Οι τηλε-σταρ και το ραντεβού στη Μύκονο!

Πριν από χρόνια ήμουν προσκεκλημένος σε πολιτικό talk show. Ήταν το τελευταίο της σεζόν. Τέλη Ιουνίου… Εκεί που καθόμασταν και προσπαθούσαμε να ολοκληρώσουμε (ευτυχώς όχι ο ένας στα μούτρα του άλλου).

Δεν ξέρω πώς μου ’ρθε ξαφνικά και ρώτησα:

—Συγγνώμη, αλλά γιατί νομίζετε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των τηλεθεατών απ’ αύριο θα ’ναι στη Μύκονο;

Ο εκπομπάρχης (παρακαλώ προσέξτε ότι η λέξη έχει «α» μετά το «μπ» κι όχι «ο») αλλά και οι λοιποί συνομιλητές μου δεν κατάλαβαν.

Διευκρίνισα:

—Εκ νέου συγγνώμη, αλλά γιατί διακόπτετε την εκπομπή –όχι μόνο εσείς αλλά και οι υπόλοιποι συνάδελφοι στα άλλα κανάλια– τέλη Ιουνίου και τις ξαναρχίζετε τέλη Σεπτεμβρίου;

Η έκπληξη ήταν έκδηλη:

—Επειδή ξεκινάει η καλοκαιρινή σεζόν.

—Ε και;

—Ο κόσμος δεν βλέπει τηλεόραση.

—Μπα… Πώς έτσι;

—Καλά, καλά… Και αμέσως προσπάθησαν να αλλάξουν θέμα.

Α, δεν είναι από τα αγαπημένα μου να μην παίρνω απαντήσεις, ειδικά στα live όπου έχω το πλεονέκτημα του ανοικτού μικροφώνου.

Επανήλθα. Δεν φαντάζεστε πόσο αγύριστο κεφάλι είμαι!

Ο εκπομπάρχης (παρακαλώ προσέξτε ότι η λέξη έχει «α» μετά το «μπ» κι όχι «ο») αλλά και οι λοιποί (πράγμα που δεν κατάλαβα) συνομιλητές μου ξαναδυσανασχέτησαν.

—Το καλοκαίρι υπάρχει μειωμένη διαφήμιση… μου έκαναν τη χάρη να μου απαντήσουν.

—Ε και; Συνέχισα γνωρίζοντας ότι έχω την μπάλα στη μικρή περιοχή στο καλό μου πόδι, με τον αμυντικό να ’χει κράμπα και στα δύο πόδια.

—Ε, δεν έχει «ε και»; Παρακαλώ να μην ξεφεύγουμε από το θέμα μας.

—Ναι, αλλά το θέμα των τηλεθεατών είναι ότι όλο το καλοκαίρι θα βλέπουν επαναλήψεις και όπως σας είπα, κάτι μου λέει ότι η συντριπτική τους πλειονότητα δεν θα ’ναι στη Μύκονο.

Γίναμε κώλος.

Πρώτον: ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί οι χρυσοπληρωμένοι, χρυσο-επώνυμοι, χρυσο-μέντορές μας εργάζονται (λέμε τώρα) εννέα μήνες τον χρόνο και δεύτερον, γιατί οι διαφημιστές δεν δίνουν διαφήμιση τους θερινούς μήνες. Ποιος πνευματικά καθυστερημένος έβγαλε το συμπέρασμα ότι το καλοκαίρι οι νοικοκυρές δεν αγοράζουν απορρυπαντικά, οι άνδρες ξυραφάκια, τα μωρά γάλα και οι μεγαλύτεροι γιαουρτάκια;

Φυσικά, δεν πήρα απάντηση.

Αυτό που μου προξένησε μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι ούτε καν οι προσκεκλημένοι συνομιλητές μου –που δεν είχαν επαγγελματική σχέση με την τηλεόραση– συμφώνησαν μαζί μου. Το «γλείψιμο», άλλωστε, είναι το εθνικό μας σπορ.

Φυσικά, μου πήραν τον λόγο....

Και όταν προσπάθησα να επανέλθω συνάντησα τείχος. Τότε δεν ήταν και πολύ της μόδας η μούντζα, βλέπετε.

