Ποια να συγκριθεί μαζί της;

Διάβασα το πρωί στο «Goal» τη σύνοψη του άρθρου που είχε γράψει χθες στην καταλανική “Sport” ο Μαρτί Περνανάου για τη δουλειά των σκάουτ της Μπαρτσελόνα ΜΟΝΟ στην Ισπανία κατά τη διάρκεια της σεζόν που έληξε. Μέσα σε 350 λέξεις μπορεί κάποιος να αντιληφθεί όχι μόνο γιατί η πρωταθλήτρια Ευρώπης είναι έτη φωτός μπροστά από άλλους ποδοσφαιρικούς γίγαντες της Ευρώπης.

Αλλά κυρίως, γιατί έχει βάλει τις βάσεις και έχει χτίσει τις λειτουργικές δομές της ώστε να κυριαρχεί στο ποδοσφαιρικό προσκήνιο για δεκαετίες, ανεξάρτητα από το ποιος θα κάθεται στον περιζήτητο πάγκο της ή στην γκλαμουράτη και βαριά προεδρική καρέκλα, ανεξάρτητα ακόμα και από το πόσα χρήματα θα έχει για μεταγραφές! Αν ασφαλώς δεν καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα της Ισπανίας μέσα στον επόμενο χρόνο, κάτι που προσπαθεί να αποτρέψει όλη η Ευρώπη διότι μετά… τέλος και το ευρώ και η Ε.Ε και όλα!

Εν συντομία λοιπόν και αφού κάποιος ανατρέξει στο original κείμενο του Ισπανού δημοσιογράφου, διαβάζει ότι: α) 21 σκάουτ της Μπάρτσα ανέλυσαν σε μία αγωνιστική περίοδο 4.763 παίκτες ηλικίας 7-23 ετών, παρακολουθώντας 5.254 παιχνίδια (όχι ασφαλώς μόνο των εθνικών κατηγοριών, αλλά και ερασιτεχνικών και εφηβικών και παιδικών τουρνουά και ακαδημιών) β) Εξ αυτών ξεχώρισαν σε πρώτη φάση 943 παίκτες και σε δεύτερη φάση (τελική) 221 παίκτες γ) Τα κριτήρια επιλογής δεν περιορίζονταν στο ταλέντο κάθε παίκτη ή παιδιού, αλλά εξειδικεύονταν. Αν ο παίκτης ή το παιδί ταιριάζει στο στυλ παιχνιδιού της Μπάρτσα, αν είναι πειθαρχημένος σε στοιχεία τακτικής, αν έχει τη νοοτροπία για να «σταθεί» στο «nivel Barca», στο «επίπεδο Μπαρτσελόνα».

ΜΟΝΟ σε μία σεζόν, λοιπόν, ΜΟΝΟ στην Ισπανία, η Μπάρτσα επέλεξε το 1/5 των παικτών που παρακολούθησε επισταμένως. Όχι για να τους πάρει. Για να δει ποιοι μπορούν να την κάνουν… follow στο δικό της πρωτοποριακό παιχνίδι. Αυτό που βρήκε με τον εμπνευσμένο από τον Κρόιφ, Πεπ Γκουαρντιόλα, αυτό που καθιέρωσε, συνεχίζει και εξελίσσει. Ποια, λοιπόν, μπορεί να συγκριθεί με την Μπάρτσα;

Σούπερ τμήματα σκάουτινγκ έχουν δεκάδες ευρωπαϊκές ομάδες. Ποια, όμως, έχει ταυτόχρονα τέτοιο δίκτυο, τέτοια οργάνωση, τέτοια εμβέλεια, τέτοιο βεληνεκές, τέτοια δομή σε μια τέτοια «ποδοσφαιρομάνα», όπως η Ισπανία, η οποία τα τελευταία χρόνια διαπρέπει σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, ανεξαρτήτως τίτλων; Διότι δεν εξετάζουμε την δικτύωσή της στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, στην Αφρική και την Ασία, στην κεντρική ή βόρεια Ευρώπη, αλλά μόνο εντός των τειχών!

Ναι, ο Αγιαξ ίσως παραμένει το καλύτερο σχολείο και η Ολλανδία μια αυθεντική καρπερή ποδοσφαιρική γη. Ναι, ο Βενγκέρ και οι συνεργάτες του είναι ίσως οι κορυφαίοι στο σκάουτινγκ. Ναι, ουδείς μπορεί να αμφιβάλλει για την ανάπτυξη, την οργάνωση και την οικονομική ευμάρεια των γερμανικών συλλόγων. Ναι, οι Γάλλοι κυριαρχούν στην ποδοσφαιρική Αφρική.

