Ο μεθυσμένος δαίμονας!

Χθες λοιπόν ο Ολυμπιακός νίκησε για τέταρτη φορά σε ισάριθμα ματς τους (Σέρβους) αγγέλους του και απόψε ο Παναθηναϊκός εισβάλλει στη «Fernanndo Buesa Arena» με στόχο να ρίξει στο καναβάτσο τους (Βάσκους) δαίμονες του!

Α, μιας και το ‘φερε από την αρχή η κουβέντα στην αντιδιαστολή ανάμεσα στους αγγέλους και στους δαίμονες, σαν σήμερα (23 Μαρτίου) το 1910 γεννήθηκε ο μεγάλος Ιάπωνας σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάβα ο οποίος απέκτησε παγκόσμια φήμη το 1948 με μια αριστουργηματική ταινία που ο τίτλος της θα μπορούσε να οιστρηλατήσει τους «πράσινους» στην εκ προοιμίου δύσκολη και εξ ορισμού κρίσιμη επιχείρηση τους...

Τον «μεθυσμένο άγγελο» εννοώ, διότι με τον ρυθμό που παίζει η Μπασκόνια, με τα χουνέρια τα οποία έχει προκαλέσει στον Παναθηναϊκό και με την εγγενή αδυναμία της ομάδας του Πασκουάλ στα εκτός έδρας ματς (ρεκόρ 3-10 μέχρι στιγμής) προφανώς οι «πράσινοι» πρέπει απόψε να αντέξουν στο hangover και συν τοις άλλοις να περάσουν και το αλκοτέστ!

Σε κάθε περίπτωση ο Παναθηναϊκός υποβάλλεται απόψε σε μια βάσανο των δυνατοτήτων και των φιλοδοξιών του, πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που (χάρη στο κάζο της Φενέρμπαχτσε) ξαναζωντάνεψε η πιθανότητα της κατάληψης της τέταρτης θέσης με ό,τι αυτή συνεπάγεται στα πλέι οφς.

Το ‘πε πάντως και ο Γιάννης Σφαιρόπουλος χθες και έχει απόλυτο δίκιο πως «το πλεονέκτημα έδρας μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί να μη σημαίνει και τίποτε»: ομίλησε μετά λόγου γνώσεως, διότι πρόπερσι που ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στο Final 4 της Μαδρίτης απέκλεισε την Μπαρτσελόνα (του Πασκουάλ) με μειονέκτημα έδρας και μάλιστα από το 0-1, ενώ –για να επιστρέψω στο πνεύμα του αποψινού αγώνα- έναν χρόνο αργότερα η (κάτοχος του πλεονεκτήματος έδρας) Λαμποράλ Κούτσα με πλεονέκτημα έδρας εθεωρείτο ως ο πιο βολικός αντίπαλος του Παναθηναϊκού.

Αντ’ αυτού προέκυψε ένα νέο Οakazo, με δράστη τον... ΕΤΑ του μπάσκετ: ένα απροσδόκητο, σκληρό και οδυνηρό sweep, που εκτροχίασε τον Παναθηναϊκό από την κατεύθυνση του προς τον δρόμο υπό τας φιλύρας και έβγαλε νωρίτερα και άδοξα στην (ευρωπαϊκή) σύνταξη τον Δημήτρη Διαμαντίδη.

Σε αντίθεση λοιπόν με την περιβόητη τρομοκρατική οργάνωση των Βάσκων (την «Euskadi Ta Askatasuna» δηλαδή «Βασκική γη και ελευθερία») που ανακοίνωσε στις 21 Οκτωβρίου του 2011 την παύση της ένοπλης δραστηριότητας της, το μπασκετικό παρακλάδι της συνεχίζει το χαβά του...

Το συνεχίζει και σπέρνει τον τρόμο απανταχού της Ευρώπης!

Αυτό ο Παναθηναϊκός το ξέρει από πρώτο χέρι διότι το βίωσε στο πετσί του και μάλιστα οι πληγές από το τελευταίο κτύπημα είναι ακόμη ανοικτές: ακόμη και εάν το ξεχνούσε όμως θα του το θύμιζε η φυσική παρουσία του Γιάννη Μπουρούση και του Μάικ Τζέιμς, που ανήκαν στην τρομοκρατική οργάνωση του Περάσοβιτς και πριν από έντεκα μήνες ανατίναξαν το ΟΑΚΑ!

