Χλόη, Σάρα και κακό συναπάντημα

Kαι τώρα τι θα κάνουμε δίχως ΝΒΑ; Οι διαπραγματεύσεις του συνδικάτου των αθλητών με το κονκλάβιο των ιδιοκτητών έπεσαν στο κενό και υπαγόρευσαν τη ματαίωση όλων των αγώνων που θα διεξάγονταν στις πρώτες δύο εβδομάδες της περιόδου. Και έπεται συνέχεια, χωρίς να αποκλείεται πια κλείδωμα ολόκληρης της σεζόν στο χρονοντούλαπο.

Οι μπασκετμπολίστες επιμένουν να καρπωθούν ποσοστό μεγαλύτερο από το 53% των εσόδων, ενώ τα αφεντικά των ομάδων θέλουν –στη χειρότερη περίπτωση– μοιρασιά «φίφτι-φίφτι», αφού οι 22 από τις 30 ολοκλήρωσαν το περυσινό οικονομικό έτος με παθητικό παρά την αύξηση της δημοφιλίας.

Μια ματιά σε όσα γράφουν στο Twitter οι παίκτες, οι πρωτοκλασάτοι μάλιστα και ουχί οι μεροκαματιάρηδες, φανερώνει ότι οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται μέσα σε κλίμα ασυνήθιστης ψυχρότητας. Οι κορόνες που εκτοξεύονται εκατέρωθεν θυμίζουν κομματικούς καβγάδες στην Ελλάδα. Μόνο που εκεί διακυβεύεται παντεσπάνι, όχι πικρό ψωμάκι.

Προς το παρόν, πληρώνουν τη λυπητερή του λοκ-άουτ όχι τόσο τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, όσο οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι στα κλειδωμένα εδώ και πολλές εβδομάδες γήπεδα και όσοι περιμένουν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου για να βγάλουν το προς το ζην από παράπλευρες ασχολίες.

Και ζει πολύς κόσμος από το ΝΒΑ. Οι αθλητές δεν είναι παρά η λαμπερή βιτρίνα. Στο κάτω κάτω, ελάχιστοι από αυτούς κινδυνεύουν να πεινάσουν. Βάσει των κανονισμών, έχουν κάθε δικαίωμα να παίξουν μπάσκετ στην Ευρώπη, την Ασία ή αλλού μέχρι να ανάψουν ξανά τα φώτα των αμερικανικών γηπέδων.

Αυτός που πουλάει τα κάστανα έξω από το Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν δεν είναι σε θέση να μεταφέρει τη φουφού στο Παλάου Μπλαουγκράνα ή στο Γιαντ Ελιάου. Ούτε οι «Laker Girls» μπορούν να μετακομίσουν στο ΟΑΚΑ. Δυστυχώς. Ποιο είναι άραγε το κασέ τους; Σίγουρα θα μας έρθουν πιο φτηνά από τους μαντράχαλους που πλημμύρισαν τα γήπεδα της Ευρώπης σε αναζήτηση αρπαχτής.

Την προηγούμενη φορά που υπήρξε λοκ-άουτ, το καλοκαίρι του 1998, τη μεγαλύτερη ζημιά την υπέστη το... Μουντομπάσκετ της Αθήνας, αφού η τότε «Ντριμ Τιμ» κλειδώθηκε στο χρονοντούλαπο πριν συγκροτηθεί και έδωσε τη θέση της σε μια ομάδα γυρολόγων.

Θα την αποτελούσαν οι Γκάρι Πέιτον, Τιμ Χάρνταγουεϊ, Τερέλ Μπράντον, Άλαν Χιούστον, Τομ Γκουγκλιότα, Γκραντ Χιλ, Κρις Ουέμπερ, Βιν Μπέικερ, Κρίστιαν Λέτνερ, Κέβιν Γκαρνέτ, Τιμ Ντάνκαν και ο Γκλεν Ράις· ο ίδιος Γκλεν Ράις που την ίδια περίπου εποχή είχε κρυφό δεσμό με τη νεαρή ρεπόρτερ Σάρα Πέιλιν!

Η σχετική αποκάλυψη περιέχεται στο βιβλίο του φίλου Τζο ΜακΓκίνις The Rogue - Searching For The Real Sarah Palin, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από μερικές μέρες και έκανε τη λεγάμενη να σκυλιάζει και την υπόλοιπη Αμερική να χαχανίζει. Δεν φημίζεται δα για το καλό του γούστο στις γυναίκες το ΝΒΑ. Η παρτσακλή Χλόη Καρντάσιαν-Όντομ, προικισμένη με νοημοσύνη χλόης, είναι μάλλον το ναδίρ.

Ουδείς από τους διάσημους αστέρες της αρχικής επιλογής ήρθε στην Αθήνα, με εξαίρεση βέβαια τον Τιμ Ντάνκαν, ο οποίος πάτησε το παρκέ του Ελληνικού με καθυστέρηση έξι χρόνων, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

Τη δωδεκάδα που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του '98 στελέχωσαν λεγεωνάριοι, άνεργοι και κολεγιόπαιδα: Ματίν Κλιβς, Κιγουέιν Γκάρις, Μάικλ Χόκινς, Τρέιτζαν Λάνγκντον, Τζέισον Σάσερ, Τζίμι Όλιβερ, Τζίμι Κινγκ, Τζέραρντ Κινγκ, Ουέντελ Αλέξις, Μπιλ Έντουαρντς, Ντέιβιντ Γουντ, Άσραφ Αμάγια, Μπραντ Μίλερ. Μόνο ο τελευταίος έγινε αστέρι πρώτου μεγέθους στο ΝΒΑ. Και ο Λάνγκντον στην Ευρώπη.

