Αφελής προσέγγιση, αφελής ήττα

Το ήπιε το πικρό ποτήρι της παγωμένης σαμπάνιας ο εξάστερος στο Καζάν κόντρα σε μια ομάδα που υποτίθεται δεν έχει τους ίδιους στόχους με τους πράσινους. Αποχαιρετά τη χρονιά ευρισκόμενος σε μια θέση που δεν τη λες κακή, αν σκεφτείς τι έχει συμβεί μέχρι τώρα στη σεζόν. Η Ούνιξ βέβαια προσφερόταν σύμφωνα με τη γνώμη πολλών για μια εμφαντική εκτός έδρας νίκη, που θα διατηρούσε ένα όμορφο κι ελπιδοφόρο πρόσωπο των πρασίνων, μετά τις μεγάλες εμφανίσεις κόντρα σε Μιλάνο και Φενέρ και την αγχωτική μεν, νίκη δε επί της Μπασκόνια.

Δεν είναι περίεργο ότι προηγήθηκε η ομάδα του Πασκουάλ με 14 και τελικά έχασε. 'Εχει συμβεί και θα ξανασυμβεί σε όλες τις ομάδες. Αυτό που με ανησυχεί είναι μια ταραχή στο τέλος των αγώνων, ειδικά όταν η ομάδα κυνηγάει και δεν υπερασπίζεται σκορ. Σε ένα παιχνίδι που κρίθηκε στο καλάθι, δεν μπορώ να ξεχάσω εύκολα τον χαμένο αιφνιδιασμό του Καλάθη παρά το ότι είχε δίπλα του τον Σίγκλετον, την τράκα του Τζέημς στη δική του προσπάθεια να ξεχυθεί σε αιφνιδιασμό, που έφερε και την τεχνική ποινή του Πασκουάλ, αλλά και μερικά αναίτια σουτ στα πρώτα δευτερόλεπτα επιθέσεων χωρίς να έχει κυκλοφορήσει η μπάλα καθόλου.

Αν θεωρούν κάποιοι προβλέψιμο να ταίζεται ο Μπουρούσης σε κάθε επίθεση του Παναθηναϊκού, ακόμα κι αν ο ίδιος δεν εκδηλώσει επίθεση αλλά ψάξει για πάσα, πρέπει να ξέρουν ότι είναι επίσης προβλέψιμο και αντιμετωπίσιμο να μην ταίζεται ο Μπουρούσης, αλλά να κυνηγάει ριμπάουντ – σκουπίδια μετά από κάποια βιαστικά σουτ.

Δεν έχω καταλάβει επίσης τη φάση μετά το τάιμ άουτ του Πασκουάλ, που έφερε το τρίποντο του KC Rivers για να μειώσει στους δύο. Πήρε τη μπάλα ο Αμερικάνος, δεν άλλαξε καμιά πάσα, πήγε λίγο προς τα μέσα και τελικά σούταρε και το έβαλε. Όλα καλά προφανώς αφού ευστόχησε, αλλά τέτοια προσπάθεια ακριβώς μετά από τάιμ άουτ μου φάνηκε πολύ περίεργη. Μπορεί κάποιος να πει ήθελε δυο σουτ η ομάδα και έπρεπε να εκτελέσει το πρώτο σχετικά γρήγορα. ΟΚ σωστό αλλά τρίποντο μετά από ντρίπλα ένας εναντίον ενός πάντα με παραξενεύει.

Στο τρίτο δεκάλεπτο αν δεν κάνω λάθος υπήρξε στιγμή που ο Παναθηναϊκός είχε έξι ομαδικά φάουλ και η Ούνιξ κανένα ! Φταίνε μόνο οι διαιτητές ή φταίει λίγο και το γύρω γύρω όλοι παιχνίδι των πρασίνων, χωρίς να ακουμπάει η μπάλα στο ζωγραφιστό;

Τέλος όταν διαμορφώθηκε η ομάδα με κινητήριους μοχλούς Καλάθη και James το προφανές προτέρημα ήταν η ταχύτητα. Το απολάυσαμε πολλάκις ως σήμερα κι ελπίζω και εις το μέλλον. Θα αντιμετωπίσει όμως ο Παναθηναϊκός αντιπάλους, που ξέρουν καλά πως να σκοτώσουν το ρυθμό. Ομάδες που ξέρουν να κερδίζουν παιχνίδια στους 65 – 70 πόντους. Πως θα γίνει τότε να παγώσει λίγο το αίμα, ώστε η ταχύτητα να μην γίνεται τσαπατσουλιά κόντρα σε σκληρές κλειστές άμυνες; Η ταχύτητα τότε θα χρησιμεύει με τη μορφή της έκρηξης σε οργανωμένη επίθεση κι όχι σε ακατάσχετο τρεχαλητό που θα στέλνει κοντούς πάνω σε υψωμένα για μπλοκ χέρια όπως απόψε.

Η Ούνιξ επικράτησε εξαιτίας της καλαθομηχανής Langford. Απομόνωνε τον προσωπικό του αντίπαλο κι επειδή συνήθως ο Πασκουάλ δεν έστελνε βοήθεια, τον νικούσε με το αναμφισβήτητο επιθετικό του ταλέντο. Αναρωτιέμαι τέτοιου τύπου παίκτης δεν υπάρχει στον Παναθηναϊκό; Όχι για 35 λεπτά, αλλά έστω για 15 . Έτσι για να ανακατευτεί λίγο και η τράπουλα, να βγουν λίγο από τα νερά τους και οι διάφοροι Πασούτιν.

Καλή πρωτοχρονιά σε όλους σας φίλοι μου και ραντεβού μέσα στο ΣΚ με την ψηφοφορία για τους δικούς μου καλύτερους στα Gazzetta Awards. Να είστε όλοι καλά!