Η βραδιά της 19^ης Απριλίου του 2016 στην οποία αποτυπώθηκε το 75-84 υπήρξε και θα διαιωνίζεται ως μία από τις πιο ιστορικές στα χρονικά του ευρωπαϊκού μπάσκετ και μάλιστα πολλά λογιώ: σήμανε τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού, προκάλεσε την ακαριαία απόλυση του Σάσα Τζόρτζεβιτς (και την άμεση επιστροφή του Αργύρη Πεδουλάκη), έστειλε τους Βάσκους σε Φάιναλ Φορ μετά από οκτώ χρόνια, στιγμάτισε το κύκνειο άσμα του Δημήτρη Διαμαντίδη και γέννησε ένα φλερτ που έμελλε να εξελιχθεί σε έρωτα...

Τον Γιάννη Μπουρούση εννοώ ο οποίος έβαλε την υπογραφή του στην τρίτη και καθοριστική νίκη των Βάσκων (πρώτα με την τάπα στον Γκιστ και ύστερα με ένα μνημειώδες τρίποντο) και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα μέσα στο γήπεδο βρέθηκε αγκαλιασμένος με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο!

Τρεις μήνες αργότερα όταν οι δυο τους φωτογραφήθηκαν δίπλα δίπλα -με τον Μπουρούση να κρατά στα χέρια του μια φανέλα του Παναθηναϊκού- αποδείχθηκε ότι το ενσταντανέ της 19^ης Απριλίου ήταν σαν να περνούσαν τις βέρες του αρραβώνα τους!

Πλάκα πλάκα αυτή η προτελευταία επίσκεψη της Μπασκόνια στο ΟΑΚΑ εξελίχθηκε σε μια μπασκετική παραφθορά της ταινίας του 1994: εκείνο το βράδυ έγιναν τρεις κηδείες και δυο γάμοι!

Αναφέρομαι σε δυο γάμους διότι πριν από τον Μπουρούση ο Παναθηναϊκός είχε αποκτήσει και τον Μάικ Τζέιμς, οπότε η αποψινή αναμέτρηση πέρα από την αγωνιστική σημασία της, κουβαλάει και ένα επί πλέον συναισθηματικό βάρος, λόγω της κοινής επιστροφής τους στη Βιτόρια.

Ούτε Χιώτες (αντί ο ένας Καρδιτσιώτης και ο άλλος από το Πόρτλαντ) να ήταν ο Μπουρούσης και ο Τζέιμς , διότι πηγαίνουν δυο δυο και όπως όλοι οι δολοφόνοι που σέβονται τον εαυτό τους ξαναγυρίζουν απόψε στον τόπο του εγκλήματος!

Στην περυσινή σειρά των πλέι οφς, λοιπόν, η Λαμποράλ Κούτσα «σκούπισε» τον Παναθηναϊκό με 3-0 (84-68 και 82-78 στη Βιτόρια, 84-75 στην Αθήνα) και του επιφύλαξε άλλο ένα Οakazo, όπως οι ίδιοι οι Ισπανοί είχαν κωδικοποιήσει την επική νίκη τους με 74-71 στις 12 Απριλίου του 2006, κατά παράφραση του «Maracanazo» (ή «Maracanaco») του 1950.

Τότε, ως γνωστόν, στον τελικό του Μουντιάλ, η Ουρουγουάη νίκησε την οικοδέσποινα Βραζιλία, βύθισε μια ολόκληρη χώρα στο πένθος, οδήγησε δεκάδες ανθρώπους σε αυτοκτονίες και εκατοντάδες σε κατάθλιψη, ενώ έγινε η κατάρα που στοίχειωνε τον κατηγορούμενο ως ένοχο της μέχρι τη στιγμή που τον πήρε κοντά του ο Θεός και τον λύτρωσε!

