Η «αριστερή στροφή» της Ευρώπης

• ΙΣΠΑΝΙΑ
• ΣΥΡΙΖΑ-PODEMOS... Venceremos?
• Ιταλία
• Προσβλέπουν στην ενότητα
• Μ. Βρετανία
• Κορμπιν-μανία!

Θα αλλάξει άραγε ρότα η ήπειρός μας, αφήνοντας πίσω της τα φαντάσματα της μοντέρνας ολιγαρχίας και του θατσερισμού, ή μήπως όλα αυτά είναι νοητικές κατασκευές αριστερών ζυμωμένων στις ήττες;

Την απάντηση μπορεί να τη δώσει μόνον ο ιστορικός χρόνος, που πάντως έχει κατά γενική ομολογία συμπυκνωθεί και «τρέχει» με μεγαλύτερη ταχύτητα από ποτέ.

Οι επόμενοι μήνες θα είναι σίγουρα καθοριστικοί -και όχι μόνο γιατί στήνονται κάλπες σε αρκετές χώρες της καταχρεωμένης ευρω-περιφέρειας.

ΙΣΠΑΝΙΑ

ΣΥΡΙΖΑ-PODEMOS... Venceremos?

«Είναι νωρίς ακόμα για να πω τι θα γίνει στην Ισπανία. Πολλά θα εξαρτηθούν και από τις εκλογές στην Ελλάδα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναβγεί, η νίκη του θα δώσει νέα ώθηση στο Podemos. Αν όμως κάνει το σφάλμα να συνεργαστεί μετεκλογικά με τη Νέα Δημοκρατία, αυτό θα έχει μεγάλο αρνητικό αντίκτυπο τόσο στο Podemos όσο και στις περισσότερες δυνάμεις της αριστεράς στην Ευρώπη».

Αυτά μας είπε κατ' ιδίαν συνάδελφος από Ισπανία η οποία γνωρίζει πολύ καλά την ελληνική πραγματικότητα και κατ' ουσίαν επαναλαμβάνει κάτι που έχει γραφτεί και ειπωθεί πολλές φορές. Η μοίρα του Podemos μοιάζει αλληλένδετη με εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό υπονοούσε και ο αρχηγός του κόμματος, Πάμπλο Ιγκλέσιας, όταν έκλεινε την παρέμβασή του στην προεκλογική ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στις 22 Γενάρη στην Ομόνοια με το σύνθημα «Syriza - Podemos venceremos».

Από τότε, έχουν αλλάξει πολλά. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση. Οσο για το Podemos, από πρώτο που ερχόταν σε πολλές δημοσκοπήσεις τους πρώτους μήνες του 2015, δείχνει να έχει παγιωθεί στην τρίτη θέση, γεγονός που οφείλεται όχι τόσο στις εξελίξεις στην Ελλάδα, όσο κυρίως σε δικά του εσωτερικά προβλήματα και παλινωδίες. Οι σχέσεις των δυο κομμάτων, αλλά και των δυο ηγετών, κατά τα φαινόμενα, έχουν περάσει από αρκετές διακυμάνσεις. Η δε διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστο ούτε το αδελφό ισπανικό κόμμα.

Ενώ το Podemos επίσημα και ο ίδιος ο Πάμπλο Ιγκλέσιας στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρα, ένα τμήμα του συντάσσεται με τη ΛΑ.Ε. Την Παρασκευή, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας ήταν και πάλι γκεστ σταρ στο κλείσιμο της καμπάνιας του ΣΥΡΙΖΑ στο Σύνταγμα.

Την Τρίτη, όμως, στην Ομόνοια, ο βουλευτής του Podemos Χεσούς Ροδρίγκεθ ανέβαινε στο βήμα για να χαιρετίσει την προεκλογική εκδήλωση της ΛΑ.Ε. Ο Ροδρίγκεθ, όπως και ο συνάδελφός του Χεσούς Ρομέρο, ο οποίος ήρθε επίσης στην Αθήνα, ανήκουν στη συνιστώσα «Αντικαπιταλιστές» του Podemos [Nα διευκρινίσουμε ότι πρόκειται για εκλεγμένους στο τοπικό κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας (κάτι το αντίστοιχο με τους δικούς μας περιφερειακούς συμβούλους) και όχι στο εθνικό].

