Η πολιτική πίσω από την Eurovision (pics)

Eurovision και… Intervision

Το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Eurovision διεξήχθη για πρώτη φορά στις 24 Μαΐου 1956 στο Λουγκάνο της Ελβετίας, στα πρότυπα του Μουσικού Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο. Στον πρώτο διαγωνισμό συμμετείχαν επτά χώρες: Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο και Ελβετία. Η μεγάλη τομή στις συμμετοχές έγινε με τη διάλυση του κομμουνιστικού στρατοπέδου, όταν όλες οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που συμμετείχαν ως τότε στην ανταγωνιστική «Intervision», εισήλθαν μαζικά στην EBU και το Φεστιβάλ Τραγουδιού.

Μόνο αγγλικά… ως το 1999

Ένα τραγούδι για να πληροί τις προϋποθέσεις συμμετοχής θα πρέπει να είναι διάρκειας έως τριών λεπτών, οι εκτελεστές του επί σκηνής να μην ξεπερνούν τους 6 και να είναι από 16 ετών και πάνω, ενώ δεν τίθεται καμία προϋπόθεση στη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο, μετά το 1999. Οι συμμετοχές πολλών μικρών κρατών είναι στα αγγλικά για να κερδίσουν μεγαλύτερο ακροατήριο.

Οι διάσημοι

Αν και ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision προσελκύει κυρίως νέους καλλιτέχνες που στοχεύουν στη διάκριση και την αναγνώριση, πολλοί είναι οι καθιερωμένοι καλλιτέχνες που έχουν δώσει το παρών, όπως η Νάνα Μούσχουρη, η Βίκυ Λέανδρος, η Ολίβια Νιούτον-Τζον, η Σελίν Ντιόν, ο Κλιφ Ρίτσαρντ και οι Shadows. Οι ΑΒΒΑ έγιναν διάσημοι, αφότου κέρδισαν τον διαγωνισμό το 1974.

Πας Ιράκ; «Μαύρο»!

Το 2003 το τραγούδι της Μεγάλης Βρετανίας δεν πήρε ούτε ένα βαθμό, αντανακλώντας -σύμφωνα με τους ειδικούς- την αντίθεση των Ευρωπαίων στον πόλεμο του Ιράκ.

Εμείς ποτέ (και μόνο στην Κύπρο)

Παραδοσιακά, η Ελλάδα δεν δίνει ψήφο στην Τουρκία και τούμπαλιν, αν και η κατάσταση τείνει να ανατραπεί τα τελευταία χρόνια. Σε αντίθεση, Ελλάδα και Κύπρος ανταλλάσσουν το μέγιστο των βαθμών, 12. Τα κράτη που προέκυψαν από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας έχουν αποκτήσει την συνήθεια να ψηφίζουν το ένα στο άλλο, ενώ το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Σκανδιναβίας. Μόνο που οι χώρες τις Ανατολικής Ευρώπης είναι περισσότερες και κατάφεραν τρεις φορές να κατακτήσουν το πρώτο βραβείο τα τελευταία χρόνια: Εσθονία (2001), Λετονία (2002) και Ουκρανία (2004).

«Κρασί, θάλασσα και τ' αγόρι μου»

Η Ελλάδα πρωτοεμφανίστηκε στο θεσμό το 1974 (19ος Διαγωνισμός), με το τραγούδι των Κατσαρού/Πυθαγόρα «Κρασί, θάλασσα και τ' αγόρι μου», με ερμηνεύτρια τη Μαρινέλλα, που κατέλαβε την 11η θέση. Από τότε έχει λάβει μέρος σε όλους τους διαγωνισμούς, εκτός των ετών 1975, 1982, 1984, 1986, 1999 και 2000. Το 2005 κατέλαβε την 1η θέση, με το τραγούδι «My Number One» των Δάντη/Γερμανού και ερμηνεύτρια την Έλενα Παπαρίζου. Την επόμενη χρονιά, ο διαγωνισμός διεξήχθη στην Αθήνα και τη χώρα μας, που κατέλαβε την 9η θέση, εκπροσώπησε για τρίτη φορά η Άννα Βίσση, η οποία είχε κάνει την πρώτη της εμφάνιση το 1980 (25ος Διαγωνισμός).

Το κυπριακό με την υπογραφή Χατζηδάκι

Μετά την τουρκική εισβολής στην Κύπρο, ο κυπριακός λαός δεν είχε καμιά διάθεση να συμμετέχει στη Eurovision. Μάλιστα, οι τεταμένες σχέσεις του νησιού με την Τουρκία οδήγησαν στην αποχώρηση και των δύο χωρών από το διαγωνισμό ως το 1978. Τον λόγο όμως στη συνέχεια είχε η Ελλάδα, με τον Μάνο Χατζηδάκι να σχεδιάζει μια συμμετοχή διαμαρτυρία. Η Μαρίζα Κωχ πήρε μέρος, στη δεύτερη συμμετοχή της χώρας το 1976, με το τραγούδι «Παναγιά μου, Παναγιά μου», οι στίχοι του οποίου ήταν ξεκάθαρη αποδοκιμασία της τούρκικης εισβολής. Η επιλογή της Ελλάδας προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις από την Τουρκία, ενώ μετανάστες της γειτονικής χώρας στη Χάγη, όπου και διεξαγόταν ο διαγωνισμός βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενη για την ελληνική συμμετοχή.
Αξίζει να σημειωθεί πως η Κύπρος έσπασε την αντιπαλότητα με την Τουρκία το 2003, δίνοντας στη χώρα που κέρδιζε τότε το διαγωνισμό, 8 βαθμούς.

