Η πτώση του Κάλτσιο

Το πρώτο που θυμάμαι ήταν η ασπρόμαυρη ριγέ φανέλα της Γιουβέντους. Στον τελικό της Αθήνας το 1983 κόντρα στο Αμβούργο έμαθα το όνομα της. Λίγο αργότερα κούμπωσε στη μνήμη μου και εκείνο του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Κάπως έτσι η Σέριε Α γενικότερα κόλλησε στο κεφάλι μου. Τι στιγμή δηλαδή που στην Ισπανία υπήρχε ο Μπερντ Σούστερ και ο Μάριο Κέμπες, στην Αγγλία πάλευαν με τους Ουαλούς, τους Ιρλανδούς και τους Σκοτσέζους να πλημμυρίζουν τη λίγκα τους, όλοι οι κορυφαίοι συνωστίζονταν στην Ιταλία (ακόμα και η ταπεινή τότε Ουντινέζε είχε τον Ζίκο).



Κάπως έτσι κύλησαν τα '80ς. Το 1992 ξεπετάχτηκε η Πρέμιερλιγκ και σταδιακά άρχισαν οι επενδύσεις σε καλούς ξένους, όπως π.χ. ο Ερίκ Καντονά. Στην Ισπανία πάλι Ρεάλ και Μπαρτσελόνα εξακολουθούσαν να είναι έτη μακριά από τους υπόλοιπους της Πριμέρα που δεν είχαν το χρήμα για να πάρουν μεγάλα ονόματα (μόνο εάν τους αποκτούσαν άγνωστους και τους έβγαιναν στην πορεία όπως π.χ. ο Σούκερ στη Σεβίλλη ή ο Ρεδόνδο στην Τενερίφη).

Και πάλι όμως η Ιταλία ήταν ο Παράδεισος του ποδοσφαίρου. Εκεί όπου και οι μικροί είχαν από τουλάχιστον τρεις ξένους παικταράδες και οι ομάδες κυριαρχούσαν στην Ευρώπη. Και όμως κάτι άλλαζε. Αυτή η μεταβολή άρχισε να φαίνεται από τα τέλη των '90ς και θα έλεγε κανείς πως το τέλος εποχής σφραγίστηκε με την πώληση του Ζινεντίν Ζιντάν από τη Γιουβέντους στη Ρεάλ το 2001.

Τα λεφτά δεν έφεραν ευτυχία
Εκτοτε πέρασαν 10 χρόνια, στα οποία οι Ιταλοί μπορούν σήμερα κοιτώντας προς τα πίσω, να ισχυριστούν πως πράγματι κάθε πέρσι ήταν και καλύτερα. Φέτος ειδικά τα πράγματα έχουν φτάσει σε πολύ αρνητική κατάσταση. Παρά το ότι οι ιταλικές ομάδες ξόδεψαν για να ενισχυθούν 465 εκατ. ευρώ (μόνο η Πρέμιεριλγκ ξόδεψε πιο πολλά, 553 εκατ.), δηλαδή σε ποσοστό 42% περισσότερα από πέρσι, το ιταλικό πρωτάθλημα (με ορισμένους αγώνες ως εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα) πραγματικά δεν βλέπεται.

Μαλωμένοι με το γκολ
Το πιο συχνά εμφανιζόμενο σκορ μέχρι στιγμής είναι το 0-0 (12 φορές, με το 1-1 οκτώ φορές)! Επίσης στα 41 από τα 77 ματς έχει σημειωθεί under. Η απουσία θεάματος λοιπόν, σε συνδυασμό με την απουσία των πολύ μεγάλων ξένων (ο Ιμπραΐμοβιτς είναι το πιο μεγάλο όνομα που παίζει στην Ιταλία) και τις υψηλές τιμές των εισιτηρίων, έχουν μειώσει κατά 30% σε σχέση με πέρσι την προσέλευση του κόσμου στα γήπεδα.



Τρόμος στην Ευρώπη
Υπάρχει φυσικά και η αγωνιστική πτώση που έχει αντίκτυπο και εκτός συνόρων. Εκεί όπου κάποτε οι Ιταλοί είχαν τα πρωτεία. Μετά την κατάκτηση του Μουντιάλ από την Εθνική Ιταλίας (2006), πέραν της Ιντερ και της Μίλαν, μόνο η Φιορεντίνα μία φορά κατάφερε να φτάσει σε ημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης (2007-'08 στο Europa League). Για να καταλάβετε τη διαφορά που υπάρχει με τις υπόλοιπες μεγάλες λίγκες, το ίδιο διάστημα οι Αγγλοι είδαν 12 ομάδες τους σε ημιτελικά, οι Ισπανοί 10 και οι Γερμανοί επτά!



Δυσοίωνο μέλλον
Οι Ιταλοί που γουστάρουν το δικό τους παραδοσιακό Κάλτσιο βλέπουν μόνο το 53,1 των παικτών της Σέριε Α είναι γηγενείς. Τα ταλέντα της χώρας φαίνεται πως δεν αξιοποιούνται. Για παράδειγμα ο Σεμπάστιαν Τζιοβίνκο που είναι ένας πολύ καλός Ιταλός επιθετικός, χρειάστηκε να πάει στην Πάρμα (50-50 συνιδιοκτησία με τη Γιουβέντους), ώστε να βρει αγωνιστικό χρόνο. Κατά συνέπεια το μέλλον δεν προβλέπεται ευοίωνο. Η Σέρια Α θα είναι πάντοτε μέσα στις κορυφαίες λίγκες του κόσμου. Πολύ δύσκολα όμως θα μπορέσει να ξαναβρεί εκείνη την παλιά αίγλη του τόσο γλυκού παρελθόντος.