Η δική τους Ελλάδα!

Αφορμή για το κείμενο είναι τα… χθεσινά του Τζιμπρίλ Σισέ και τα… σημερινά του Λουίς Ντιόγκο. Ουδεμία σχέση, βεβαίως, ο ένας με τον άλλο. Ούτε σε νοοτροπία, ούτε σε winning spirit. Για την τεχνική το συζητάμε υπέρ του Βραζιλιάνου και για ταχύτητα – σκοράρισμα – προσωπικότητα υπέρ του Γάλλου. Το θέμα, όμως, δεν είναι τα χαρίσματα και τα μειονεκτήματα του καθενός. Αλλά οι εν Ελλάδι και οι έξω από ΄δω επιδόσεις τους.

Χθες, λοιπόν, ο Τζιμπρίλ απέδειξε για πολλοστή φορά γιατί ουδείς προπονητής του Παναθηναϊκού τολμούσε να τον αντικαταστήσει ακόμη κι όταν η ομάδα νικούσε 4-0 (μόνο δύο αλλαγές με την πράσινη φανέλα!!!). Βγήκε στο 57’ για να μπει ο Ερνάνες όταν ακόμη η Λάτσιο νικούσε 1-0 την Κατάνια, έφυγε σφαίρα στα αποδυτήρια χωρίς να χαιρετήσει φιλάθλους – προπονητή, λίγο αργότερα επέστρεψε στον πάγκο, σήμερα ζήτησε συγγνώμη μέσω twitter (του δικού του, η Τζουντ το χρησιμοποιούσε μόνο για την Ελλάδα…).

Όλα αυτά μικρή σημασία έχουν. Μεγαλύτερη σημασία έχει ότι ένας παίκτης ο οποίος στην Ελλάδα πέτυχε 54 γκολ σε 88 ματς (μ.ο. 0,613 ανά παιχνίδι, ο υψηλότερος της καριέρας του) στην Λάτσιο έχει πετύχει 3 σε 12, εκ των οποίων τα δύο στο πιο εύκολο παιχνίδι της, το εντός έδρας 6-0 επί της Ραμποτνίσκι στο Europa League. Kαι επιπλέον, αμφισβητείται περισσότερο συγκριτικά με τους δυο πρώτους εν Ελλάδι μήνες του (όταν σκόραρε ο Κατσουράνης και ο Τεν Κάτε τον δοκίμαζε και ως δεξιό χαφ εξτρέμ με τον Σαλπιγγίδη σε θέση σέντερ φορ), αντικαθίσταται, ενίοτε κάθεται στον πάγκο (με την Σπόρτινγκ Λισσαβώνας) και το κυριότερο: δεν παίζει στη θέση του και φαίνεται να μην ευχαριστιέται το ποδόσφαιρο όσο στον Παναθηναϊκό. Αυτά προς το παρόν για τον Τζιμπρίλ, αν και δεν θεωρώ ότι υπάρχουν πολλές πιθανότητες με το συγκεκριμένο ρόστερ και την διάταξη της Λάτσιο στα περισσότερα ματς να αλλάξουν πολλά κατά τη διάρκεια της σεζόν…

Για τον Ντιόγκο διάβασα σήμερα ότι πριν από ακριβώς έναν χρόνο, στις 27 Οκτωβρίου 2010 , σκόραρε για τελευταία φορά ως παίκτης της Φλαμένγκο, κόντρα στην Κορίνθιανς. Είναι μόλις 24 ετών, πέτυχε 2/17 με την «Φλα», δόθηκε δανεικός στην Σάντος του Πελέ και όταν επέστρεψε μετά τον τραυματισμό του από τις αρχές Ιουλίου, συμμετείχε σε δέκα ματς: τρία στο Κόπα Λιμπερταδόρες, επτά στο πρωτάθλημα. Μηδέν εις το πηλίκον, σε κανένα δεν έχει συμπληρώσει 90λεπτο (στα έξι βγήκε και στα τέσσερα μπήκε ως αλλαγή) και δεν έχει αγωνιστεί από τις 24 Σεπτεμβρίου (Σάντος – Φιγκεϊρένσε 2-3, αντικαταστάθηκε στο 73’).
Ποιος; Ο Ντιόγκο! Αυτός ο βιρτουόζος Βραζιλιάνος, ο οποίος πέρα από τις αστείες υπερβολές του οπαδικού Τύπου, έχει πετύχει πανέμορφα γκολ, έχει κάνει καταπληκτικές ντρίμπλες, έχει μοιράσει αρκετές «ποδιές», έχει τρελάνει κόσμο σε ορισμένα ματς με την ερυθρόλευκη φανέλα, με την οποία πέτυχε 20 γκολ σε 66 παιχνίδια.

