Μικρόκοσμοι: Η αυταρέσκεια της δικής μας «αυθεντίας»
Στο μαγικό κόσμο της αυτοκίνησης, οι άνθρωποι ανέκαθεν είχαμε την τάση να χωριζόμαστε σε φυλές. Είναι μια σχεδόν αρχέγονη ανάγκη να ανήκεις κάπου, να μοιράζεσαι τα ίδια πάθη, τις ίδιες αγωνίες και τις ίδιες εμμονές. Το πρόβλημα ξεκινά τη στιγμή που αυτές οι εμμονές περιχαρακώνονται πίσω από ψηλά νοητικά τείχη και μετατρέπονται σε ιδεολογικά στεγανά. Σε αυτούς τους μικρόκοσμους των «πουριστών», η αγάπη για το αυτοκίνητο παύει να είναι ένα ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο και γίνεται ένα κλειστό δογματικό μανιφέστο, γεμάτο από απόλυτες αλήθειες και αδιαπραγμάτευτους κανόνες.
Έτσι, συναντάς καθημερινά τον παραδοσιακό λάτρη της μηχανολογικής απλότητας, που θεωρεί ότι η αυτοκίνηση πέθανε όταν μπήκαν οι οθόνες αφής και τα ηλεκτρικά μοτέρ. Δίπλα του, με ένα ελαφρώς υπεροπτικό χαμόγελο, στέκεται ο ευαγγελιστής της ψηφιακής εποχής, για τον οποίο ένα όχημα έχει αξία μόνο αν διαθέτει τεχνητή νοημοσύνη και over-the-air αναβαθμίσεις. Και κάπου εκεί κοντά, ο οικολόγος της νέας γενιάς μετράει τη ζωή αποκλειστικά σε γραμμάρια διοξειδίου του άνθρακα, διαγράφοντας με μια μονοκονδυλιά οποιοδήποτε συναίσθημα. Όλοι τους έχουν ένα κοινό: κοιτάζουν ένα μικρό κομμάτι της εικόνας και είναι απόλυτα βέβαιοι ότι κατέχουν το όλον.
Η σκιά της πνευματικής νωθρότητας
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να αγαπάς μια συγκεκριμένη πτυχή των πραγμάτων. Ίσα-ίσα, η ομορφιά του χώρου μας τρέφεται από αυτές τις ακραίες, σχεδόν παράλογες αγάπες. Η διαφωνία μου, ωστόσο, εντοπίζεται στη βαθιά αυταρέσκεια που κρύβεται πίσω από αυτή την ανάγκη. Στην απαίτηση να εξαναγκάσεις τους άλλους να δουν και να καταλάβουν τον κόσμο ακριβώς όπως τον βλέπεις εσύ, επειδή είσαι είτε ανίκανος είτε απρόθυμος -είτε και τα δύο- να τον κοιτάξεις από οποιαδήποτε άλλη οπτική γωνία. Είναι πολύ πιο εύκολο να οχυρωθείς πίσω από το δικό σου «τείχος» παρά να μπεις στον κόπο να κατανοήσεις μια διαφορετική ανάγκη.
Αυτός ο χαριτωμένος δογματισμός στερείται, πάνω απ' όλα, ενσυναίσθησης. Ο πουρίστας της οδηγικής συμπεριφοράς θα σνομπάρει με ευκολία ένα μαλακό, υπερυψωμένο C-SUV, μιλώντας για «ασαφές τιμόνι» και «κλίσεις στις στροφές». Αρνείται όμως πεισματικά να σκεφτεί ότι για τον άνθρωπο που παλεύει καθημερινά τρεις ώρες στο μποτιλιάρισμα της πόλης με δύο παιδιά στο πίσω κάθισμα, το «κοφτερό μπροστινό σύστημα» είναι μια παντελώς άχρηστη πληροφορία. Για εκείνον, η «απόλυτη οδηγική συγκίνηση» μεταφράζεται σε ένα ξεκούραστο αυτόματο κιβώτιο, σε μια ανάρτηση που εξαφανίζει τις λακκούβες και σε ένα μεγάλο πορτμπαγκάζ. Και αυτή η αλήθεια είναι εξίσου πολύτιμη και σεβαστή.
Το δικαίωμα στη μεγάλη εικόνα
Η εμμονή να παρουσιάζουμε τη δική μας υποκειμενική ανάγκη ως παγκόσμια σταθερά μαρτυρά μια παράξενη ανασφάλεια. Νιώθουμε την ανάγκη να πείσουμε ότι κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια, ίσως επειδή φοβόμαστε ότι αν αποδεχτούμε την πολυπλοκότητα του κόσμου, ο δικός μας μικρόκοσμος θα χάσει ξαφνικά τη σημασία του. Κι όμως, το αυτοκίνητο ήταν και παραμένει ένα πολυδιάστατο εργαλείο ζωής, συναίσθηματος, ελευθερίας και πρακτικότητας. Δεν χωράει σε μία μόνο διάσταση, όσο κι αν προσπαθούμε να το στριμώξουμε.
Στο τέλος της ημέρας, η πραγματική δημοσιογραφική -αλλά και ανθρώπινη- ωριμότητα δεν είναι να κουνάς το δάχτυλο στους άλλους επειδή δεν επιλέγουν με τα δικά σου κριτήρια. Είναι να μπορείς να χαμογελάς ευγενικά απέναντι σε κάθε δογματισμό, υπενθυμίζοντας διακριτικά ότι ο κόσμος έξω από το δικό μας κάδρο παραμένει απέραντος, πολύχρωμος και θαυμάσια απρόβλεπτος. Αξίζει, λοιπόν, να αφήνουμε τις βεβαιότητές μας στην άκρη και να κοιτάζουμε την πλήρη εικόνα, γιατί έτσι κερδίζουμε το δικαίωμα να καταλάβουμε τον διπλανό μας.
Ακολουθήστε την σελίδα του gMotion στο Facebook!