H Κέλλυ Αραούζου στο gWomen: Επανέρχεται στον πρωταθλητισμό με τρίαθλο και δημιουργεί τον δικό της "ωκεανό"
Σε έναν χώρο τελείως διαφορετικό από εκείνον που θα περίμενε κανείς να συναντήσει μια πρωταθλήτρια της κολύμβησης. Σε ένα κατάστημα όπου μπαινοβγαίνει κόσμος — για να πει ένα “γεια”, να ευχηθεί για το νέο ξεκίνημα, αλλά και για να εξερευνήσει τον διαφορετικό “ωκεανό” στον οποίο κολυμπά πλέον η Κέλλυ Αραούζου.
Την γνωρίσαμε μέσα από τις μεγάλες επιτυχίες της στην κολύμβηση. Παγκόσμια πρωταθλήτρια της ανοιχτής θάλασσας, κάτοχος μεταλλίων σε διεθνείς διοργανώσεις, Olympian. Όμως η Κέλλυ δεν είναι μόνο οι τίτλοι της. Είναι ένας άνθρωπος πολυδιάστατος, με ένα μυαλό γεμάτο πολύχρωμες ιδέες που βρίσκουν τον τρόπο να γίνονται πράξη. Με όρεξη για νέα ξεκινήματα, ανυποχώρητα ανταγωνιστική, αλλά και πρόθυμη να έρθει σε ουσιαστική επαφή με τους ανθρώπους γύρω της. Με μια βαθιά επιθυμία να κάνει τον κόσμο λίγο πιο όμορφο.
Έτσι, μαζί με το Gazebo — το concept store που δημιούργησε με μεράκι και αγάπη, σε συνεργασία με τη στενή της φίλη Δήμητρα Λιανού — στο δάσος Χαϊδαρίου, ανοίγει και ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της.
Με την ορμή που χαρακτηρίζει κάθε αθλητή υψηλού επιπέδου, την προσήλωση στον στόχο, την πειθαρχία και φυσικά την αγάπη για τον ανταγωνισμό, η Κέλλυ Αραούζου επιστρέφει στον πρωταθλητισμό μέσα από μια καινούργια διαδρομή: το τρίαθλο. Ύστερα από αμέτρητα χιλιόμετρα στην ανοιχτή θάλασσα, η πρόκληση των τριών αθλημάτων ήταν απλώς ακαταμάχητη. Η συνάντησή της με τον παγκόσμιο πρωταθλητή Ironman και νυν προπονητή της, Χρήστο Γαρέφη, μπορεί να έγινε τυχαία… Ίσως όμως και καρμικά.
Καθώς το σώμα της ανταποκρινόταν, εκείνη συνέχιζε να βάζει τον πήχη όλο και πιο ψηλά. Το μικρόβιο του πρωταθλητισμού δεν την άφησε ποτέ. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν αποτέλεσαν ποτέ αυτοσκοπό, αλλά με ταλέντο, σκληρή δουλειά και λίγη τύχη, κατάφερε να ζήσει το όνειρο. Τώρα, με τις ίδιες αξίες αλλά διαφορετική κατεύθυνση, θέτει μια νέα πρόκληση στον εαυτό της: Θα μπορέσει να γίνει η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που συμμετέχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες σε δύο διαφορετικά αθλήματα;
Η Κέλλυ Αραούζου μίλησε στο Gazzetta Women για όλα.
Photo credits: Μυρτώ Κυρίτση
«Όταν σταμάτησα το κολύμπι, ένιωσα ένα κενό και έτσι έφτιαξα το brand»
Κέλλυ, σε πετυχαίνουμε σε μία περίοδο κουραστική αλλά πολύ δημιουργική...
«Πάρα πολύ δημιουργική. Υπάρχει ένα πολύ περίεργο παζλ αυτή τη στιγμή, με πολύ τρέξιμο, πολλή κούραση αλλά ταυτόχρονα πάρα πολλή χαρά.
