ΟΙ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ

Η λέξη που δε λες...

Ο Χρήστος Κιούσης δανείζεται τον τίτλο της εξαιρετικής νέας σειράς του Θοδωρή Παπαδουλάκη για να τον προσαρμόσει στη νεοελληνική πολιτική πραγματκότητα, εκεί όπου τα πράγματα δεν είναι καθόλου εξαιρετικά.

Η λέξη που δε λες...

Αν η νέα σειρά του Θοδωρή Παπαδουλάκη, του δημιουργού της σειράς “Το Νησί”, πραγματεύεται το θέμα των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες ή με αυτισμό ή με κάποιο σύνδρομο και τη γονεϊκή αντιμετώπιση στο θέμα, τότε τον παρακαλώ να κάνει και μια σειρά για κυβερνήσεις και πολιτικά κόμματα με αυτισμό και την αντιμετώπισή τους από το λαό.

Κορυφή του παγόβουνου μπορεί να είναι το θέμα των αδειών τηλεοπτικών σταθμών, αλλά κακά τα ψέματα η ουσία των προβλημάτων είναι η απουσία της μιας και μόνης λέξης, που μπορεί να κάνει τη διαφορά. Συγγνώμη. Mea culpa. My bad ρε αδερφέ, σε όποια γλώσσα σου βγαίνει. Να δείξεις ότι έχεις συναίσθηση της πραγματικότητας. Να διορθώσεις έναν λάθος χειρισμό, χωρίς λαϊκίστικες κορώνες και χωρίς να χρησιμοποιήσεις τα φερέφωνά σου για να καθαρίσουν την μπουγάδα.

Είναι και τεράστιο το έλειμμα δημοκρατίας όπως αποδεικνύεται, μια που το 2016 φαίνεται να μην καταλαβαίνουν οι κυβερνώντες την ανάγκη διάκρισης εξουσιών. Στο τρίπτυχο της διάκρισης Νομοθετική – Δικαστική – Εκτελεστική εξουσία βασίζεται η δημοκρατία και ναι ο Τύπος προφανώς είναι η τέταρτη εξουσία. Κατάφεραν ουσιαστικά ως πλειοψηφούντες νομοθέτες να “πλακωθούν” με όλες τις υπόλοιπες εξουσίες, δημιουργώντας το πιο διχαστικό κλίμα που θυμάμαι από το 89 και μετά. Δεν ήξεραν ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να καταπέσει ο νόμος Παππά στο ΣτΕ; Προφανώς το ήξεραν.

Γι αυτό και το “πάλεψαν” με κάθε θεμιτό κι αθέμιτο μέσο αλλά λογάριαζαν χωρίς τους δικαστές, που παραδοσιακά φύσει και θέσει αποτελούν τον κορμό του συντηρητισμού. Κατά την ταπεινή μου γνώμη καλώς κατέπεσε ο νόμος Παππά, πρώτον γιατί ήταν ουσιαστικά άδικος και τεχνικά πρόχειρος και δεύτερον γιατί εξέλισσε επικίνδυνα την πρακτική των υπουργικών διαταγμάτων που εφηύραν πολιτικοί “ογκόλιθοι” τύπου Βενιζέλου. Αλήθεια όμως οι δικαστές μας δεν είχαν ξαναδεί κραυγαλέα αντισυνταγματικό νόμο να έρχεται στα χέρια τους; Τι έπραξαν τότε και πως αισθάνονται σήμερα για την επιρροή των αποφάσεών τους στην ελληνική κοινωνία;

Το βράδυ αμέσως μετά την απόφαση βρέθηκα μ' έναν φίλο που είχε άλλη οπτική στα πράγματα. “Και τι θα γίνει δηλαδή ρε Χρήστο; Πάλι να ξαναγυρίσουμε στους άλλους, δεν τα είδαμε τα χάλια τους; Πάλι τα τζάκια και οι αποτυχημένοι;” Δεν μπορούσα να του δώσω άδικο, γιατί αυτό που περιέγραφε ήταν ο αυτισμός των απέναντι, η ανακύκλωση ανθρώπων από μια πολύ μέτρια και ρηχή δεξαμενή, ανθρώπων που ενώ φέρουν τεράστιες και διαχρονικές ευθύνες, επιστρέφουν τώρα ως θρασύτατοι φρέσκοι εθνοσωτήρες.

Σήμερα νομίζουν κάποιοι ότι η λέξη που πρέπει να ειπωθεί είναι “εκλογές”, αλλά όταν σκέφτομαι το δίπολο ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ εναντίον του διπόλου ΝΔ ΠΑΣΟΚ, καταλαβαίνω ότι τα περιθώρια είναι πολύ πολύ στενά φίλοι μου. Μη μασάτε από τις εξαγγελίες περί ισότιμων συνεργασιών και νέων ηθών για κυβερνήσεις αξίων και υπερκομματικών στελεχών. Η εξουσία είναι γλυκιά και κανείς δε θέλει να μοιραστεί το γλυκό του, όταν μπορεί να το φάει ολομόναχος. Αν μια λέξη έχει νόημα να ειπωθεί και μπορεί να κάνει τη διαφορά είναι “συγγνώμη”. Αμέσως μετά θα έπρεπε να ακολουθεί η λέξη “συνεννόηση”, η φράση “βρείτε τα”, αλλά αυτά πιο εύκολα θα τα ξεστομίσει ο Παυλής, το καταπληκτικό πιτσιρίκι που πρωταγωνιστεί στην προαναφερθείσα σειρά παρά οι τωρινοί και οι μελλοντικοί κυβερνήτες μας. Ψυχή βαθιά...

Best of internet