Ποιος ήταν αυτός; Ο τερματοφύλακας της «Σελεσάο», ο Μοασίρ Μπαρμπόσα, ο οποίος επί μισό αιώνα (μέχρι τις 7 Απριλίου του 2000) υπέφερε των παθών του τον τάραχον: τον λοιδορούσαν, δεν του έδιναν καμιά δουλειά, του απαγόρευαν να εισέρχεται στα γήπεδα, όπου αγωνιζόταν η Εθνική Βραζιλίας, τον αντιμετώπιζαν σαν... λεπρό ο οποίος έπρεπε σώνει και καλά να ζει σε μια Σπιναλόγκα και τον άφησαν να πεθάνει στην ψάθα!

Μετά θάνατον βεβαίως ο Μπαρμπόσα εκδικήθηκε τους άδικους και άσπλαχνους συμπατριώτες του, διότι έμελλε στον ημιτελικό του Μουντιάλ του 2014, στο Μπέλο Οριζόντε, η Βραζιλία να ταπεινωθεί με 7-1 από τη Γερμανία και να αναβιώσει το κάζο του Μαρακανά, με τη νέα εκδοχή του, ως «Mineirazo»!

Σε σχέση με τον δόλιο τον Μπαρμπόσα, ο κόσμος του Παναθηναϊκού και η ιστορική μνήμη φέρθηκαν πολύ πιο τρυφερά στον Φραγκίσκο Αλβέρτη, που τηρουμένων των αναλογιών, υπήρξε άθελα του, ο ένοχος του «Οakazo»!

Βεβαίως και το 1950 και το 2006, οι κανονικοί φταίχτες των δεινών της Βραζιλίας και του Παναθηναϊκού δεν ήταν ο Μπαρμπόσα και ο Αλβέρτης, αλλά αφενός ο Αλσίντες Γκίτζια, ως σκόρερ του νικητήριου γκολ της Ουρουγουάης και αφετέρου ο Τούρκος Σερκάν Ερντογάν ο οποίος κήδεψε τις ελπίδες των «πρασίνων» βιώνοντας μια «career night» (24 πόντοι με 3/5δ., 4/6τρ., 6/6β. σε 25 λεπτά), ενώ στα προηγούμενα δυο της σειράς είχε σούμα 16 πόντους (5+11) με 4/16 σουτ και 7/7 βολές και ο μέσος όρος του στη σεζόν ήταν 10.7 πόντοι με ποσοστό 28.9% στα τρίποντα (24/83).

Ο γεννημένος το 1978 Τούρκος γκαρντ έπαιξε για άλλη μια σεζόν στην Ταού και ύστερα αγωνίσθηκε στην Εφές Πίλσεν, στην Τουρκ Τέλεκομ, στην ισπανική Αλικάντε, στην Μπεσίκτας, στην Μπάνβιτ και στην Γκαζιαντέπ με προπονητή τον Γιούρι Ζντοβτς και ασίσταντ τον Στέφανο Δέδα. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2014, πρόπερσι ήταν προπονητής στις ακαδημίες της Καρσίγιακα και τα τελευταία δυο χρόνια βρίσκεται στο επιτελείο της Τόφας στην Προύσα.

Στο υποσυνείδητο του Ερντογάν μπορεί να υπήρχε εκείνο το βράδυ η επιθυμία της εκδίκησης όχι τόσο από τον Παναθηναϊκό, όσο από τον εαυτό του. Ο λόγος; Στις 7 Δεκεμβρίου του 2000 ως παίκτης της Ούλκερ είχε πιαστεί ντοπαρισμένος με την απαγορευμένη αναβολική και στεροειδή ουσία ναδρολόνη, σε έλεγχο που διενεργήθηκε μετά τον νικηφόρο (87-79) εντός έδρας αγώνα της Σουπρολίγκας με τον Παναθηναϊκό.

Είκοσι τέσσερις ώρες αργότερα στο «Γιαντ Ελιάου» η ίδια κακή μοίρα κτύπησε τον Ολυμπιακό και μάλιστα οι συμπτώσεις είναι τέτοιες που σου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο: τρίτος αγώνας, παρεμφερή σκορ (Παναθηναϊκός – Ταού 71-74, Μακαμπί – Ολυμπιακός 77-73) και δυο παίκτες να συνειδητοποιούν με πόνο τι σημαίνει «homme fatal»: το ένα βράδυ ο Φραγκίσκος Αλβέρτης και το άλλο ο Μανώλης Παπαμακάριος!

