Silenzio, per favore!

Όχι, δεν θα πω λέξη για την ήττα στο μπάσκετ.

Επειδή χαζεύω και ενίοτε παθιάζομαι με το μπάσκετ δεν σημαίνει ότι το ξέρω το άθλημα…

Επ’ευκαρία όμως θέλω να θίξω ένα άλλο...

Γμτ. Το κομμάτι το’χα έτοιμο από χθες το πρωί, αλλά δεν το ανέβασα γιατί το...ξεχασα. (Η καλύτερη δικαιολογία είναι η αλήθεια) ...κι αν το’χα ανεβάσει θα’χε περισσότερη αξία.

Δεν πειράζει. Ευελπιστώ στην εμπιστοσύνη που μπορεί να μου΄χετε! Δεν έχει καμμία σχέση η ηττα μας από τους Ιταλούς με το άρθρο.

To λάθος που κάνουν οι ξένοι που έρχονται να μείνουν (δουλέψουν, παντρευτούν) εδώ είναι ότι νομίζουν ότι μας καταλαβαίνουν.

Κάποτε ενας φίλος μου παντρευτηκε μια Ελβετίδα. Μπρρρρρρρ! Ηρθαν λοιπόν 3 κολλητά καλοκαίρια στην Ελλάδα για διακοπές. Στη μέση του τρίτου καλοκαιριού η Ελβετίς, μου είπε ένα βράδυ τη στιγμή που κτυπάγαμε κάτι τζατζικοτά σουβλάκια στις Κουκουναριές της Σκιάθου:

-Ακ (αχ) μπόσο (πόσο) αγκουμπά εμένα (με ακουμπά) το «Τάλαζα μπλατιά» («Θάλλασα πλατιά») του Κατζιντάκις (Χατζιδάκη)!

Πήγα να πνιγώ

.Επειδή μου’ρθες τρία καλοκαίρια (που δεν θαρχόσουν αν δεν είχες βρει Ελληνα γκόμενο) σου μπήχτηκαν οι νότες του υπέροχου Μάνου Χατζδιάκη, που τις έγραψε λες και τα ακροδακτυλά του στο πιάνο ήταν κύμματα;

Πού το καταλαβες μαντάμ τον πόνο του Αιγαίου;

Εσύ που τρώς το σουβλάκι-καλαμάκι βγάζοντας απο την αρχή τα κομμάτια με πηρούνι… κατάλαβες τον Χατζιδάκη;

Εσύ που σου λέει ο άνδρας σου “έλα εδώ αρρωστάκι μου…” και συ του απαντα Ουί,ουί… μον αμούρ… κατάλαβες τί εννούσε ο Χατζιδάκης με τις νότες; Σιγά τώρα μην σκίσεις το τουρμπάν σου όταν με το καλό ακούσεις και τη “Θάλασσα¨του Γιάννη Μαρκόπυλου.

Θα μου πείτε… βρε τους στίχους (Γιώργος Ρούσσος) εννοούσε το κορίτσι.

Τους στίχους;

Τους στίχους;

Θάλασσα πλατιά
σ’ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις
θάλασσα βαθιά
μια στιγμή δεν ησυχάζεις
λες κι έχεις καρδιά
τη δικιά μου την μικρούλα την καρδιά

Και άντε και να πεισθώ ότι μια μέρα που έκανε βόλτα στη λίμνη του Λεμάν φυσούσε και ψιλοκαταλαβε τι λέει ο ποιητής…
Στο ρεφρέν που είναι και το όλο το ζουμί τί στο διάολο κατάλαβε;

Έχω έναν καημό
που με τρώει γλυκά και με λιώνει
έχω ένα καημό θα `ρθω να στον πω
αδερφή μου εσύ θάλασσα που σ’ αγαπώ

Τα τέτοια μου καταλαβε. Αλλο “νομίζω ότι καταλαβα” και άλλο: “κατάλαβα”.

Επειδή την άκουσες με το ούζο δεν σημαίνει ότι κατάλαβες τί σημαίνει “καημός”. Που σε τρώει γλύκά και σε λιώνει…και επειδή μου μοιάζεις και είσαι αδελφή μου θαλασσίτσα…ήρθα εδώ να μοιραστώ μαζί σου τον καημό μου…

Αλλο πασαλείβομαι με λάδια και σιγοψήνομαι κάτω από τον ήλιο μουρμουρίζοντας “γουόντερφουλ”, κι άλλο ακούω το κύμα να σκάει στην ακτή και αδειάζει το μυαλό μου…

Εμ!

Την αντιπάθησα δια βίου.

Γιατί μωρέ τρελλέ, επέιδή κοπέλα νόμισε ότι τιγκάρισε από Χατζιδάκη;

Μάλιστα! Δεν γουστάρω. Οχι χρυσή μου είναι λάθος ιδέα να αντικαταστήσεις στον πιτόγυρο το τζατζαίκι με μπερνέζ! Πώς να το κάνουμε τώρα!!!!

Τον συμπαθέστατο Αντρέα Τρινκιέρ τον έχουν ερωτευθεί οι δημοσιογράφοι. Ας διαμαρτυρηθούν όσο θέλουν… μιλάμε για κατραπακιά-καψούρα.