Διαβάζω σήμερα ότι όλοι οι εθνικοί μας τηλε-παρουσιαστές μάς εγκαταλείπουν για να πάνε διακοπές. Όλοι κι όλες. Μου κάνει εντύπωση που διαλέγουν ΟΛΟΙ την ίδια μέρα. Όπως ακριβώς κάνουν όταν διαλέγουν τα θέματα. ΟΛΟΙ τα ίδια… Μένω έκπληκτος από τη… σύμπτωση.

Η Ελλάδα καίγεται (αλήθεια, τι περίεργο που φέτος δεν έχουμε πυρκαγιές) και αυτοί σύσσωμοι πάνε διακοπές. Λες και δεν τρέχει τίποτα. Φέτος οι διαφημίσεις ήταν τρομερά πεσμένες. Άρα, δεν ισχύει το ένα από τα (ανόητα) επιχειρήματά τους.

Πού αλλού ακούστηκε στον κόσμο να «κλείνει» η τηλεόραση, δηλαδή το (λέμε τώρα) ενδιαφέρον κομμάτι της επί (σχεδόν) τρίμηνο, λες και αυτοί που το παρουσιάζουν είναι μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου ή Λυκείου. Κάποιος θα έπρεπε να τους διευκρινίσει ότι όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε για τα «μπάνια του λαού» προφανώς και δεν εννοούσε αυτούς.

Ποιοι άλλοι άνθρωποι στην Ελλάδα παίρνουν δυόμισι μήνες διακοπές;

Ποιος βλαξ τούς διαβεβαίωσε ότι ειδικά φέτος, ο κόσμος θα κλείσει τις τηλεοράσεις του και θα ξεχυθεί στις παραλίες;

Πόσο σοβαρός μπορεί να ’ναι κάποιος που αρέσκεται να λέγεται δημοσιογράφος και μάλιστα βασικός διαμορφωτής της κοινής γνώμης και να εγκαταλείπει την ειδησεογραφία στη μέση; Και τι ειδησεογραφία, ε; Αυτοί δεν είναι που λένε ότι ζούμε την πιο δύσκολη εποχή της μεταπολιτευτικής ιστορίας μας;

Πόσες φορές έχετε ακούσει καλοκαιριάτικα τη μάνα σας, τον παππού σας, τους φίλους σας να λένε απογοητευμένοι:

«Και δεν έχει τίποτα, ρε παιδάκι μου, η τηλεόραση!»

Πόσες φορές τούς έχετε ακούσει να λένε:

«Δεν έχει τίποτα η τηλεόραση, ρε παιδάκι μου, αλλά τι με νοιάζει εμένανε… Έτσι κι αλλιώς θα ’μαι όλο το καλοκαίρι στη Μαγιόρκα»;

Έχετε δει τις εφημερίδες να αναστέλλουν την κυκλοφορία τους το καλοκαίρι;

Τα ραδιόφωνα να σταματούν τις εκπομπές;

Ή μήπως θα σταματήσουμε εμείς (όλοι) να γράφουμε στο διαδίκτυο;

Θέλετε να σταματήσετε για διακοπές, κυρίες και κύριοι;

Σύμφωνοι!

Γιατί τότε δεν βάζετε τα «δεύτερα» να κάνουν τις εκπομπές σας, όπως ακριβώς κάνετε και με τα δελτία ειδήσεων;

Επειδή είναι δικές σας οι εκπομπές;

Όπα!

Ίσως να μην ξέρετε ότι όταν ο Λάρι Κινγκ δεν έκανε για διάφορους λόγους την εκπομπή «Larry King Live», δεν αναβαλλόταν η εκπομπή, αλλά την έκανε κα-νο-νι-κά κάποιος άλλος - με την ίδια μάλιστα ονομασία.

Ξέρετε γιατί;

Επειδή ο κ.Λάρι είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Δεν φοβόταν μπας και ο «άλλος» αποδειχθεί καλύτερος, αλλά το πιο βασικό: επειδή έβαζε την ενημέρωση πάνω από το (τυχόν) προσωπικό του συμφέρον ή ανασφάλεια. Λέγεται και «επαγγελματισμός».