Αμ η συμπάθειά μου; Ο Μπλάνκο; Με 72 γκολ σε 176 ματς; Πολλοί δεν γνωρίζoυν ούτε καν την ομάδα στην οποία αγωνίζεται (μόνο αρκετοί φίλοι της ΑΕΚ λόγω καψούρας μεγάλης και δικαιολογημένης!). Στη Σαν Λουίς. Στο Μεξικό. Εννέα ματς, ένα γκολ. Σαν τον Ντιόγκο και εκείνος: 90λεπτο δεν έχει συμπληρώσει! Εξι φορές μπήκε από τον πάγκο, τρεις αντικαταστάθηκε όντας μέλος της αρχικής ενδεκάδας. Ουσιαστικά αναπληρωματικός στη Σαν Λουίς ο 28χρονος «Ισμα», ο παίκτης με το ισχυρότερο ένστικτο σκόρερ (ισχυρότερο και από του Σισέ που έχει σαφώς περισσότερα προσόντα) που έχει παίξει στην Ελλάδα τα τελευταία δέκα χρόνια.

Ομοιότητες στην καριέρα και την προσωπικότητα των τριών παικτών δεν υπάρχουν. Ούτε ασφαλώς είναι δυνατόν να συγκριθεί ο βαθμός δυσκολίας του Καμπιονάτο με το αξιόλογο (για όσους γνωρίζουν) πρωτάθλημα του Μεξικού και το επίσης ανταγωνιστικό αλλά όχι και πιο δύσκολο για τους επιθετικούς, στη Βραζιλία. Ο μοναδικός κοινός παρονομαστής είναι ότι όταν βγήκαν από το «μαντρί» είδαν και την άλλη όψη του νομίσματος.

Εκ των τριών μόνο ο Ντιόγκο έφαγε μόνος του το κεφάλι του. Ο Τζιμπρίλ ουσιαστικά επιλογή δεν είχε και ο Μπλάνκο έχω την αίσθηση ότι παρότι θα μπορούσε να φορά ακόμη και σήμερα την κιτρινόμαυρη φανέλα, πέρασε, είδε, βίωσε πολλά στην Ενωση που δεν του άρεσαν. Λατρεύτηκε όμως! Πού θα το ξαναβρεί αυτό; Όπως και ο Σισέ, και ο Ντιόγκο! Πρώτα ονόματα στις ομάδες τους, καταπληκτική ψυχολογία στη μεγαλύτερη διάρκεια της εν Αθήναις παρουσίας τους, υπέροχο δέσιμο με τους οπαδούς, ευρωπαϊκά παιχνίδια, Τσάμπιονς Λιγκ, ήλιος, αναγνωρισιμότητα, μπαρ, κλαμπ, έξοχος και… άφθονος θηλυκός πληθυσμός, όμορφη η καθημερινότητα στην Ελλάδα.

Ισχύει όπως το είπε πρόσφατα ο Τσάκας: «Μπορεί όλοι εμείς να μην το πιστεύουμε ή να απορούμε, αλλά για τους ξένους είναι πολύ όμορφη η ζωή εδώ». Για τους ξένους καλοπληρωμένους ποδοσφαιριστές, βεβαίως, όχι για τους δεκάδες χιλιάδες μετανάστες. Μου το είχε εξηγήσει αναλυτικά σε μια πρόσφατη συζήτηση και ο Μανολάκης που πήγε Αγγλία, Κύπρο, έφτασε μέχρι την Κίνα και επέστρεψε για να παίξει οπωσδήποτε εδώ, γιατί θέλει να μείνει μόνιμα εδώ! Και τώρα ετοιμάζεται για τα αλώνια της Football League με τη φανέλα του Βύζαντα…
“Hλιος, φίλοι, καλοί άνθρωποι, φίλαθλοι που σε αγαπάνε, μικρός κίνδυνος έξω, σχολεία, νοσοσκομεία, τα πάντα. Ελλάδα φίλε!» Η δική «τους» Ελλάδα.