Τώρα ολοκληρώσαμε το στήσιμο στο Gazebo, το οποίο είναι ένα concept store σε μία όμορφη γειτονιά στα δυτικά προάστια, στο δάσος Χαϊδαρίου. Μαζί με την κουμπάρα μου, φίλη μου, συνεταίρο μου και οικογένειά μου, την Δήμητρα Λιανού, αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό το βήμα εδώ, γιατί η γειτονιά χρειάζεται στήριξη».
Πώς προέκυψε αυτό το νέο εγχείρημα με το concept store στο Χαϊδάρι;
«Είμαστε μία γειτονιά που δεν έχουμε τέτοια καταστήματα να πάρουμε ένα απλό δώρο ή κάτι ωραίο για το σπίτι μας, για εμάς. Κάτι να ομορφύνει λίγο τη μέρα μας. Και με αυτή την σκέψη ξεκινήσαμε και έχει εξελιχθεί σε ένα πολύ δικό μας εγχείρημα, με έναν υπαίθριο χώρο που το λατρεύουμε. Βλέπεις από το πρωί έρχονται όλοι και μας λένε την καλημέρα τους, το έχει αγκαλιάσει η γειτονιά. Παρ' όλο που κουραζόμαστε πολύ και νιώθουμε ότι είναι πολύ απαιτητικό, γιατί είναι, μπορώ να σου πω ότι παρά την πίεση και πως υπήρχαν μέρες που δεν είχαμε κοιμηθεί σχεδόν καθόλου, νιώθω ξεκούραστη.
Κάπως έτσι τα αξιολογώ τα πράγματα στη ζωή μου. Σε αυτά που αξίζει να δώσω την ενέργειά μου και σε αυτά που δεν αξίζει.
Αυτό δεν είναι το πρώτο μου επιχειρηματικό βήμα, έχω το Philoxenia Workshop, που είναι ένα brand με οικολογικά είδη διακόσμησης σπιτιού, ασχολούμαστε γενικότερα με vegan προϊόντα και με λίγο πιο οικολογικά υλικά, όπως και στο μαγαζί εδώ, καθώς αρκετό τσιμέντο έχει ο κόσμος. Οπότε είναι ένα brand, το οποίο είναι χρωματιστό, σε τελείως pop διάθεση, με πολλή χαρά και πολλή δημιουργικότητα.
Ασχολούμαι με το design, ούτως ή άλλως. Ήταν ένα παιδικό μου όνειρο και μόλις σταμάτησα την ενεργό δράση από το κολύμπι, το έβαλα μπροστά. Πήγα, έκανα κάποια σεμινάρια και τότε το έπιασα ξανά και κατέληξα στο να φτιάξω το brand».
Το είχες πάντα όνειρο αυτό ή το κατάλαβες αφού αποσύρθηκες από τον πρωταθλητισμό;
«Ούτε εγώ ήξερα, όσο ήμουν αθλήτρια, ότι έχω αυτό το όνειρο. Κάτι με έτρωγε μέσα μου να κάνω κι άλλα πράγματα. Γιατί είχα αφιερώσει όλη μου τη ζωή σε ένα πράγμα πολύ συγκεκριμένο. Έκανα την προπόνησή μου, τη διατροφή μου και την ξεκούρασή μου και πέρα από αυτό δεν έκανα τίποτα άλλο. Που σημαίνει ότι πάρα πολλά κομμάτια στη ζωή μου είχαν μείνει πίσω. Πέρα από το προσωπικό, που είναι και λίγο συγκυρίες, όλο το υπόλοιπο είχε μείνει πίσω. Όταν, λοιπόν, σταμάτησα ξαφνικά ένιωσα ένα κενό.