Οι «Αντικαπιταλιστές» είναι η πρώην «Αντικαπιταλιστική Αριστερά» (Izquierda Anticapitalista), μια πολιτική οργάνωση που υπάρχει από το 2009 και πέρυσι τέθηκε υπό την ομπρέλα του Podemos. H δύναμή της μέσα στο κόμμα είναι μειοψηφική, αν και από αυτήν προέρχονται κάποια πρωτοκλασάτα στελέχη, όπως η Τερέσα Ροδρίγκεθ, πρώην ευρωβουλευτής και επικεφαλής του ψηφοδελτίου του Podemos στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στην Ανδαλουσία.

Η Ροδρίγκεθ μάλιστα ήρθε τελευταία σε δημόσια αντιπαράθεση με τον αρχηγό του κόμματος εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ ο Πάμπλο Ιγκλέσιας έλεγε ότι «ο Τσίπρας πάλεψε σαν λιοντάρι με τους δανειστές», η Ροδρίγκεθ σχολίαζε «τρόμαξα όταν είδα πώς έτρεμαν τα πόδια του Τσίπρα μετά το ξεκάθαρο ΟΧΙ που είπαν οι πολίτες».

Αργότερα, αναγκάστηκε να δώσει διευκρινίσεις μέσω facebook μιλώντας για «παρερμηνεία». Δήλωσε, ωστόσο, ότι συντάσσεται με τη ΛΑ.Ε. και ότι βρίσκει βαρετή την «ενότητα της Αριστεράς».

Στους «απέναντι» στον Τσίπρα συγκαταλέγεται και ο ευρωβουλευτής Μιγκέλ Ουρμπάν, επίσης προερχόμενος από τους Αντικαπιταλιστές, ο οποίος τον περασμένο Ιούλιο βρισκόταν στην Αθήνα για να στηρίξει την καμπάνια υπέρ του ΟΧΙ.

«Είναι τρέλα να στηρίζουμε τώρα τον Τσίπρα», δηλώνει ο Ανδαλουσιανός βουλευτής Χεσούς Ροδρίγκεθ στη διαδικτυακή εφημερίδα «El Diario». «Αυτό θα μας υπονομεύσει, θα δυσκολέψει τη νίκη μας στις εκλογές».

Καταλογίζει, μάλιστα, στον Πάμπλο Ιγκλέσιας ότι υποστηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ εξ ονόματος ολόκληρου του Podemos, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια σοβαρή εσωκομματική διεργασία σχετικά με το ελληνικό ζήτημα. «Η θέση μας απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ συζητήθηκε στο Εθνικό Συμβούλιο και είναι η επίσημη θέση του Podemos», απαντά η Καρολίνα Μπεσκάνσα, από τα ιδρυτικά στελέχη του Podemos. Οσο για την ύπαρξη διαφορετικών απόψεων, τη χαρακτηρίζει «έκφραση δημοκρατικής υγείας».

Ο Ιγκλέσιας, πάντως, επιμένει να στηρίζει τον «σύντροφο Αλέξη», ο οποίος «έδωσε ένα μάθημα δημοκρατίας σε ολόκληρη την Ευρώπη». Στο ίδιο πνεύμα και το νούμερο δύο του Podemos, o Ινίγο Ερεχόν, ο οποίος σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου εξήρε «το θάρρος του Αλέξη Τσίπρα» και «την εμπιστοσύνη που επιδεικνύει απέναντι στον λαό του με τη διεξαγωγή νέων εκλογών».

Παρόμοιες απόψεις εκφράζουν και άλλα στελέχη του Podemos, αλλά και του κόμματος της Ενωμένης Αριστεράς (I.U.), η οποία επίσημα στηρίζει τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ, αν και όχι χωρίς εσωτερικές αντιδράσεις.

«Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η σημερινή Ε.Ε. αποτελεί μέρος του προβλήματος. Στηρίζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθεια για την οικοδόμηση μιας άλλης Ε.Ε.», έγραψε στον λογαριασμό του στο Twitter ο Αλμπέρτο Γκαρθόν, επικεφαλής της IU στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές.

Τελικά, «Syriza - Podemos venceremos»; Η πρωτιά φαντάζει δύσκολη για το Podemos, όχι όμως και η συμμετοχή του σε ένα προοδευτικό κυβερνητικό σχήμα.