Βεβαίως στο (εφεξής καλούμενο από τους Ισπανούς) «Οakazo», ο Αλβέρτης σούταρε κόντρα σε όλες τις πιθανότητες και εάν θυμάμαι καλά, ήταν σχεδόν airball. Το επόμενο πρωινό του έβγαλα το καπέλο, διότι ενώ σε τέτοιες περιπτώσεις, όλοι κρύβονται, ελόγου του είχε το θάρρος να βγει στην εκπομπή που έκανα στο ραδιόφωνο, να αναλάβει την ευθύνη ως αρχηγός και να τονίσει με το λακωνικό, αλλά πολύ ιδιαίτερο και πειστικό στιλ του ότι «καμιά ομάδα δεν τελειώνει σε ένα ματς και σε ένα σουτ»...

Πράγματι, δέκα τρεις μήνες αργότερα (6 Μαίου 2007) δικαιωνόταν με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, διότι ο Παναθηναϊκός στεφόταν πρωταθλητής Ευρώπης στο ΟΑΚΑ και πετύχαινε για πρώτη φορά το περιλάλητο «triple crown».

Σε αντίθεση με ό,τι συνέβη το 2016, στα πλέι οφς της σεζόν 2005-06, ο Παναθηναϊκός είχε το πλεονέκτημα έδρας. Στον πρώτο αγώνα νίκησε με 84-72, η Ταού απάντησε στη Βιτόρια με 85-79, ενώ στον αλήστου μνήμης τρίτο προημιτελικό (όπως και στον αντίστοιχο της προηγούμενης σεζόν με την Εφές Πίλσεν) στο ΟΑΚΑ δεν έπεφτε καρφίτσα. Δώδεκα δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη ο Ερντογάν με 2/2 βολές έκανε το σκορ 70-74, στα 3’’ ο Διαμαντίδης ευστόχησε στην πρώτη βολή (71-74), αστόχησε επίτηδες στη δεύτερη και στη διεκδίκηση η μπάλα έφυγε από τα χέρια του Ερντογάν. Στην επαναφορά, αυτή κατέληξε στα χέρια του Αλβέρτη που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε 4/7 τρίποντα, αλλά γιοκ!

Αυτό ήταν το τελευταίο ευρωπαϊκό ματς της πρώτης θητείας του Βασίλη Σπανούλη (16 πόντοι, 6/8δ., 1/4τρ., 1/2β.) στον Παναθηναϊκό, αλλά και το «κύκνειο άσμα» του Γιάκα Λάκοβιτς (12π., 4/4δ., 0/3τρ., 4/5β.). Στην αντίπερα όχθη η Ταού μόστραρε τρεις παίκτες οι οποίοι στη συνέχεια αγωνίσθηκαν στο ΝΒΑ (Σκόλα, Πριτζιόνι, Σπλίτερ) και έναν Ούγγρο (Κορνέλ Νταβίντ) εν είδει προπομπού του Ανταμ Χάνγκα.

Αγωνίζονταν επίσης τότε στην Ταού ένας πρώην παίκτης της ΑΕΚ (Λάιονελ Τσάλμερς), ένας μετέπειτα του ΠΑΟΚ (Πρέντραγκ Ντόμπνιακ) και ένας που έμελλε να φορέσει τη φανέλα του Παναθηναϊκού και τώρα πλέον της ΑΕΚ (Ρόκο Λένι Ούκιτς) .

Και το 2006 και το 2016 στον πάγκο της Ταού καθόταν ο Βέλιμιρ Περάσοβιτς ο οποίος αφενός έπαιξε σε αυτή την ομάδα (1993-97) και αφετέρου έχει διατελέσει δυο φορές προπονητής της (2005-07, 2015-16).

Η δεύτερη κακιά στιγμή γράφτηκε στα κατάστιχα της Ιστορίας στις 7 Μαρτίου του 2014 για να δαιμονοποιηθεί έτι περαιτέρω το μεταξύ τους νταλαβέρι. Εκείνο το βράδυ οι δυο ομάδες αναμετρήθηκαν για τέταρτη φορά μέσα στην ίδια σεζόν (2013-14): ο Παναθηναϊκός τη βρήκε ελλιπή στον πρώτο γύρο στη Λευκωσία, όπου ο Σέρτζιο Σκαριόλο έπαιξε σαράντα λεπτά άμυνα ζώνης και την κατατρόπωσε με 95-74, σουτάροντας 17/28 τρίποντα! Ακολούθησαν άλλες δυο νίκες στη Βιτόρια (με 79-77 στον επαναληπτικό αγώνα της πρώτη φάσης και 72-64 στο Top 16), αλλά πίσω είχε πάλι η αχλάδα την ουρά!