Προπονητής ήταν ο, απόμαχος πλέον, Ρούντι Τομζάνοβιτς, ο οποίος αποθεώθηκε από το κοινό της Αθήνας μόλις ανέβηκε στο βάθρο για να παραλάβει το χάλκινο μετάλλιο. Θυμάμαι το απορημένο και ταυτόχρονα υπερήφανο βλέμμα του σαν να ήταν χθες.

Ο «Ρούντι Τ» δεν περίμενε αυτή την αντίδραση ούτε φανταζόταν ότι σε αυτή τη μακρινή γωνιά της οικουμένης υπάρχει κόσμος που καταλαβαίνει το μπάσκετ και επιβραβεύει –πλην των παικτών– τους προπονητές.

Αυτή η ομάδα που συγκροτήθηκε από ανεμομαζώματα έχασε την πρόκριση στον τελικό την ώρα που ακουγόταν η κόρνα του ημιτελικού (καλάθι του Ρώσου Πανόφ στην εκπνοή) και κατέκτησε την τρίτη θέση με εκκωφαντικό 84-61 επί της οικοδέσποινας Ελλάδας στον μικρό τελικό. Η ήττα της Εθνικής μας από τους Γιουγκοσλάβους στο δικό της ημιτελικό είναι από τις πιο οδυνηρές στην ιστορία της.

Το λοκ-άουτ σταμάτησε αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά του 1999, ύστερα από έξι μήνες διαβουλεύσεων και καβγάδων. Αφορμή για τη ρήξη έγινε, και τότε, η απόφαση των ιδιοκτητών να αναψηλαφήσουν τη συλλογική σύμβαση εργασίας των καλαθοσφαιριστών.

Σημεία τριβής ήταν το ’98 η μοιρασιά των εσόδων, η καθιέρωση ανώτατου ορίου στους μισθούς, η περίφημη «εξαίρεση Λάρι Μπερντ» που επέτρεπε στους παίκτες να ανανεώνουν τα συμβόλαιά τους έναντι απεριόριστης αμοιβής, το μισθολογικό καθεστώς των ρούκις και αρκετά άλλα.

Ανάμεσα σε αυτούς που έσπευσαν να υπογράψουν συμβόλαιο περιορισμένης διάρκειας με ευρωπαϊκές ομάδες ήταν ο Μάικλ Ολοβοκάντι (στην ίδια Κίντερ που τώρα φλερτάρει Κόμπι Μπράιαντ και Μάνου Τζινόμπιλι), ο Αρβίντας Σαμπόνις, ο Βίνι ντελ Νέγκρο και μερικοί άλλοι. Απλό ρυάκι, αν συγκριθεί με τον φετινό χείμαρρο.

Όταν επιτεύχθηκε η συμφωνία, είχαν ήδη χαθεί μισθοί αθλητών ύψους 500 εκατομμυρίων δολαρίων. Στην κρίσιμη ψηφοφορία, το συνδικάτο των παικτών την επικύρωσε με ψήφους 179-5. Η κουτσουρεμένη σεζόν ξεκίνησε στις αρχές Φλεβάρη και περιείχε 50 αγώνες (αντί των θεσμοθετημένων 82) για κάθε ομάδα. Οι υπόλοιποι ματαιώθηκαν, μαζί με το All-Star τριήμερο που ήταν να γίνει στη Φιλαντέλφια.

Σε πολλές περιπτώσεις, οι ομάδες έδιναν αγώνες σε τρία συνεχόμενα βράδια. Το NBC και τα καλωδιακά κανάλια του Τεντ Τέρνερ, που είχαν τα δικαιώματα μετάδοσης του ΝΒΑ, αποζημιώθηκαν πλήρως από το ΝΒΑ, είτε με μετρητά είτε με παραπανίσιες, δωρεάν μεταδόσεις. Το ίδιο συνέβη με τα ξένα κανάλια.

Μέσα στην αναμπουμπούλα, άρπαξαν το βάζο με το γλυκό οι Σαν Αντόνιο Σπερς, οι οποίοι κατέκτησαν το '99 τον πρώτο τίτλο της ιστορίας τους. Μισό πρωτάθλημα, αλλά πρωτάθλημα. Με αυτό ξεκίνησε η δυναστεία τους.

Kαι μια λεπτομέρεια από τη συλλογική σύμβαση με την οποία εξομαλύνθηκε η κρίση του 1999: αυτή καθιέρωσε την ποινικοποίηση της χρήσης της μαριχουάνας, αλλά και των αναβολικών στεροειδών (ξέρετε, αυτών που σύμφωνα με τους παντογνώστες «είναι στο ΝΒΑ ανεξέλεγκτα»). Για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει τις λεπτομέρειες, ο σχετικός κανονισμός υπάρχει εδώ: http://www.bizofbasketball.com/index.php?option=com_content&view=article&id=657&Itemid=76

Μέχρι το 1999, το σκόπευτρο του Στερν ήταν στραμμένο κυρίως στα σκληρά ναρκωτικά, τα οποία επί πολλά χρόνια αποτελούσαν μάστιγα και αμαύρωναν την εικόνα του πρωταθλήματος. Μέχρι τη δεκαετία του '80, το μπάσκετ ήταν στη συνείδηση του Αμερικανού μικροαστού «το άθλημα των γκέτο». Να γιατί ήταν τόσο σημαντική η «λευκή επανάσταση», η οποία βρήκε εκφραστή στο πρόσωπο του Λάρι Μπερντ.

Το ντόπινγκ κοντρόλ ήταν το επόμενο βήμα. «Το βασίλειο των φαρμάκων είναι το φούτμπολ», ήταν το κρυμμένο ανάμεσα στις γραμμές μήνυμα.