Εως τον Δεκέμβριο, όπου οι Ισπανοί θα κληθούν στην κάλπη, θα έχουν προηγηθεί οι εκλογές-κλειδί στην Καταλονία την ερχόμενη Κυριακή, οι βουλευτικές στην Πορτογαλία στις 4 Οκτωβρίου και, φυσικά, αύριο στην Ελλάδα. Πριν από μερικά χρόνια θα φάνταζε ως ανέκδοτο, όμως, φέτος, οι πολιτικές εξελίξεις στην Ισπανία θα έχουν πρώτο σταθμό την Αθήνα.

Ιταλία

Προσβλέπουν στην ενότητα

EPA

Η ιταλική Αριστερά προσπαθεί να εξασφαλίσει την αναγκαία δυναμική για να προχωρήσει στη δημιουργία μιας ενιαίας δύναμης, εναλλακτικής στο κεντροαριστερό μπλοκ των Δημοκρατικών του Ματέο Ρέντσι, το οποίο φλερτάρει όλο και πιο έντονα με κεντρώες, αλλά και νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιλογές.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπάρχει ένας αιώνιος διχασμός: από τη μια η θέληση για συμπόρευση με μια διευρυμένη συμμαχία και από την άλλη οι αιώνιες δυσκολίες και κάποιοι μεγάλοι δισταγμοί.

Ο επικεφαλής του κόμματος Αριστερά, Οικολογία και Ελευθερία, Νίκι Βέντολα, σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα», υπογράμμισε ότι «το φθινόπωρο θα μπουν οι βάσεις του νέου κόμματος της Αριστεράς», καθιστώντας σαφές ότι «στις αυτοδιοικητικές εκλογές της ερχόμενης άνοιξης οι αριστερές δυνάμεις δεν θα πρέπει να κάνουν το λάθος να παρουσιαστούν διχασμένες».

Την ίδια στιγμή όμως, ο Βέντολα αναφέρθηκε και στην ανάγκη να αποφευχθεί η επιλογή του πολιτικού απομονωτισμού. «Θα συμμαχήσουμε με το Δημοκρατικό Κόμμα σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες υπάρχει βούληση να στηριχθεί ένα πρόγραμμα το οποίο βοηθά τους πολίτες που φτώχυναν εξαιτίας της κρίσης», είπε ο γραμματέας τού Αριστερά, Οικολογία και Ελευθερία (SEL).

Με άλλα λόγια, το κόμμα του (γύρω στο 4% στην πρόθεση ψήφου) δεν θέλει να ακολουθήσει την πορεία της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, η οποία, μετά την πτώση της κυβέρνησης Πρόντι το 2008 (λόγω και της καθημερινής, ενδοκυβερνητικής σύγκρουσης του πρωθυπουργού με τους αριστερούς υπουργούς του), βρέθηκε, αργά αλλά σταθερά, στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.

Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιοι άλλοι παράγοντες οι οποίοι παίζουν στη φάση αυτή καθοριστικό ρόλο. Πρώτα απ’ όλα, οι δύο προβεβλημένοι βουλευτές οι οποίοι εγκατέλειψαν πρόσφατα το Δημοκρατικό Κόμμα εξαιτίας των «μπλερικών επιλογών» του Ρέντσι.

Πρόκειται για τους Πίπο Τσιβάτι και Στέφανο Φασίνα, πρώην αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης του Ενρίκο Λέτα.

Ο Τσιβάτι δημιούργησε το κίνημα Possibile (Δυνατόν) το οποίο, στη φάση αυτή, συλλέγει υπογραφές για να μπορέσουν να εγκριθούν από τον ιταλικό Αρειο Πάγο και να προκηρυχθούν οκτώ δημοψηφίσματα. Αφορούν το περιβάλλον, την κατάργηση του νόμου του Ρέντσι για την παιδεία, όπως και την απόρριψη μέρους της εκλογικής μεταρρύθμισης και του νέου νόμου για την εργασία, ο οποίος διευκολύνει τις απολύσεις.

Ο Στέφανο Φασίνα από τη μεριά του παρουσίασε πριν από λίγες ημέρες, μαζί με τον Γιάνη Βαρουφάκη και τον Ζαν-Λικ Μελανσόν, την έναρξη της διαδικασίας που θα οδηγήσει «στη σύγκληση μιας διεθνούς διάσκεψης που θα αφορά το σχέδιο Β για την Ευρώπη».