Απροσδόκητα σε σχέση με την κατάσταση των δυο ομάδων, στις 7 Μαρτίου του 2014 οι Βάσκοι έκαναν ντου στο ΟΑΚΑ το οποίο άλωσαν (61-68) με πολιορκητικό κριό τον Αντρές Νοσιόνι. Η ήττα δεν υπήρξε καταδικαστική για τον Παναθηναϊκό ο οποίος προκρίθηκε στα πλέι οφς, ωστόσο απέβη μοιραία για τον Πεδουλάκη! Από το ίδιο βράδυ άρχισε να βοά η πιάτσα ότι θα χάσει τη δουλειά του και οι φήμες επιβεβαιώθηκαν την Κυριακή το μεσημέρι όταν έλαβε την απανταχούσα από τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο...

Ποιος τον διαδέχθηκε τότε στον πάγκο του Παναθηναϊκού κι ας μην του το ‘χε κανείς; Ο «άνθρωπος του» (από τότε που ήταν συμπαίκτες στον Παναθηναϊκό) Φραγκίσκος Αλβέρτης, ο οποίος πήρε μετάθεση από το πόσο του ασίσταντ μάνατζερ και μπορεί να μην κατάφερε να πετύχει την υπέρβαση στη σειρά των πλέι οφς με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αλλά νίκησε τον Ομπράντοβιτς και οδήγησε τον Παναθηναϊκό στην κατάκτηση του ελληνικού πρωταθλήματος.

Το κακό τρίτωσε με το σοκ στην περυσινή σειρά των πλέι οφς το οποίο μάλιστα ο κόσμος του Παναθηναϊκού βίωσε με έναν βουβό πόνο και λίγο έλειψε να επαναληφθεί για τέταρτη φορά στις 22 Δεκεμβρίου του 2016 στο ίδιο γήπεδο!

Εκείνο το βράδυ ο αγώνας (του πρώτου γύρου) με την Μπασκόνια εξελίχθηκε σε μια... σκυλομαχία, με την μπίλια να κάθεται απρόσμενα στους 69 πόντους! Στο τελευταίο δεκάλεπτο και ενώ είχαν βρεθεί στο -9 οι εκνευρισμένοι, υπνωτισμένοι και εγκλωβισμένοι «πράσινοι» ενεργοποίησαν τα αμυντικά αντισώματα τους και ανάγκασαν τους Βάσκους να σκοράρουν μόλις εννέα πόντους: σε αυτό το «come back» ο Μάικ Τζέιμς έπαιξε τον ρόλο του «game changer» , αλλά ο Νικ Καλάθης χρίσθηκε «game finisher» και μάλιστα όχι λόγω ενός σουτ (όπως στη Βαμβέργη κόντρα στην Μπρόζε) αλλά ενός μη σουτ!

Το εννοώ αυτό διότι μετά το κρεσέντο του Τζέιμς που έβαλε εννέα από τους τελευταίους 12 πόντους, με το σκορ στο 69-68, οι φιλοξενούμενοι είχαν την τελευταία κατοχή και την εξ αυτής παρελκόμενη ευκαιρία να αλώσουν και πάλι το ΟΑΚΑ, αλλά εκεί εμφανίστηκε ο από μηχανής θεός, ονόματι Καλάθης: ο Ροντρίγκ Μπομπουά κινήθηκε με ντρίμπλα μέσα στη ρακέτα, αλλά ο Νικ τον κυνήγησε, τον παγίδευσε, του απαγόρευσε είτε να πασάρει, είτε να σουτάρει και όταν ακούσθηκε η κόρνα της λήξης επήλθε η απόλυτη λύτρωση!