Εγώ είμαι και λίγο άνθρωπος πολύπλευρος, από τη φύση μου. Αλλά θεωρώ ότι όταν έχεις μία βάση... και αυτή η βάση είναι ότι μου αρέσει να κάνω τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο μόνο και δεν συμβιβάζομαι με κάτι άλλο, βρίσκεις τον τρόπο να είσαι τελικά ευτυχισμένος. Κι εγώ αυτήν την ισορροπία την βρήκα τώρα, τον τελευταίο χρόνο.
Στην αρχή είχα αυτή την ανυπομονησία. Έλεγα “Τι πρέπει να κάνω τώρα; Πού πρέπει να κινηθώ; Ξαφνικά σταματάς την προπόνηση, από εκεί που κάνεις δέκα ώρες τη μέρα και ασχολείσαι μόνο με αυτό, και είσαι στη βόλτα, στον καφέ για να δεις τους φίλους που έχεις να τους δεις… κάτι χρόνια. Κάποια στιγμή όμως κι αυτό, το βαριέσαι. Εγώ χρειάζομαι πράγματα στη ζωή μου που να με κάνουν χαρούμενη και να με κάνουν να αισθάνομαι ωραία. Δεν χαίρομαι εύκολα με το να γυρνάω όλη μέρα στις βόλτες και στα μαγαζιά. Μ' αρέσει η ηρεμία μου, η ζωή μου και έχω μάθει σε ένα πρόγραμμα.
Το να έχω αυτό το πρόγραμμα, έστω και λίγο πιο “πλούσιο”, με βοηθάει».
«Δεν είμαι η Κέλλυ, η κολυμβήτρια. Είμαι η Κέλλυ!»
Μία μέρα αφού κρέμασες το σκουφάκι σου, πώς ήσουν; Ποια ήταν η Κέλλυ Αραούζου χωρίς την κολύμβηση;
«Δεν είσαι τίποτα. Εμένα δεν με ακολουθεί το κολύμπι. Η ταυτότητά μου δεν είναι το κολύμπι. Η ταυτότητά μου είναι το όνομά μου. Κι αυτό το λέω γιατί ακόμα και οι αθλητές έχουμε μπερδέψει τη φούσκα του αθλητισμού, γιατί περί φούσκας πρόκειται και όταν βγεις το καταλαβαίνεις, με το πόσο σημαντικό και wow είναι όλο αυτό. Ναι, είναι σημαντικό, αλλά είναι like another job. Τόσο απλά.
Και λέω πολλές φορές πως εγώ προσωπικά δεν έχω κάνει καμία θυσία. Έχω ζήσει μία ζωή που δεν δόξα τω Θεώ και την Παναγία και την τύχη και όπως θέλει ο καθένας ας το πει αυτό που συμβαίνει, με βοήθησε να είμαι υγιής, να είναι η οικογένειά μου υγιής για να με στηρίζει και να μπορώ να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα, που ήταν να ταξιδεύω σε όλον τον κόσμο, να δω τις κουλτούρες και τις νοοτροπίες που υπάρχουν εκεί έξω έξω, να έχω ερεθίσματα και να έχω προσλαμβάνουσες που άνθρωποι της ηλικίας μου, ακόμα μέχρι και σήμερα, δεν τα έχουν. Αυτό είναι μόνο δώρο.
Συν του ότι ήμουν πάρα πολύ τυχερή που δεν είχα τραυματισμούς και είχα μία υγιή καριέρα και μακροημέρευσα μέσα στον χώρο του αθλητισμού, με τα καλά και τα κακά και μέχρι όπου έφταναν τα χεράκια μου και τα ποδαράκια μου.
Δεν είναι ότι περίμενα και κάτι άλλο. Εμένα ο στόχος μου δεν ήταν ποτέ το Ολυμπιακό μετάλλιο ούτε οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Στόχο είχα να φτάσω όπου μπορώ, όσο πιο μακριά με υγιή και δίκαιο τρόπο. Αυτό, λοιπόν, που κατάφερα για μένα είναι μεγάλο αλλά δεν με ακολουθεί στην υπόλοιπη ζωή μου. Εγώ δεν είμαι η Κέλλυ, η κολυμβήτρια. Είμαι η Κέλλυ, τελεία.