Στη φάση αυτή, ο Φασίνα είναι ο μόνος ο οποίος θέτει υπό ουσιαστική αμφισβήτηση το ευρώ και αναφέρεται στην ανάγκη μετάβασης σε ένα διαφορετικό, κοινό νόμισμα.

Στο ετερογενές αυτό πλαίσιο προστίθενται και τα μέλη της εσωτερικής αντιπολίτευσης του Δημοκρατικού Κόμματος: από τον πρώην γραμματέα του Πιερλουίτζι Μπερσάνι μέχρι τον πρώην πρωθυπουργό Μάσιμο Ντ’ Αλέμα.

Θεωρούν ότι ο Ρέντσι έχει απομακρύνει το κόμμα από τις ρίζες και την πραγματική αποστολή του, αλλά, έως τώρα τουλάχιστον, δείχνουν να θέλουν να τον πολεμήσουν εκ των έσω.

Σε ό,τι αφορά την πορεία των επόμενων μηνών, θα πρέπει να διαπιστωθεί με τι ρυθμούς θα προχωρήσει η δημιουργία μιας ενιαίας, εναλλακτικής και ριζοσπαστικής δύναμης της ιταλικής Αριστεράς και αν θα ξεπεραστεί η γνωστή τάση προς μια διαρκή εσωτερική αμφισβήτηση και υποδιαίρεση.

Η κύρια, βασική βούληση είναι σαφές ότι υπάρχει και αυτό αποδεικνύεται άλλωστε και από τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές αυτές από μέρους όλων των σημαντικών ονομάτων της αριστερής παράταξης, με τη λογική ότι για να αλλάξεις την Ευρώπη, πρέπει να κάνεις τα πάντα για να παραμείνεις εντός παιχνιδιού.

Πρέπει να συνυπολογιστεί, τέλος, και ένα άλλο στοιχείο κεντρικής σημασίας, το οποίο έθεσε η διευθύντρια της αριστερής εφημερίδας «Ιλ Μανιφέστο», Νόρμα Ραντζέρι: «Ας μην κρυβόμαστε, πρέπει κι εμείς εδώ στην Ιταλία να βρούμε μια ικανή ηγετική μορφή, όπως συνέβη με τον Αλέξη Τσίπρα στην Ελλάδα» μας είπε με έμφαση. Διότι η ομαδική προσπάθεια είναι απαραίτητη, αλλά δεν αρκεί.

Μ. Βρετανία

Κορμπιν-μανία!

EPA

Το μεγάλο πρόβλημα της Αριστεράς είναι ότι για να εφαρμοστούν αυτά τα ωραία που πρεσβεύει για τον άνθρωπο και την κοινωνία πρέπει πρώτα να εκπαιδευτεί ο κόσμος. Να ωριμάσει η κοινωνία. Να είναι έτοιμη να αποδεχτεί ριζοσπαστικές αλλαγές. Να δώσει πραγματική αξία στην έννοια της «πολιτικής ηθικής». Να πρυτανεύσει η αξιοκρατία και όχι το βόλεμα των «αριστερών μας φίλων». Διαφορετικά δεν έχει μέλλον.

Για έναν απλό λόγο: Γιατί έτσι είναι αδύναμη να τα βάλει με το πανίσχυρο κατεστημένο. Το τελευταίο δεν πρόκειται να αφήσει σε καμία περίπτωση να ανθήσουν οι ιδέες της. Χωρίς τη συμπαράσταση και την αποδοχή του κόσμου η Αριστερά είναι καταδικασμένη να μείνει στα άδυτα και απλά κάθε τόσο να κάνει στιγμιαίες εμφανίσεις στο φως. Και αμέσως μετά θα βουλιάζει ακόμη πιο βαθιά στο σκοτάδι.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και εδώ στη Βρετανία. Η χώρα είχε να δει έναν αριστερό ηγέτη στο τιμόνι των Εργατικών για περισσότερα από 30 χρόνια.

Ετσι, όπως όλοι παρατηρούν, ο κόκκινος, αντισυμβατικός, ο «αντάρτης» Τζέρεμι Κόρμπιν έχει μπροστά του έναν πολύ δύσκολο δρόμο. Και πριν προσπαθήσει να πείσει τους Βρετανούς πολίτες ότι μπορεί να εφαρμόσει αυτά που πρεσβεύει θα πρέπει πρώτα απ΄ όλα να συσπειρώσει τους βουλευτές του κόμματος του.

