Το τείχος του Βερολίνου έπεσε, τα τείχη της ντροπής μένουν‏

Eίναι, τουλάχιστον, υποκριτικό να γιορτάζει η Ευρώπη την 25η επέτειο απο την πτώση του τείχους του Βερολίνου. και τους συμβολισμούς αυτής της στιγμής –ιδιαίτερα σημαντικής για τους Γερμανούς- με κοινότοπες κενολογίες κλείνοντας την ίδια ώρα τα μάτια στα νέα τείχη και φράχτες διχασμού, μίσους, διαχωρισμού, φτώχειας, εξαθλίωσης, κοινωνικής αδικίας και αποκλεισμού, πραγματικά και νοερά, που υψώνονται σχεδόν παντού.

Ο άνεμος της ελευθερίας που γκρέμισε την παλιά Ευρώπη, 25 χρόνια μετά, ανέδειξε μια νέα ευρωπαϊκή οντότητα, η οποία στο όνομα της ειρήνης, της ασφάλειας και της επίπλαστης οικονομικής ευημερίας, θέτει στο περιθώριο την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα και μετρά περισσότερα θανατηφόρα τείχη απο ποτέ.

Συνέπεια πολιτικών επιλογών κι αποφάσεων, όπου αντί να γίνεται ανάληψη ευθυνών και αλλαγή πλεύσης, υψώνονται φράγματα περιορισμού της ορατότητας για όσους βρίσκονται «εντός» των τειχών.

Στους «εκτός», οι απελπισμένοι που εκτοπίστηκαν απο τα πάτρια εδάφη τους εξαιτίας ακατανόητων και άδικων, τις περισσότερες φορές, πολεμικών συρράξεων -οι οποίες προκλήθηκαν στο όνομα γεωπολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων.

Απελπισμένοι, που τους καταπίνουν τα θαλάσσια τείχη της Μεσογείου μεταξύ Αφρικής και Λαμπεντούζα.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr