Το διάταγμα του “Mediolanum”

Προσπαθώ να έρθω στην θέση του διοικητικού επιτελείου , αλλά και των οπαδών της Αρμάνι και ομολογώ ότι το μόνο που μου έρχεται να εκφράσω είναι… συμπάθεια. Ξέρετε τί είναι, η ίδια ομάδα που επέλεξε ο Αλεσάντρο Τζεντίλε για καταφύγιο μετά την απομάκρυνσή του, να περνάει από το γήπεδό σου και να σε κάνει «γιό- γιό». Να ξοδεύεις τόσα πολλά κάθε χρόνο και στο τέλος να κοιτάς δεξιά, να κοιτάς αριστερά και να μην ξέρεις σε ποιόν να πρωτορίξεις ευθύνες.

Στην διοίκηση που κάνει τις επιλογές ( πρώτα του προπονητή) και μετά δίνει τον τόνο; Στον ίδιο τον προπονητή, τον Γιασμίν Ρέπεσα, όχι γιατί έχασε 6ο συνεχόμενο παιχνίδι, αλλά γιατί η εικόνα που παρουσίασε η ομάδα του ήταν αποκρουστική και μάλιστα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά μετά το περσινό φιάσκο του αποκλεισμού από την πρώτη φάση; Στους παίκτες, που προφανώς εναρμονίζονται με το glamour της πόλης της μόδας και παίζουν λες και φοβούνται μη σκίσουν κανένα…καλσόν; Δεν είναι τυχαίο ότι στην Αρμάνι των τελευταίων χρόνων, έχουν αποτύχει να φέρουν μια ευρωπαϊκή διάκριση, παίκτες υψηλών προδιαγραφών, μεταξύ των οποίων κι ο Λάνγκφορντ. Ο Μπουρούσης και ο Φώτσης που πέρασαν από εκεί πριν μερικά χρόνια , ίσως να μπορούν να μας διαφωτίσουν περισσότερο.

Η Αρμάνι, λοιπόν, έπαθε «…Μακάμπι», χωρίς όμως , σε καμία περίπτωση, να έχει τα γαλόνια και τη βαριά φανέλα της «ομάδας του λαού». Προφανώς αυτό που πρώτα οφείλουν να καταλάβουν, για να μην διώξουν τον Τζόρτζιο και τις επενδύσεις του, είναι ότι τα …ράσα δεν κάνουν τον παπά. Ό,τι πιο προχωρημένο παρουσιάζει (και) φέτος αυτή η ομάδα είναι το σχέδιο των ρούχων της. Κατά τα’ άλλα, ούτε ψύλλος στον κόρφο της.

Η διαφορά που είχε ο Παναθηναϊκός του “Mediolanum Forum” με την συγκεκριμένη αντίπαλό του στο συγκεκριμένο παιχνίδι, ήταν ακριβώς η διαφορά μιας ομάδας που έχει προπονητική καθοδήγηση, με μια ομάδα που δεν έχει. Ακόμη και το μοντέρνο γρήγορο μπάσκετ, έχει αρχές και δεν είναι όσα πάνε και όσα έρθουν, όπως θέλουν να πιστεύουν μερικοί.

Και αυτή ακριβώς την διαφορά την εξέφρασε με την πρώτη μεγάλη φετινή εμφάνισή του ο Μάϊκ Τζέιμς. Αυτός ήταν που έδειξε την χαώδη απόσταση που υπάρχει μεταξύ του «γρήγορα»(με πλάνο) και του «βιαστικά»(όποιον πάρει ο χάρος). Ήταν ένα ματς κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του και το κατάλαβε από την πρώτη στιγμή που μπήκε για να ξεκουράσει για τα καλά τον , για μια ακόμη φορά συνεπή, Νικ Καλάθη, που δεν χρειάστηκε να μείνει στο παρκέ πάνω από 23 λεπτά. Σαν πραγματικός διάβολος ( ο Τζέιμς) , έβαλε το πόδι στο γκάζι κι άρχισε να χτυπάει στο ψαχνό μια ομάδα που λες και είχε σύστημα να γυρίζει στην άμυνα σε κάθε ζυγή επίθεση του αντιπάλου. Ήταν μια εμφάνιση που πρώτα ο ίδιος την χρειαζόταν, μετά την μακρά αποχή λόγω του ασυγχώρητου τραυματισμού. Και μάλιστα συνέπεσε με την περίοδο της επιστροφής του στο ελληνικό ρόστερ. Να γιατί κάποιοι είναι παίκτες ρυθμού , περισσότερο από κάποιους άλλους.

Με αυτά και με εκείνα, ο Πασκουάλ, παρουσίασε μια ομάδα που αρχίζει πλέον να δείχνει πολλά από αυτά που ο ίδιος πρεσβεύει. Κυκλοφορία με σχηματισμούς τριγωνομετρίας, (αρκετοί) αυτοματισμοί που φέρνου πολυφωνία και σχεδόν καθόλου ταμπού. Για παράδειγμα, αν βρεθεί κανείς μόνος για τρίποντο στον αιφνιδιασμό το παίρνει , χωρίς τις ενοχές του παρελθόντος. Μια ομάδα που συνεχώς βελτιώνεται, αρχίζει να κερδίζει και να κερδίζει με στυλ, περιορίζοντας τα λάθη που γίνονταν είτε από επιπολαιότητα , είτε από πνευματική εμπλοκή

Μια ομάδα που πήρε την δεύτερη φετινή εκτός έδρας νίκη της, χωρίς να ιδρώσει. Ουσιαστικά , από τα μέσα της τρίτης περιόδου, είχε ξεκινήσει η συντήρηση και η προετοιμασία για ένα πολύ πιο σκληρό ραντεβού, με την Μπασκόνια του 9-4, στο «Νίκος Γκάλης». Να η ευκαιρία να την πιάσει και να μπει για τα καλά στο «κυνήγι» ακόμη κι αυτής της θέσης στην πρώτη τετράδα, η οποία πριν από ένα μήνα –και επίσης μετά τον τραυματισμό του Γκιστ- έμοιαζε με όνειρο θερινής νυκτός. Κι αν όχι η τετράδα, η εξάδα είναι πια πολύ ρεαλιστικός στόχος.