Εδειχναν… χορό της κοιλιάς οι Τούρκοι!

Για πρώτη φορά η Κύπρος συμμετέχει στον διαγώνισμα το 1981 με το συγκρότημα Island και το τραγούδι «Μόνικα». Την ώρα της συγκεκριμένης εμφάνισης, η τουρκική τηλεόραση δείχνει μια χορεύτρια του χορού της κοιλιάς. Παρόλο που υπήρξαν καταγγελίες στην ΕΒU το συγκεκριμένο σκηνικό συνέβη και τις επόμενες χρονιές. Για την ιστορία, αυτό σταμάτησε το 1988, όταν για πρώτη φορά η Ελλάδα έλαβε ψήφους από την Τουρκία. Πάντως, το 2003, όταν κέρδισε η Τουρκία, η τραγουδίστρια Σερτάμπ Ερενέρ ευχαρίστησε δημόσια τόσο την Ελλάδα όσο και την Κύπρο, αφού με τις ψήφους τους ανέβηκε στην κορυφή.

«Καλησπέρα από τη μοναδική διχοτομημένη πρωτεύουσα της Ευρώπης»

Στον διαγωνισμό τραγουδιού που έγινε στην Αθήνα το 2006 μπορεί η Κύπρος να μην κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, όμως η «βόμβα» εξερράγη την ώρα της ψηφοφορίας. Συγκεκριμένα, τις ψήφους της Μεγαλονήσου τις ανακοίνωσε ο τραγουδιστής Κωνσταντίνος Χριστόφορου. Με το που βγήκε σε σύνδεση, είπε: «Καλησπέρα από τη Λευκωσία, τη μοναδική διχοτομημένη πρωτεύουσα της Ευρώπης». Λίγες μέρες αργότερα, που κυκλοφόρησε το σόου σε DVD, η επίμαχη φράση έλειπε.

Δωροδοκήθηκαν από τον Φράνκο;

Το 1968 ο Κλιφ Ρίτσαρντς έχασε τη νίκη μέσα από τα χέρια του, εξαιτίας του μοναδικού κομμουνιστικού καθεστώτος που συμμετείχε στο διαγωνισμό, της Γιουγκοσλαβίας, η οποία με τον τρόπο που ψήφισε έστειλε τη Eurovision στην Ισπανία του δικτάτορα Φράνκο. Κάποια χρόνια αργότερα, δημοσιεύματα ισχυρίζονταν πως ο Ισπανός δικτάτορας δωροδόκησε τους κριτές, προκειμένου να κερδίσει η χώρα του και έτσι να βελτιώσει το προφίλ της περιθωριοποιημένης Ισπανίας.

Ρώσοι, Γεωργιανοί, Ουκρανοί

Τη χρονιά που ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στη Γεωργία, ο Ρώσος εκπρόσωπός τους στη Eurovision κέρδιζε το διαγωνισμό. Από την άλλη, μόλις πέρσι το κοινό που βρισκόταν στο χώρο διεξαγωγής του τηλεοπτικού προγράμματος αποδοκίμασε την πρόκριση της Ρωσίας στον τελικό, στον απόηχο της παρέμβασης της χώρας στην ανατολική Ουκρανία.
Προ εξαετίας, οι Γεωργιανοί αποφάσισαν να στείλουν ένα τραγούδι με σαφή πολιτική στόχευση. Τίτλος του; «I don’t wanna Put In» (σ.σ. το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;) που με παρήχηση αναφέρεται στο Ρώσο πολιτικό. Η EBU ζήτησε από τη δημόσια τηλεόραση της Γεωργίας να καταθέσει άλλο υποψήφιο κομμάτι, αφού αυτό περιείχε πολιτικές αναφορές και τελικά η χώρα να μην συμμετέχει καθόλου το 2009.

Ανακρίθηκαν όσοι Αζέροι ψήφισαν Αρμενία!