Όλο το υπόλοιπο έρχεται από κάτω, σε κάτι παραγράφους που τελικά είναι τα μικρά γράμματα και κανείς δεν τα διαβάζει. Σημασία έχει η προσωπικότητά σου, αυτό που είσαι και πώς διαμορφώνεται ο χαρακτήρας σου μέσα από αυτά που ζεις και από τις εμπειρίες σου».
Αυτή την προσέγγιση για τη ζωή την είχες πάντα;
«Πάντα σκεφτόμουν έτσι, και όταν ήμουν εν ενεργεία αθλήτρια και γι’ αυτό πολλές φορές δεν με ένοιαζε και που έχανα. Δηλαδή, εγώ πάντα έπαιρνα τα καλά και τα όχι τόσο καλά σαν μαθήματα. Γιατί ακόμα και στις νίκες εγώ δεν χαιρόμουν υπερβολικά. Γι' αυτό σου λέω, δεν ήταν αυτοσκοπός ποτέ η νίκη και το μετάλλιο. Εμένα όλα αυτά ήρθαν στη ζωή μου γιατί έκανα κάτι με όλη μου την καρδιά και όχι γιατί ήμουν η καλύτερη από όλες.
Απλά το ήθελα πολύ, το αγαπούσα, ήμουν δοσμένη σε αυτό και αυτό απέδωσε. Είτε όμως απέδιδε, είτε όχι, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Η δουλειά έχει γίνει, η ζωή μου ήταν αυτή, η προσπάθειά μου ήταν αυτή. Το αν θα έρθει πολλές φορές δεν είναι μόνο θέμα το τί κάνεις εσύ σαν άνθρωπος ή σαν αθλητής ή σαν καλλιτέχνης ή σαν επιχειρηματίας.
Είναι και οι συγκυρίες και το πού τοποθετείς ένα πράγμα. Εγώ ήμουν τυχερή και κάποια “έδωσαν” λίγο παραπάνω. Τόσο απλά, τόσο ωμά, αν θέλεις».
«Πήραμε κάποια μετάλλια, και; Στο τέλος της ημέρας δεν τρέχει τίποτα»
Σήμερα πώς την ορίζεις την επιτυχία;
«Το κομμάτι του αθλητή, δεν το θαυμάζω μόνο από το achievement. Το θαυμάζω από αυτό που έχει να σου πει ένας άνθρωπος.
Είναι πολύ ωραίο να έχεις καταφέρει κάτι στη ζωή σου, αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που καταφέρνουν πολλά πράγματα στη ζωή τους. Και επειδή οι απαιτήσεις πια είναι τεράστιες, και μόνο που ένας άνθρωπος φέρνει τα προς το ζην στην οικογένειά του για μένα αυτό είναι μεγαλύτερο achievement από έναν αθλητή που βγάζει κάποιες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο και μπορεί πολύ πιο εύκολα να κάνει πράγματα που όλοι οι άλλοι δεν κάνουν. Γι' αυτό με βλέπεις και τόσο ίσως αποστασιοποιημένη από το κομμάτι του glamour του αθλητή, γιατί δεν πιστεύω καθόλου σε αυτό.
Όλα αυτά είναι εφήμερα. Πραγματικά είναι εφήμερα. Είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι που έχουν βγάλει πολύ καλά χρήματα και πολλοί τα έχουν χάσει κι αυτό είναι ένα δείγμα ότι πραγματικά όλα είναι αέρας. Σημασία έχει να είσαι προσηλωμένος σε αυτά που σε κάνουν ευτυχισμένο.
Δεν κοιμόμαστε με τα χρήματα. Με την καρδούλα μας και με την ψυχούλα μας κοιμόμαστε. Αυτά πρέπει να είναι καθαρά και γεμάτα. Όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν, αν προσπαθήσεις να τα έχεις, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Κοιτάς τι σε κάνει ευτυχισμένο, επιχειρείς πάνω σε αυτό και κάπως το φέρνεις.