Ο δημοσιογράφος που έχει προσωπικό συμφέρον ή ανασφάλεια, καλό είναι να κάνει κάποια άλλη δουλειά. Λούστρος, ας πούμε.

Κυρίες και κύριοι, η προσωπική μου εμπειρία στην τηλεόραση, αλλά και ως τηλεθεατή, με αναγκάζει να έχω τη βεβαιότητα ότι το μόνο που ΔΕΝ απασχολεί τους ανθρώπους της τηλεόρασης είναι… οι τηλεθεατές.

Τα παραπάνω το αποδεικνύουν.

Το αποδεικνύει όμως και μια σιχαμένη έκφραση που χρησιμοποιούν:

«Θα σας το πω "λαϊκά"»…

Όπα. Και ξανά όπα! Τι λε ρε μάγκα!

Εσύ είσαι πληβείος και μεις οι λαϊκοί;

Αν προσέξετε, δεν χρησιμοποιούν ποτέ τη λέξη «συμπολίτες» αλλά τη λέξη «πολίτες»…

Δεν μπορώ να βρω κάτι πιο προσβλητικό για τον κόσμο που παρακολουθεί.

Συγγνώμη (!!!) αν δεν το έχουν καταλάβει, αλλά η δημοσιογραφία είναι το κατεξοχήν λαϊκό επάγγελμα.

Γιατί;

Επειδή ανόητε πουροκαπνιστή μου, απευθύνεται στον ΛΑΟ κι όχι αποκλειστικά στη μαμά σου, που κλαίει από συγκίνηση που σε βλέπει.

Ίσως να θυμάστε ότι πριν από μερικά μόλις χρόνια οι ειδήσεις σε ΟΛΑ τα κανάλια είχαν μεταμορφωθεί σε life style ειδήσεις.

Εγώ δεν το ξέχασα…

Εσείς δεν το ξεχάσατε.

Υποθέτω ότι καταλάβατε ποιοι ήταν οι μόνοι που το έχουν ξεχάσει.

Κάποτε πέρασε η μόδα.

Βρέθηκα σε μια σύσκεψη όπου το θέμα ήταν «επιστροφή στη σοβαρότητα».

Δεν έχω ακούσει ποτέ τόσες παπαριές μαζεμένες.

—Μήπως μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε «σοβαρότητα»;

Με κοίταξαν με την αηδία που θα κοίταγαν (συγχωρέστε μου την άκομψη έκφραση) μια πατημένη (sorry) κουράδα.

—Θα επιστρέψουμε στη σοβαρή ειδησεογραφία, μου είπε με φοβερή δυσκολία μια τηλε-μούρη.

—Αυτό δεν είναι επιστροφή στη σοβαρότητα, απάντησα, είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων αυτοκριτική.

—Έχεις κάτι να προτείνεις;

—Αμέ!

—Για να σε ακούσουμε. (γελάκια)

—Να βάλετε το βραδινό δελτίο ακριβώς στις 12!

—Αντώναρε, δεν μας παρατάς. Έχουμε να πούμε σοβαρά πράγματα. Άντε αγόρι μου να γράψεις κανένα σχόλιο.

Το κέρδος μου ήταν ότι από τότε δεν με ξαναφώναξαν σε παρόμοια σύσκεψη.

Όμως συνεχίζω να αναρωτιέμαι:

Πώς είναι δυνατόν ένα κανάλι να θεωρείται σοβαρό, όταν (ΟΥΤΕ ΕΝΑ συμπεριλαμβανομένων και των κρατικών καναλιών) δεν τολμά να βάλει το βραδινό δελτίο ειδήσεων ΑΚΡΙΒΩΣ στα μεσάνυχτα. Για πάτε να (τολμήσετε) να το προτείνετε στο BBC, στη ZDF να δούμε τι θα σας πουν.

Είναι δυνατόν να βλέπει κανείς τα τελευταία νέα της ημέρας στις τρεις παρά είκοσι το πρωί ή την άλλη μέρα στις δύο και τέταρτο… ή τη μεθεπομένη στις πέντε παρά είκοσι; Ή μήπως δεν το ’χετε προσέξει;

Ξέρετε γιατί συμβαίνει;

Επειδή ΚΑΝΕΝΑΣ εκπομπάρχης (παρακαλώ θυμηθείτε το «α» με το «μπ») δεν δέχεται να διακόψει ακριβώς στις 12 τα μεσάνυχτα την εκπομπούλα του, που εκείνη τη στιγμή είναι στο φόρτε της. Την άλλη μέρα βλέπετε, έρχεται το χαρτάκι της AGB.

