Νόμος του πρωταθλητή ή νόμος του Μπάφι;

Όταν σκοράρει πρώτος ο Μπάφι, ο ΠΑΟΚ χάνει 1-2 με ανατροπή! Έτσι έγινε στο Παγκρήτιο με τον Εργοτέλη, έτσι και στο «Καραϊσκάκης». Απλά πράγματα...

Όμως δεν βαριέμαι και δεν θα γράψω από τώρα «Μέχρι να μη βαριέμαι, εγώ ο Μίλτος να ’μαι καλά». Κάθε άλλο. Είδα πολλά στο ματς του Φαλήρου και θέλω να τα μοιραστούμε.

Κατ’ αρχάς, είδα το αυταπόδεικτο. Ότι ο Ολυμπιακός είναι πιο ποιοτικός από τον ΠΑΟΚ. Συνολικά, ως ρόστερ και όχι ως ομάδα. Σε αυτό προσοχή: δεν γράφω καλύτερη ομάδα, αναφέρομαι σε πιο ποιοτικό ρόστερ. Αν ήταν και καλύτερη ομάδα, ο ΠΑΟΚ θα έφευγε από το Φάληρο με τάλιρο.

Ο Ολυμπιακός, παρότι ακόμα δεν έχει «δέσει», έχει περισσότερους παίκτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Που σε μια φάση μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα. Όχι μόνο τον μπαγάσα τον Ιμπαγάσα, που όσο βαστάει, ανεβάζει ένα κλικ όλους τους συμπαίκτες του. Εντάξει, αυτός είναι –αναγκαστικά– ο ηγέτης αυτής της ομάδας, ωστόσο ποιότητα έχουν κι άλλοι. Ο καθοριστικός Μέλμπεργκ, για παράδειγμα, που έσωσε ό,τι πήγε να χαλάσει το λούστρο εκείνης της καρέκλας που έχει βάλει ο Ολυμπιακός κάτω από τα δοκάρια. Ο Τόρο και ο Μιραλάς που έφτιαξαν τα γκολ. Ή οι σκόρερ, ο Τζιμπούρ κι εκείνος ο μυστήριος ο Φουστέρ, που δεν τον πιστεύει κανένας κι όμως βρίσκει δίχτυα πιο συχνά και από τους φορ. Έχει υλικό που μπορεί να δώσει λύσεις ο Ολυμπιακός. Και στον πάγκο ακόμα...

Ο ΠΑΟΚ, από την άλλη, στηρίζεται κυρίως στο ομαδικό πνεύμα, στην οργάνωσή του. Γι’ αυτό και σε μια μέρα στην οποία παρουσιάστηκε «λίγος» σε σχέση με τις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει μέχρι τώρα, βάστηξε στην πίεση που του άσκησε ο Ολυμπιακός. Βάστηξε και... γλίτωσε από βαρύ σκορ, επειδή είναι καλή και δουλεμένη ομάδα, που πλέον δείχνει και χαρακτήρα. Γιατί, κακά τα ψέματα, μπορεί ο Ολυμπιακός να ήταν καλύτερος, να είχε κατοχή της μπάλας, να δημιούργησε και να έχασε περισσότερες ευκαιρίες, αλλά στο 95' από τύχη το γλίτωσε το σοκ, επειδή ο Γεωργιάδης έκανε τσαφ κι έστειλε την μπάλα στην αγκαλιά της καρέκλας (έχουν οι καρέκλες αγκαλιά;).

Πάντως, ο Ολυμπιακός έπεισε περισσότερο. Ή μάλλον, επιβεβαίωσε τον τίτλο του φαβορί. Αξιοποίησε τα όπλα του, δηλαδή το υλικό του και την έδρα του και πήρε το τρίποντο κόβοντας τον «αέρα» που είχαν πάρει οι αντίπαλοί του, οι οποίοι έφτασαν να ξεκουράζουν βασικούς παίκτες σε ευρωπαϊκό παιχνίδι για να «χτυπήσουν» με καλύτερες πιθανότητες εκείνο του «Καραϊσκάκης». Ίσως αυτό τελικά γύρισε μπούμερανγκ για τον ΠΑΟΚ, αφού μαζί με τις μεγάλες προσδοκίες, δημιούργησε άγχος στον εαυτό του και παράλληλα πώρωσε τον αντίπαλό του. Αν κατέβαινε στον Πειραιά στα μουγκά, μπορεί και να είχε καλύτερες πιθανότητες.

Από την άλλη, φάνηκαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο και κάποια κενά στο ρόστερ του. Ένα κυρίως. Έλειψε ο Κοντρέρας και το κέντρο άμυνας έγινε παιδική χαρά. Ο Μαλεζάς έχασε τη σιγουριά που του έδινε ο Χιλιάνος, ο Τσιρίλο παραπάταγε, ο Κρέσιτς ένιωσε το τρέμουλο και να τα, τα δυο τεμάχια σχεδόν εξ επαφής. Από εκεί και πέρα, ωσεί παρών ήταν και ο Βιεϊρίνια, για δεύτερο σερί ματς, δείχνοντας πως ο πολύς ντόρος γύρω από το όνομά του, μάλλον βαραίνει πολύ τη φανέλα του. Ε, χωρίς τον Κοντρέρας, με τον Βιεϊρίνια σκιά και με τον Παύλο τον Γροθία να μην είναι στα καλύτερά του (καιρό είχα να μετρήσω τόσα λάθη σε πάσες του), ο ΠΑΟΚ θα πρέπει να είναι ικανοποιημένος από το 2-1. Άσε που έδωσε και στους οπαδούς του το άλλοθι των περίφημων «αν» με την ευκαιρία του 95'.

Το σίγουρο είναι πως ο Ολυμπιακός έδωσε μια απάντηση στον ΠΑΟΚ που θέλησε να αμφισβητήσει τα σκήπτρα του, αλλά και πως στον β' γύρο στην Τούμπα, δεν θέλει και πολύ για να αλλάξουν τα δεδομένα. Άλλωστε, πρωτάθλημα είναι κι όποιος θέλει να το πάρει, πρέπει να το αποδεικνύει σε κάθε αγωνιστική με την μπάλα στα πόδια κι όχι στο... στόμα.

Τελικά γιατί κέρδισε ο Ολυμπιακός; Ξεκάθαρα είναι τα πράγματα: Όταν σκοράρει πρώτος ο Μπάφι, ο ΠΑΟΚ χάνει 1-2 με ανατροπή!

Μέχρι να σταματήσω να γράφω τζάμπα 600 λέξεις επιπλέον όταν έχω καταλήξει από την αρχή στο σωστό συμπέρασμα με τα ακλόνητα επιχειρήματα, εγώ ο Μίλτος να ’μαι καλά...