Εμένα τα χρήματα δεν είναι ούτε αυτοσκοπός μου, ούτε ήταν ποτέ ζητούμενο, ούτε τα επιδίωξα. Γι’ αυτό πολλές συνεργασίες που είχα ήταν αμισθί. Πραγματικά έτυχε να έχω μία οικογένεια που μπορούσε να με στηρίξει σε οποιαδήποτε δύσκολη συνέβαινε στη ζωή μου, που ευτυχώς όμως δεν ήρθε ποτέ.Έτυχε να είμαι και καλή σε αυτό που κάνω. Οπότε όλα ήρθαν καλά.
Έχω σκεφτεί πως από κάποια συμφωνία θα μπορούσα και να είχα βγάλει λίγα περισσότερα χρήματα αλλά επειδή με αυτούς τους ανθρώπους που συνεργάστηκα, συνεργάστηκα καλά, κρατάω αυτό. Αυτό μένει. Το ότι θα με πάρουν στα γενέθλιά μου ή στη γιορτή μου και θα μου πουν ένα “χρόνια πολλά” και θα πούμε τα νέα μας. Τώρα κάνουμε ένα νέο εγχείρημα και όλοι με έχουν πάρει ένα τηλέφωνο, έχουν έρθει να με δουν, να δουν το μαγαζί. Αυτό δείχνει πολλά. Και δεν το κάνει η πλειοψηφία των ανθρώπων που ασχολούνται με τα χρήματα, γιατί δεν έχει κάτι να κερδίσει. Οπότε εγώ αυτό το εκτιμώ πολύ.
Και ίσως αυτό ήταν το λιθαράκι που ήθελα να έχω εγώ στον κόσμο. Αυτό με ακολουθεί γενικότερα. Πολλές φορές, ακόμα και με τη Δήμητρα καθόμαστε και συζητάμε και μου λέει “Γιατί δεν λες ότι είσαι αθλήτρια;” Γιατί υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που δεν το ξέρει. Και δεν χρειάζεται να το ξέρουν κιόλας. Δεν θέλω να με γνωρίσουν σαν αθλήτρια. Είναι όμως ένας τρόπος ζωής που δεν με ακολουθεί. Είναι δικό μου, το έχω εκεί που πρέπει, ο έχω βάλει στη βιβλιοθήκη του και έχει μείνει εκεί. It's ok, πάμε παρακάτω. Γιατί ωραία, πήραμε πέντε μετάλλια, και τι τρέχει; Τι έγινε τελικά; Άλλαξε ο κόσμος; Στο τέλος της ημέρας δεν τρέχει τίποτα. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που πασχίζουν να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί.
Μπορεί να ακούγεται βαρύ αυτό που λέω αλλά η τελική ανάγνωση είναι αυτή. Είμαστε καλοί σε κάτι, οκ, ξέρουμε να κολυμπάμε από τη μία πλευρά της πισίνας στην άλλη πάρα πολύ γρήγορα, συγχαρητήρια. Σαφώς η προσπάθεια είναι τεράστια, αλλά είναι μόνο αυτό δεν είναι τίποτα άλλο.
Δεν μας πλαισιώνει σε κανένα σημείο της ζωής μας. Ούτε μας κάνει καλύτερους ανθρώπους».
«Έζησα τη ζωή που θα ονειρευόμουν»
Στο τέλος της ημέρας... Άξιζε όλο αυτό;
«Δεν το συζητάμε. Νομίζω είναι μία ζωή που θα ζήλευα σαν παιδάκι. Αν γυρνούσα τώρα στο παρελθόν, όταν ήμουν 5-10 χρονών, και αναρωτιόμουν τί ζωή θα ήθελα να κάνω, θα έλεγα πως θέλω να κάνω αυτό. Θα ήθελα να είμαι αθλήτρια, να να μπορώ να ζω μέσα από αυτό. Έζησα τη ζωή που θα ονειρευόμουν.