Συμφωνούν να πάνε όλοι μαζί διακοπές, αλλά δεν μπορούν να συμφωνήσουν όλοι υπέρ της σοβαρότητας.

Τι δουλειά κάνετε είπαμε;

—(Με στόμφο) Διευθυντής Προγράμματος.

—Μπαααα… Δεν ήξερα ότι έτσι λέγεται σήμερα ο τροχονόμος.

Η σοβαρότης δεν είναι στιγμιαία. Δεν είναι φωτοβολίδα.

Δεν είναι υποχρεωτικό να φοράει γραβάτα ή σακάκι με βάτες, ούτε να σηκώνει έκπληκτα ή αυστηρά το φρύδι στο αυτονόητο.

Η σοβαρότης είναι τρόπος, θέση ζωής, είναι τρόπος σκέψης, είναι τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων… Πόσα «είναι» θέλετε να σας βάλω; Θα μου κάνατε μεγάλη χάρη να προσθέσετε και σεις μερικά.

Ποιος σοβαρός άνθρωπος ισχυρίζεται ότι το «νεανικό κοινό» είναι οι ηλικίες 15-45;

Πού να κτυπήσω το κεφάλι μου;

O πατέρας είναι 45 και 15 ο γιος η ή κόρη. Πώς διάολο μπορεί να συνυπάρχουν (δηλαδή να έχουν ίδια ενδιαφέροντα) αυτά τα δυό κοινά; Πότε έχει γίνει στην ιστορία της ανθρωπότητας; Ούτε ένας πούστης δεν τους έχει μιλήσει για το προαιώνιο (και δημιουργικότατο) χάσμα των γενεών;

Κακά τα ψέματα. Η τηλεόραση συνεχίζει να είναι το βασικό μέσο που μας ενημερώνει. Έχει μεγάλη ευθύνη για όσα μας συμβαίνουν. Εξαιρετικά μεγάλη ευθύνη. Θα την τελειώσει διαπαντός το internet, αλλά μέχρι τότε έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο.

Διαμορφώνει τη γνώμη, τη γνώση και την πληροφόρησή μας είτε μιλώντας ακατάπαυστα λέγοντας βλακείες είτε (όπως στην προκειμένη περίπτωση) σιωπώντας…

Μην περιμένετε απ’ αυτούς τους ανθρώπους να μας βοηθήσουν.

Δεν βλέπετε πώς γύρισαν την πλάτη στους Αγανακτισμένους;

Πώς σιώπησαν στο τεράστιο σκάνδαλο του ποδοσφαίρου;

Πώς αδιαφορούν στο σκάνδαλο της (παλιά μου τέχνη κόσκινο) αποσιώπησης του σκανδάλου;

Πώς παραπληροφορούν για το μνημόνιο και τα συναφή του;

Να κάνω μια πρόταση;

Τέλη Σεπτεμβρίου όταν θα επιστρέψουν μελαψοί-μελαψοί, χαμογελαστοί-χαμογελαστοί, με αηδίες «αχ, να ξέρατε πόσο μας λείψατε» (παπάρια μάντολες), πάρτε όλοι κι όλες από μια παλιά συσκευή τηλεόρασης, βάλτε τη στον ώμο και πάτε να τις αμολήσετε στην Πλατεία Συντάγματο. Χιλιάδες τηλεοράσεις...

Να δούμε τότε τι θα κάνουν οι μπαχαλάκηδες, οι γνωστοί άγνωστοι, τα χημικά, οι πολιτικοί και βέβαια οι άρτι αφιχθέντες από τη Μύκονο.

Άντε ντεεεεεε!


ΥΓ. Όλοι αυτοί που θέλουν οπωσδήποτε να ολοκληρώσουν, βασικά ολοκληρώνουν εδώ και δεκαετίες πάνω σας (μας). Δεν σιχαίνεστε;