Δεν είναι μόνο ότι η ελίτ των Εργατικών Τόνι Μπλερ, Γκόρντον Μπράουν και άλλοι που έχουν ταχθεί εναντίον του από την πρώτη στιγμή, αλλά ακόμη και απλοί βουλευτές εξετάζουν τώρα πια ανοικτά το ενδεχόμενο να προσχωρήσουν στο κόμμα των Φιλελεύθερων Δημοκρατών.

Ο ίδιος εξακολουθεί να πηγαίνει «κόντρα στο ρεύμα» παρά τις έντονες αντιδράσεις που δέχτηκε για την προχθεσινή του στάση να παραμείνει σιωπηλός, όταν όλοι οι υπόλοιποι επίσημοι προσκεκλημένοι, συμπεριλαμβανομένου και του Ντέιβιντ Κάμερον, σε εκδήλωση στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο της χώρας.

Είναι χαρακτηριστικό πως σε χθεσινή του συνέντευξη στο BBC, την πρώτη που έδωσε αφότου ανέλαβε την αρχηγία του κόμματός του, δήλωσε πως δεν είναι σίγουρος αν θα γονατίσει ενώπιον της βασίλισσας Ελισάβετ κατά τη διάρκεια της τελετής όρκου.

Αξίζει να σημειωθεί πως στο παρελθόν είχε ταχθεί υπέρ της κατάργησης της μοναρχίας. Η αλήθεια είναι ότι για το συγκεκριμένο θέμα φαίνεται πως έχει βάλει «νερό στο κρασί» του, καθώς η βασιλική οικογένεια και ειδικά η βασίλισσα Ελισάβετ εδώ και πολλά χρόνια απολαμβάνουν υψηλής δημοτικότητας, ακόμη και από τους αριστερούς της χώρας.

Ο Κόρμπιν όμως έχει υποχωρήσει και από τη θέση που είχε για χρόνια για την Ε.Ε. Παλιότερα ήταν ξεκάθαρα υπέρμαχος της εξόδου της Βρετανίας από την Ενωση. Πέρασε ένα μεγάλο διάστημα που δεν απαντούσε με σαφήνεια σε αυτό το θέμα και χθες με άρθρο του παρέμβαση στην κορυφαία οικονομική εφημερίδα του κόσμου, τους Financial Times, τάχτηκε κατά του Brexit με την προϋπόθεση ότι στις επικείμενες διαπραγματεύσεις Βρυξελλών-Λονδίνου δεν θα πειραχτούν τα εργασιακά δικαιώματα των πολιτών.

Μάλιστα, όπως διευκρινίζει, ακόμη και αν αυτό συμβεί, όταν θα έρθει στην εξουσία θα τα ξαναδιεκδικήσει από την Ε.Ε. Η αλήθεια είναι πάντως, όπως ο ίδιος τονίζει, πως επιθυμεί μια Ευρώπη που θα έχει στο επίκεντρο της πολιτικής της «τον άνθρωπο και όχι τις εμπορικές σχέσεις».

Το αν τελικά ο Κόρμπιν καταφέρει ώς το 2020, όπου είναι προγραμματισμένες οι επόμενες γενικές εκλογές, να παραμείνει στο τιμόνι των Εργατικών και να κερδίσει τους Συντηρητικούς μόνο το μέλλον θα δείξει. Προς το παρόν πάντως ένα είναι σίγουρο: ότι εδώ στη Βρετανία κάτι αλλάζει και πως για τα επόμενα χρόνια δεν πρόκειται να πλήξουμε.

Τουναντίον. Η πολιτική ζωή της χώρας θα κινείται σε πολύ ενδιαφέροντα μονοπάτια. Αλλωστε η εκλογή του στην αρχηγία του κόμματος δείχνει ένα και μόνο πράγμα: η βάση των Εργατικών, οι απλοί άνθρωποι, αυτοί που τον εξέλεξαν, δεν ήθελαν έναν ακόμη ηγέτη που να μοιάζει με τον ηγέτη των Συντηρητικών. Αν μη τι άλλο ο Κόρμπιν αποφεύγει να φοράει γραβάτα.

Πηγή efsyn.gr