Πόσα εγγλεζάκια και γερμανάκια και γαλλάκια, όμως, μπορούν να συγκριθούν με τα ισπανάκια αυτή την περίοδο και ποιος μπαμπάς θα αρνηθεί την Μπαρτσελόνα αν έχει ταυτόχρονα πρόταση από την Αρσεναλ, την Μπάγερν, τον Αγιαξ, την Μάντσεστερ (για τους Ιταλούς ουδείς λόγος, έχουν μείνει χρόνια πίσω και παραμένουν σε υψηλό επίπεδο μόνο προπονητικά, αρκεί να ρίξει κάποιος μια ματιά στις μεταγραφές τους για να καταλάβει ότι κοιτάζουν σχεδόν αποκλειστικά στο εξωτερικό).

Η μαγκιά της Μπάρτσα είναι η αυτοδυναμία της, η ανεξαρτησία της, η καινοτομία της, η εκμετάλλευση κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτού που δημιούργησε τα τελευταία χρόνια. Και νομίζω ότι έχει όλες τις προϋποθέσεις για το χτίσιμο μιας αυτοκρατορίας πιο σταθερής, πιο ουσιαστικής, πιο ένδοξης, πιο λαμπερής και με μεγαλύτερη διάρκεια από τις «μίνι δυναστείες» του Αγιαξ και της Μπάγερν στη δεκαετία του ’70, εν συνεχεία της Λίβερπουλ (παρότι είχε αποκλειστεί από τα ευρωπαϊκά κύπελλα), της Μίλαν, της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, της Ρεάλ.

Τα τρία Champions League στα 6 τελευταία χρόνια είναι μόνο η κορύφωση, η τελική εικόνα, η κούπα, οι πανηγυρισμοί, το χρήμα, η δόξα για το club και τους αθλητές. Η μαγιά, η εκκίνηση, η ουσία για τον σύλλογο και την πρόοδό του είναι τα 351.237 χιλιόμετρα που κατάπιαν οι σκάουτ της Μπάρτσα σε μια σεζόν για να βρουν τους κατάλληλους Ισπανούς που ξέρουν απλώς… «μπάλα» και να τους μάθουν το ποδόσφαιρο που «γέννησε» αυτή η ομάδα.

Υ.Γ. Πριν από λίγες ημέρες, μετά τα δυο πρώτα παιχνίδια της Βραζιλίας στο Κόπα Αμέρικα, είχα γράψει την άποψή μου για το «ροναλντοειδές» που λέγεται Νεϊμάρ, προβλέποντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να δώσει 45 εκατ. ευρώ ο Μουρίνιο για να πάρει τέτοιου τύπου παίκτη στο συγκεκριμένο timing (τα οποία, φυσικά, δεν αξίζει κιόλας ο πιτσιρικάς με το λοφίο).

Σήμερα, λίγες ημέρες μετά τα δυο γκολάκια (τα πρώτα του στην διοργάνωση) εναντίον του Ισημερινού, μαθαίνουμε ότι ετοιμάζει «ρελάνς» η Μπάρτσα με 50 εκατ. ευρώ!

Κι αν κάποιος θεωρήσει ότι στην Ρεάλ μπορεί να είναι ένα από τα πάμπολλα μεταγραφικά καπρίτσια του Πέρεθ (που είχε πει πριν από δέκα ημέρες στην “El Mundo Deportivo” ότι «αυτός ο τύπος δεν κοστίζει ούτε 15 εκατ. ευρώ», στην Μπαρτσελόνα του playstation αποκλείεται να είναι επιλογή του Γκουαρντιόλα, διότι δεν μπορεί να σταθεί ούτε 10 λεπτά σ΄ αυτό το σύνολο, έτσι όπως είναι δομημένο.

Περιμένω λοιπόν, να δω μέχρι πού θα φτάσουν τα μανατζερικά και mediaακά τερτίπια γιατί έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον πώς λειτουργούν τα «κοράκια» πάνω από έναν πολύ ταλαντούχο πιτσιρίκο, ο οποίος πλασάρεται πανταχόθεν ως το next best thing του παγκοσμίου ποδοσφαίρου (και τους βολεύει αφάνταστα ότι έχει καιρό η Βραζιλία να βγάλει ένα τέτοιο next best thing…).