύθυνση, της σωστής νοοτροπίας, ένα φωτεινό παράδειγμα καθορίζεται από τον τρόπο με τον οποίο κινείται και συμπεριφέρεται ο πολύπειρος Αντώνης Φώτσης. Είτε παίζει, είτε δεν παίζει έχει ακριβώς την ίδια επαγγελματική συμπεριφορά η οποία προσδιορίζεται από την επίγνωση της πραγματικότητας. Δεν δείχνει να είναι από αυτούς που κρέμονται στο παρελθόν τους και στενοχωριούνται ακόμη και στις αν ελλόγου τους δεν έχουν παίξει καλά (ή καθόλου). Γιατί μην μου πείτε ότι δεν υπάρχουν και τέτοιοι, ειδικά όταν βρίσκονται προς την δύση της καριέρας τους.

Με αυτά και με εκείνα, ο Παναθηναϊκός, που έχει ως βασικό στόχο να επιστρέψει σε ένα final4 μετά από τέσσερις συνεχείς απουσίες, δείχνει να βρίσκεται υγιής και στο peak του την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή δυο εβδομάδες πριν τα play offs της Euroleague. Αυτό είναι μεν ένα σημαντικό δεδομένο αλλά από μόνο του δεν του εγγυάται την επιτυχία. Αφενός γιατί θα παίζει και ο αντίπαλος (με ή χωρίς πλεονέκτημα έδρας) κι αφετέρου γιατί, όπως που είχε πει μια από τις παλιές καραβάνες της προπονητικής και η πράξη έχει δείξει ότι οφείλουμε να το ασπαστούμε : “η καλή ψυχολογία δεν είναι μια σταθερά στην οποία μπορείς να βασιστείς, για τον απλούστατο λόγο ότι υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες που μπορούν να την ανατρέψουν”.