Αυτά που δεν θα ξεχάσουμε

Πόσος χρόνος χρειάζεται για να δούμε μια τραγωδία με ψυχραιμία; Πόσες μέρες πρέπει να περάσουν; Πόσα πτώματα να μετρηθούν, να νεκροτομηθούν και να ταυτοποιηθούν; Πόσα δάκρυα πρέπει να χυθούν από ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους και από όλους εμάς που δυσκολευομαστε να συλλάβουμε το μέγεθος της καταστροφής;

Έχει περάσει σχεδόν ακριβώς μια εβδομάδα από τότε που η φονικότερη πυρκαγιά στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας ξέσπασε, κατέκαψε μέσα σε σχεδόν δύο ώρες μια γεωγραφικά μικρή, αλλά πυκνοκατοικημένη περιοχή και άφησε πίσω της μια εκατόμβη νεκρών. Και αυτή την ώρα που γράφονται αυτές τις γραμμές, εκτός του πρωθυπουργού που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη της τραγωδίας το απόγευμα της Παρασκευής, ένας άνθρωπος από αυτούς που είχαν την επιχειρησιακή, αλλά και πολιτική ευθύνη για την αντιπυρική προληψη και την αντιμετώπιση της πυρκαγιάς στο πεδίο δεν βρήκε τον τρόπο να πει ότι μάλλον δεν πήγαν και πολύ καλά τα πράγματα.

Είχαν, βεβαίως, την ευκαιρία. Επικοινωνιακά σε ένα καλό σημείο, το βράδυ της Πέμπτης, όταν ακόμα μετρούσαμε πληγές, αλλά η φωτιά είχε σβήσει και είχαν παρέλθει τα πρώτα δύο 24ωρα, οι άνθρωποι που έλαβαν τον λόγο σε εκείνη την αλήστου μνήμης πλέον συνέντευξη Τύπου στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν ένα σημείο, στο οποίο έκαναν λάθος. Δεν βρήκαν, δε, τρια 24ωρα μετά την τραγωδία, τον τρόπο να πουν τη λέξη «συγγνώμη» στους ανθρώπους που κάηκαν και τους άκουγαν από την τηλεόραση.

Για κάποιους από αυτούς που κάθισαν σε εκείνο το πάνελ της συνέντευξης Τύπου, κάπου εδώ φτάνει το τέλος της διαδρομής τους. Μετά από αυτό που συνέβη, κανένα επιχείρημα δεν είναι πειστικό για να παραμείνουν στη θέση τους. Αυτό, όμως, ακριβώς που συνέβη θα τους ακολουθεί και θα τους κατατρύχει και στο υπολοιπο της ζωής της πορείας τους, ως στάμπα ανεξίτηλη, ως σημάδι ότι δεν εξετέλεξαν την αποστολή, η οποία τους ανετέθη.

Αυτό που συνέβη στο Μάτι ανέδειξε τη γύμνια της χώρας στην πλήρη της έκταση. Και αντί κάποιοι αυτό να το συναισθανθούν, σκέφτηκαν πως θα ήταν καλύτερο να τα ρίξουν στους κατοίκους για την άναρχη δόμηση, να κατηγορήσουν-αν είναι ποτέ δυνατόν!-τους ιδιοκτήτες του οικοπέδου, όπου πέθαναν 27 ανθρωποι, ότι ήταν μέλη της ΝΔ και πήραν τους ανθρώπους που ζητούσαν σωτηρία στον λαιμό τους και να παπαγαλίσουν ένα οργανωμένο σχέδιο εμπρησμού, το οποίο στην περίπτωση της Πεντέλης καταρρίπτεται από το γεγονός της σύλληψης ενός 65χρονου, ο οποίος φέρεται πως προκάλεσε τη φωτιά προσπαθώντας ηλιθιωδώς να κάψει χόρτα, με αυτούς τους ανέμους να μαίνονται.

Κανένας μηχανισμός πρόληψης δεν λειτούργησε. Και αυτοί επαίρονταν τους προηγούμενους μήνες για την επιχειρησιακή ετοιμότητας της Πυροσβεστικής και την ύπαρξη εθνικού σχεδίου για να μην καεί η χώρα, θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να κρύβονται, όχι και να κομπάζουν από πάνω. Και αυτοί-οι πρώην και οι νυν- που με σειρά νομοθετημάτων νομιμοποιούσαν την αυθαίρετη δόμηση, θα έπρεπε να είναι οι πρώτοι που ξερουν τι πήγε λάθος. Και αυτοί οι αυτοδιοικητικοί που διοικούν τους δήμους τους από τη Μύκονο και δεν φρόντισαν έστω τα στοιχειώδη μέτρα πρόληψης και για την κατάρτιση σχεδίων εκκένωσης, θα έπρεπε να έχουν πάρει ένα learjet-που τους ταιριάζει-και να εξαφανιστούν από προσώπου Γης, μήπως και γλιτώσουν από τις ποινικές, μεταξύ άλλων, ευθύνες που θα καταλογιστούν συν τω χρονω. Και αυτοί που είχαν την ευθύνη, με βάση το σχέδιο Ξενοκράτης, να δώσουν την εντολή εκκένωσης, ενώ υπήρχε σχετική εισήγηση από την Πυροσβεστική, και δεν το έκαναν, έστω για την τιμή των όπλων, θα έπρεπε να το σκεφτούν δύο φορές πριν εξαγγείλουν μπουλντόζες στα καμένα. Και τέλος, πέραν του επιχειρησιακού σκέλους με τις μύριες όσες ευθύνες που θα καταλογιστούν, αυτοί που δεν ψέλλισαν καν τη λέξη «συγγνώμη», αλλά έσπευσαν και από πάνω να μαλώσουν και να κατσαδιάσουν τους καμένους, θα έπρεπε να έχουν επιλέξει την οδό της οικειοθελούς αποχώρησης.

Αν υπάρχει ένα μάθημα που πρέπει να πάρουμε από την πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική είναι να μην επαναλάβουμε το λάθος της λήθης που κάναμε μετά τις πυρκαγιές του 2007 στην Ηλεία. Να μην ξεχάσουμε ως πολίτες και να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη στο επίπεδο της ατομικής μας ευθύνες, αλλά να μην ξεχάσουμε και ως πολίτες που εκλέγουν τους πολιτικούς τους ταγούς, οι οποίοι με τη σειρά τους επιλέγουν αυτούς που έχουν την επιχειρησιακή ευθύνη διαχείρισης κρίσεων. Και αν υπάρχει ένα στοιχείο που με κάνει κάπως αισιόδοξο μέσα στη μαυρίλα, είναι ότι είναι τέτοια η έκταση της καταστροφής και τέτοιος ο θυμός όλων μας, που δεν θα ξεχάσουμε. Δυστυχώς για κάποιους, η νέμεσις θα έρθει, όπως συμβαίνει πάντα στο αρχαίο Δράμα, και θα είναι συντριπτική.

Πηγή: reader.gr