Απόψε λοιπόν ο Παναθηναϊκός δοκιμάζεται στη Βιτόρια κόντρα στην ισόβαθμη του (με 16 νίκες-11 ήττες) Μπασκόνια και καλείται να ξεπεράσει το σύνδρομο των εκτός έδρας αγώνων από το οποίο πάσχει τα τελευταία χρόνια: ειδικότερα δε στην εφετινή σεζόν, σε δέκα τρεις τέτοιες περιπτώσεις έχει να επιδείξει δέκα ήττες και τρεις νίκες, με αντιπάλους τη Γαλατασαράι, την Αρμάνι Μιλάνο και την Μπάμπεργκ...

Μέχρι στιγμής οι «πράσινοι» άλωσαν τα σπίτια τριών ομάδων που βρίσκονται στην ουρά της βαθμολογίας και μένουν εκτός νυμφώνος, αλλά για να εκμεταλλευθούν το προχθεσινό πανάκριβο δώρο της Μακαμπί Τελ Αβίβ και να κρατήσουν ζωντανό το όνειρο του πλεονεκτήματος έδρας πρέπει οπωσδήποτε να ανταποκριθούν (και) στη σημειολογία της σημερινής περίσταση: να πετύχουν δηλαδή μια νίκη στη φερώνυμη πόλη της Βασκονίας, που ονομάσθηκε τοιουτοτρόπως προς τιμήν και εις ανάμνησιν της επικράτησης των συμμάχων υπό τον πρώτα Δούκα του Ουέλινγκτον επί των γαλλικών στρατευμάτων του Μεγάλου Ναπολέοντα, στις 21 Ιουνίου του 1813.

Αυτή θεωρείται η πιο αποφασιστική μάχη του Πολέμου της Ανεξαρτησίας των Ισπανών και προφανώς, όσο ο (καλός γνώστης της ιστορίας της πόλης) Πασκουάλ θέλει να βαδίσει στα χνάρια του Αρθουρ Γουέλσλι, άλλο τόσο ο Σίτο Αλόνσο δεν έχει καμιά όρεξη να παίξει τον ρόλο του Ιωσήφ Βοναπάρτη!

Ενώ λοιπόν ο Παναθηναϊκός χωλαίνει στα εκτός έδρας ματς (3-10), η Μπασκόνια έχει να αντιπαραβάλει το ανάποδο ρεκόρ στο σπίτι της: 10 νίκες και τρεις ήττες, με θύτες τον Ολυμπιακό (90-95, με τον Σπανούλη να «γράφει» 15 πόντους και 15 ασίστ και με τους «ερυθρόλευκους» να κάνουν πάρτι και ρεκόρ στην ιστορία τους με 16/30 τρίποντα), από τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου (69-87) και από τη Ρεάλ Μαδρίτης (71-79).

Αμ’ το άλλο; Στην έδρα της η Μπασκόνια έριξε 34 πόντους στο κεφάλι του Ζέλικο Ομπράντοβιτς (86-52) και τις προάλλες πήρε την μπουκιά από το στόμα του Δημήτρη Ιτούδη.

Η καλύτερη (μαζί με τον Αρη) ομάδα της σύγχρονης ιστορίας του Κυπέλλου Πρωταθλητριών η οποία δεν έχει καταφέρει να κατακτήσει τον τίτλο πέρασε ένα κακό φεγγάρι στη διάρκεια του οποίου υπέστη έξι ήττες σε επτά ματς (μεταξύ αυτών και μια τριαντάρα στο Νέο Φάληρο, 62-92), ωστόσο έδειξε ανακλαστικά και βγήκε στην αντεπίθεση σημειώνοντας τέσσερις απανωτές νίκες μεταξύ των οποίων αυτές επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας και της Φενέρμπαχτσε στην Κωνσταντινούπολη.

Απόψε σημαδεύει την πέμπτη απέναντι σε έναν ανταγωνιστή της και μάλιστα δεδομένου του timing αυτό το ματς (μοιάζει να) είναι «όλα τα λεφτά»! Μοιάζει επίσης να είναι η μεγάλη ευκαιρία του Παναθηναϊκού να ενισχύσει τη θέση του στην τελική ευθεία του ράλι της κανονικής περιόδου, να απενοχοποιηθεί από την ατζαμοσύνη του στους εκτός έδρας αγώνες και last, but not least: να ξορκίσει τους διαχρονικούς κακούς (βασκικούς) δαίμονες του!