Κι όμως συνέβη και αυτό. Το 2009, στα εισαγωγικά βίντεο που παρουσίαζαν τη συμμετοχή της Αρμενίας, παρουσιάστηκε ένα μνημείο από το Στεπάνακερτ, πόλη που ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος του Ναγκόρνο Καραμπάκ και το οποίο βρίσκεται εντός της αζερικής επικράτειας. Το γεγονός προκάλεσε κυριολεκτικά διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα στις δύο χώρες, ενώ παρά τη διαμαρτυρία από πλευράς Αζερμπαϊτζάν, ο Αρμένιος παρουσιαστής εξακολούθησε να προβάλει το μνημείο καθ όλη τη διάρκεια ανακοίνωσης της βαθμολογίας του τελικού. Και φυσικά το θέμα δεν έληξε εκεί. Το BBC ανέφερε πως οι αστυνομικές αρχές του Αζερμπαϊτζάν ανέκριναν πολίτες που αποδείχτηκε πως είχαν ψηφίσει στην περασμένη διοργάνωση της Eurovision, υπέρ της αρμενικής συμμετοχής. «Ένας άνδρας κατηγορήθηκε για μη πατριωτική συμπεριφορά και πιθανή απειλή κατά της εθνικής ασφάλειας». Η EBU ανέλαβε να εξετάσει το περιστατικό και αν και δεν κατέληξε σε κάποιο συμπέρασμα, η κίνησή της να αποτρέπει την πρόσβαση σε προσωπικά δεδομένα όσων ψηφίζουν με τη μέθοδο του televoting στο διαγωνισμό, λέει πάρα πολλά!

Το φετινό «Don’t Deny» των Αρμένιων

Πριν ακόμη μάθουμε καλά, καλά τα φετινά τραγούδια του διαγωνισμού, άλλο ένα τραγούδι θέλει να δώσει ένα πολιτικό μήνυμα. Οι Αρμένιοι επέλεξαν το τραγούδι «Don’t Deny», που φαίνεται πως έχει σαφείς αναφορές στη γενοκτονία των Αρμενίων. Φαίνεται μάλιστα πως η οργανωτική επιτροπή του διαγωνισμού έχει επιληφθεί της υπόθεσης, αφού όπως ισχυρίζεται δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια συμμετοχή με πολιτικό περιεχόμενο, εξ ου και οι Αρμένιοι το μετονόμασαν σε… «Face the Shadow», δίχως να αλλάξουν τους στίχους.

Το σκάνδαλο με τον Καλβάριο

Στις 21 Μαρτίου 1964, διεξάγεται στην Κοπεγχάγη ο 9ος διαγωνισμός. Μετά την εμφάνιση της Ελβετίας, κάνει την παρθενική της εμφάνιση η Πορτογαλία, με τον Αντόνιο Καλβάριο και το τραγούδι «Oracao». Μπορεί η ιβηρική χώρα στην πορεία του διαγωνισμού να μην ξεπέρασε ποτέ την 6η θέση, όμως συνδέθηκε με το πρώτο πολιτικό σκάνδαλο στην ιστορία του θεσμού, αφού από το πουθενά ανέβηκε πάνω στη σκηνή ένας άντρας κρατώντας ένα πανό που έγραφε «Μποϊκοτάρετε τον Φράνκο και τον Σαλαζάρ» (σ.σ τα ονόματα των δικτατόρων εκείνα τα χρόνια σε Ισπανία και Πορτογαλία). Οι κάμερες έδειξαν μαύρο στον αέρα, ενώ το συγκεκριμένο σκηνικό δεν υπάρχει ακόμα και σήμερα στα βίντεο από εκείνη τη χρονιά.

Η πρώτη transsexual

Η συμμετοχή της transsexual τραγουδίστριας Ντάνα Ιντερνάσιοναλ με το τραγούδι «Diva», που τελικά κέρδισε την πρωτιά, πυροδοτεί πολλές αντιδράσεις. Ο διαγωνισμός το 1998 έλαβε χώρα στο Μπέρμιγχαμ και οι διοργανωτές είχαν λάβει πλήθος απειλητικά μηνύματα από Ισραηλινούς που πίστευαν ότι η συγκεκριμένη συμμετοχή ρεζίλευε τη χώρα τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξουν δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, ενώ μέχρι το τέλος του διαγωνισμού κρατιόταν μυστικό το μέρος που διέμενε η ισραηλιτική αποστολή, ενώ επίσης σε μυστικό μέρος φυλασσόταν η τουαλέτα που φόρεσε η τραγουδίστρια τη βραδιά του διαγωνισμού.

Ασμα για τον… πρωθυπουργό

Σύμφωνα με το καταστατικό, όποια χώρα κερδίζει την πρωτιά αναλαμβάνει να διοργανώσει την επόμενη χρόνια τον διαγωνισμό στη χώρα της. Το 2004 νικήτρια αναδεικνύεται η Ουκρανία, με τη Ρουσλάνα και το τραγούδι «Wild Dances». Τον Νοέμβριο του 2004 όμως ξεσπούν πολιτικές ταραχές στη χώρα, με αποτέλεσμα να κινδυνεύσει να μη γίνει ο διαγωνισμός. Όταν τελικά έγινε, η συμμετοχή της Ουκρανίας το 2005 ήταν το τραγούδι «Razom nas bahato», που εξυμνούσε τον τότε πρωθυπουργό Γιουσένκο. Φυσικά υπήρξαν πολλές διαμαρτυρίες για αυτή τη συμμετοχή, που τελικά κατέλαβε την 20ή θέση.

Πηγή: news4all.gr