Γιατί;

Μα επειδή ο άνθρωπος είναι γητευτής.

Κι εγώ που γράφω τώρα αυτο το θέμα, τον λατρεύω. Ως Ιταλός μας φλέρτάρει από την πρώτη στιγμή που μας συνάντησε. Είναι ατακαδόρος, μαθαίνει γρήγορα, χώνει στις συνεντεύξεις του μικρές χαριτωμένες ελληνικές λέξεις… πραγμα που ποτέ δεν έκανε ο Ομπράντοβιτς κι ο Ιβκοβιτς το’κανε πάρα πολύ κακά. Είναι χαμογελαστός, είναι συμπαθέστατος είναι ποοοοολύ ευφής και αν ρωτήσετε τη γνώμη μου…μέχρι στιγμής που μιλάμε σταρ της ομάδας δεν είναι ούτε ο Σπανούλης, ούτε ο Ζησης, ούτε ο Μπρούσης… αλλά ο Προπονητής μας.

Εχει την αμερικανιά του, έχει την ιταλική φινέτσα, έχει την βαλκανική πονηράδα και κάτι από τον Παναμά… όλα αυτα τα έχει στο αίμα του…

Ελληνας όμως δεν είναι…

Δεν το λέω εθνικιστικά (προς Θεού…ο άνθρωπος έχει πει υπέροχα πράγματα για την Ελλάδα…και του έχω σεβασμό γι’ αυτό! Και μακάρι να μείνει μαζί μας χίλια χρόνια.) Η αγαπημένη του λέξη είναι τα ¨κωλομπαρίκια”… μμμμ αμφιβάλω αν ξέρει πραγματικά τί είναι…

Θέλω να πω ότι όσο και να προσπαθεί , δεν έχει ιδέα το πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς τη ζωή.

Ισως να μην του έχει πει ποτέ κανείς ότι η Πολιτεία ΑΡΝΗΘΗΚΕ στην εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, αλλά και για πολλά χρόνια μετα να δώσει σε ένα στάδιο την ονομασία “Νίκος Γκάλης!”

Είμαστε μικρόψυχοι.

Ο λατρεμένος Αντρέα Τρινκιέρι ίσως να μην ξέρει ότι τους ξένους τους αγαπάμε όσο τόσο.

Εδώ τον μεγάλο Ρεχάγκελ, που μας χάρισε την μεγαλυτερη επιτυχία –έκπλήξη στην παγκόσμια ιστορία του ποδοσφαίρου, που μας έκανε βετεράνους στο να κρατάμε την πρώτη θέση σε ομίλους που οδηγούν σε μεγάλες διοργανώσεις (πού να το πώ Θεέ μου!)…λίγο ακόμα αν καθόταν στη θέση του, μπορεί και να τον κράζαμε χωρίς καμμία συστολή. Τώρα που το σκέφτομαι ο Ρεχάγκελ ήξερε την ώρα που ήρθε , αλλά και την ώρα που έφυγε. Δεν είδατε; Μια μαλακία πήγε να κάνεις σαν πρέβης (ή κάτι τέτοιο) της Μέρκελ και του πήρε ο διάολος τον πατέρα! Ποιόν; τον Ρεχάγκελ, που όλοι όσοι αγαπάμε το ποδόσφαιρο όταν τον συναντούμε πρέπει να του φιλάμε το χέρι, γι’ αυτό που μας χάρισε να ζήσουμε.

Ο κ. Τρινκιέρι λοιπόν λέει πολλά.

Υπέροχα! Εξαιρετικά! Ολόσωστα! Γοητευτικά!...αλλά πολλά!

Είναι ή χαρά του τηλε-ρεπόρτερ… του περιοδικού… της εφημερίδας… του ιντερνετ…του κάμεραμαν.

Είμαι σίγουρος ότι δίπλα του έχεις να μάθεις. Κι από όσο καταλαβαίνω απ’ αυτα που διαβάζω είναι και προπονηταράς.

Δημοσίως όμως λέει πολλά.

Θα στεναχωρεθώ πολύ άμα σταματήσει να λέει. Είναι απόλαυση. Είναι σχιζοφρενικό αυτο που κάνω, αλλά κάποιος πρεπει να του πει να μη λέει τόσα πολλά.

Ως λαός δεν έχουμε καλή μνήμη.

Αντιθέτως έχουμε κάκιστη μνήμη.

Οι πολλοί που ακούνε πολλά... στην πρώτη γερή στραβή, ξεχνούν ποιός τα είπε, πότε τα είπε, γιατί τα είπε και πάνω από όλα: τί είπε!

Και τότε αρχίζει η ειρωνία και η φτηνή κριτική.

Εχει λογική αυτο;

Οχι! Δεν έχει!

Γιατί έχει λογική η άλλη που πάει να πει τον καημό της στη θάλασσα και περιμένει και απάντηση;

ΥΓ. με την ευκαιρία ακούστε και το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκη, σε στίχους του Γιώργου Ρούσσου με την υπεροχη φωνή της Δημητρας Γαλάνη. Θα ημερέψετε!