Εγώ ήμουν πολύ τυχερή, ήμουν σε μία οικογένεια που μπορούσε να στηρίξει τα όνειρά μου. Δυστυχώς, δεν είναι έτσι το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου κι αυτό πρέπει να το τονίσουμε, γιατί ζούμε εδώ και ξέρουμε πολύ καλά τι συμβαίνει. Εγώ είμαι στον αθλητισμό, ακόμα και αν δεν είμαι αυτή τη στιγμή σε ελίτ επίπεδο, συνεχίζω και ένα μέρος μου θα είναι πάντα εκεί».
«Το τρίαθλο συμπληρώνει ένα μικρό κενό - Είμαι ανταγωνιστική και έτσι μου μπήκε ξανά το μικρόβιο»
Το τρίαθλο πώς προέκυψε; Τι σε ώθησε σε αυτό;
«Όλο αυτό άρχισε από τον Χρήστο Γαρέφη, ο οποίος είναι ο προπονητής μου. Είναι μία προσωπικότητα που μόνο σου διδάσκει πράγματα, είναι δάσκαλος. Είναι Παγκόσμιος πρωταθλητής Ironman. 60-70, έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην ιστιοπλοΐα το 2004. Έχει μία αξιοσημείωτη πορεία αλλά δεν είναι μόνο η πορεία του.
Τον γνώρισα στο Rewild in Greece. Το Rewild in Greece είναι μία οργάνωση ελληνική, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που ασχολείται με την προστασία και τη διαφύλαξη της Ποσειδωνίας. Εκεί ήμασταν ένας παραολυμπιονίκης, ο Ταϊγανίδης Χαράλαμπος, ο Γρηγόρης Τιμόλογος και ο Χρήστος Γαρέφης ως senior Ironman world champion. Αυτοί οι τέσσερις πήγαμε κολυμπώντας από τις Σπέτσες προς τον Πόρο. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο γιατί κολυμπούσαμε δύο μέρες συνεχόμενα, αδιάκοπα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ και με rotation ο καθένας έμπαινε τέσσερις ώρες.
Ήταν πάρα πολύ απόκοσμο όλο αυτό που ζήσαμε γιατί διαπιστώσαμε και τί συμβαίνει με τις ιχθυοκαλλιέργειες και όλον αυτόν τον παράνομο πλου και τις άγκυρες και πόσο κακό κάνουμε τελικά στη φύση.
Εκεί γνωριστήκαμε, ο άνθρωπος αυτός ήρθε με το που τελείωσε το ironman στον Μαραθώνα. Πήρε το αυτοκίνητό του μετά από 7 ώρες και ήρθε στις Σπέτσες οδικώς, πήρε το καραβάκι, ήρθε απέναντι με το ποδήλατο αγκαλιά και το βραβείο στο άλλο χέρι και προχωρούσε. Και έρχεται στο σπίτι που μας είχαν κλείσει και του λέει “Πώς περπατάτε ακόμα;” Και μου λέει “Όλα είναι μέσα στο μυαλό”.
Και σε αυτό το τριήμερο που κάθισαμε εκεί και κάναμε το event και πήγε φανταστικά ευτυχώς, συνειδητοποίησα ότι αυτό το μικρό κενό που ένιωθα μέσα στον αθλητισμό, μόλις σταμάτησα, μπορούσε κάπως να το συμπληρώσει το τρίαθλο.
Το τρίαθλο είναι ένα ολιστικό άθλημα που έχει να κάνει με τρία αγωνίσματα διαφορετικά. Δεν βαριέσαι γιατί εγώ το κολύμπι το έχω βαρεθεί λίγο για να είμαι πολύ ειλικρινής, είναι μονότονο και πια τα χιλιόμετρα δεν μετριούνται. Κάποια στιγμή έκανα μια απόπειρα αλλά όντως μετριούνται.
Και κάποια στιγμή λοιπόν μου λέει “Γιατί δεν ξεκινάς ένα τρίαθλο έτσι για την πλάκα σου;”.
Εγώ έχω ένα θέμα με το πρόγραμμα, θέλω να ξέρω ότι την Πέμπτη ότι έχω ποδήλατο, την Παρασκευή ότι έχω τρέξιμο κτλ. Εγώ όμως δεν μπορώ να πω ότι θα αρχίσω μόνη μου, δεν μπορώ να πειθαρχήσω έτσι τον τον εαυτό μου και θέλω κάποιος να μου βάλει το πρόγραμμα. Έτσι, του είπα: “Κύριε Χρήστο, θα μου βγάλετε ένα πρόγραμμα να αρχίσω να ασχολούμαι με κάτι επισταμένα, και ας είναι σε έναν ερασιτεχνικό επίπεδο.”
Έλα, όμως, που εγώ άρχιζα και πήγαινα σε κάθε προπόνηση και τέντωνα τα κοντέρ γιατί γούσταρα. Γιατί ήταν κάτι καινούριο. Έχω και την υποδομή του αθλητή αλλά ήταν και κάτι καινούριο.
Πήγαινα στο γυμναστήριο και έβλεπα πως τραβάει το σώμα μου. Πήγαινα εκεί και είχα έναν στόχο, πήγαινα πολύ συγκεκριμένα και όχι απλά για να αθληθώ. Και επειδή έχω αυτά τα “κουτάκια” μέσα στο κεφάλι μου, μου άρεσε ότι έβαζα ένα tick, για να στο θέσω έτσι. Κάποια στιγμή λέω ας ρωτήσω ποιος είναι ο χρόνος για την ολυμπιακή διαδρομή, έτσι για να δω περίπου πού κυμαίνομαι στην προπόνηση. Επειδή είμαι ανταγωνιστική ήθελα να δω αν αυτό για το οποίο εγώ προσπαθώ και δίνω τα πάντα, ανταποκρίνεται σε κάτι που θα μπορούσε να σταθεί ανταγωνιστικά σε διεθνές επίπεδο.
Και μου εξήγησε πως ακόμη δεν είμαι ακόμα σε αυτό το επίπεδο και πως θέλει πάρα πολλή δουλειά γιατί πρόκειται για δύο καινούργια αθλήματα για μένα. Και η πραγματικότητα είναι αυτή. Στο κολύμπι θα βγεις τέσσερα λεπτά μπροστά αλλά μετά θα είσαι με τα μάτια στην πλάτη. Αυτό από μόνο του είναι δύσκολο. Είναι άλλο να ξεκινάς και να είσαι πίσω από κάποιον για να προσπαθείς να τον ακολουθήσεις και άλλο να ξεκινάς με το καλό σου άθλημα πρώτο και μετά να έρχεται η μία κατραπακιά και μετά από την άλλη και να βλέπεις να σε περνάνε. Δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς ψυχολογικά μέσα στην κούρσα. Αυτό είναι το πιο δύσκολο.
Ωστόσο, μου είπε πως η δική του εκτίμηση είναι ότι με σοβαρή προπόνηση σε ένα χρόνο θα είμαι έτοιμη. Και έτσι μπήκα.
Είναι να μη μου βάλεις το μικρόβιο. Είπαμε είμαι ζεν αλλά έχω κι εγώ κάποια αδύναμα σημεία. Και έτσι ξεκινήσαμε εντατικές προπονήσεις, να δούμε αν τραβάει το σώμα μου και αν στην τελική γουστάρω. Έχει περάσει τώρα περισσότερο από ένα εξάμηνο και το σώμα μου… τραβάει!».
Συνδυάζονται, όμως, όλα;
«Το θέμα είναι αυτό που σου είπα πριν. Επειδή έχουν μαζευτεί πάρα πολλές υποχρεώσεις, τρέχουν οι δουλειές και πρέπει να μπαίνουν όλα σε μία προτεραιότητα και για όλα θεωρώ ότι υπάρχει timing, αν δω ότι κάποια στιγμή κάτι αποτελεί εμπόδιο σε όλα τα υπόλοιπα, τα οποία τα έχω κάνει με πάρα πολύ κόπο, ίσως σταματήσω κάτι. Αλλά δύσκολα δεν βρίσκω χρόνο για τα πράγματα που αγαπάω.
Θες να σου πω τι έχω καταλάβει μετά από τόσα χρόνια; Είναι όλα στο μυαλό. Εμείς το κινούμε το σώμα. Εδώ (στο μυαλό) είναι η μηχανή. Αυτό είναι εργαλείο και αυτό αντέχει. Γιατί έχεις μία υποδομή από πίσω. Εδώ είναι το θέμα. Έχεις τη θέληση να το κάνεις; Θα βρεις τον τρόπο.
Δεν θα είναι όλες οι μέρες έτσι ούτε θα είναι όλες οι μέρες εύκολες. Αλλά εφόσον έχω περάσει μία φορά το δρόμο του πρωταθλητισμού, γιατί δεν είναι ότι ξαφνικά αποφασίζω να κάνω πρωταθλητισμό χωρίς να ξέρω που μπαίνω, θα βρω τον τρόπο να το κάνω. Και όταν χρειαστεί να πάρω ένα off, από κάπου, επειδή με όλους όσους συνεργάζομαι είναι πάρα πολλοί δικοί μου άνθρωποι, πάντα θα το καταλάβουν και εκείνοι».
«Με ιντριγκάρει το να είμαι η πρώτη Ελληνίδα που συμμετέχει σε δύο διαφορετικά αθλήματα σε Ολυμπιακούς Αγώνες αλλά όχι, δεν είναι ύψιστη προτεραιότητα»
Οπότε ξεκινούν 3,5 πολύ γεμάτα χρόνια με στόχο τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες… Είναι αυτό η ύψιστη προτεραιότητα;
«Όχι. Όπως δεν ήταν και τότε… Θα έρθει μόνο αν είναι να έρθει, χωρίς να αποτελεί στόχο. Σαφώς με ιντριγκάρει το να είμαι η πρώτη Ελληνίδα που συμμετέχει σε δύο διαφορετικά αθλήματα σε Ολυμπιακούς Αγώνες, που αυτό από μόνο του είναι πάρα πολύ μεγάλο. Αλλά θα έρθει μόνο αν... θέλει κάποια ανώτερη δύναμη να έρθει. Όλο το υπόλοιπο αποτελεί μόνο προσπάθεια κι εγώ θα προσπαθήσω. Θα κάνω αυτό που μπορώ και μακάρι να τα καταφέρω. Εύχομαι να αποδώσει.
Ο ανταγωνισμός είναι ένα στοιχείο του εαυτού μου, της προσωπικότητάς μου. Δεν είμαι flat και το βλέπεις και από αυτά που κάνω ότι δεν είμαι flat. Αλλά είμαι υπερβολικά πεισματάρα και δεν αφήνω εύκολα πράγματα στην τύχη. Το πάω μέχρι όπου πάει, μέχρι να μην μπορεί άλλο να πάει. Είναι αυτό που σου είπα πριν, θέλω το βράδυ να είμαι πλήρης.
Ας έρθει ό,τι είναι να έρθει. Ας μην πάω και ποτέ. Ή ας πάω. Θα είναι άλλο ένα… μαξιλαράκι. Δεν τρέχει και κάτι. Παίζουμε για το παιχνίδι»!
Ακολούθησε το GWomen στο instagram
Στείλε μας νέα, ιδέες, προτάσεις, απορίες για τον γυναικείο αθλητισμό στο [email protected]