Τι στο διάολο σημαίνει «ξεσηκώνομαι;»

Το 1986 ο σπουδαίος ποιητής Αργύρης Χιώνης γράφει αυθεντικά με πολυτονικό σύστημα και, προφανώς, όπως αποδεικνύεται σήμερα «προφητικά»: «ώ ναί, ξέρω καλά πώς δέν χρειάζεται καράβι γιά νά ναυαγήσεις, πώς δέν χρειάζεται ὠκεανός γιά νά πνιγεῖς. Ὑπάρχουνε πολλοί πού ναυαγῆσαν μέσα στό κοστούμι τους, μές στή βαθιά τους πολυθρόνα, πολλοί που γιά πάντα τούς σκέπασε τό πουπουλένιο πάπλωμά τους. Πλῆθος ἀμέτρητο πνίγηκαν μέσα στή σούπα τους, σ’ ἕνα κουπάκι του καφέ, σ’ ἕνα κουτάλι του γλυκοῦ. Ἄς εἶναι γλυκός ὁ ὕπνος τους ἐκεῖ βαθιά πού κοιμοῦνται, ἅς εἶναι γλυκός κι ἀνόνειρος. Κι ἅς εἶναι ἐλαφρύ τό νοικοκυριό πού τούς σκεπάζει.»

Η πιό «βασανιστική» ερώτηση των περισσοτέρων ανθρώπων που συνάντησα τον χρόνο που δειλά – δειλά οδεύει προς την κορδέλα του τερματισμού, είναι «μα γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;».

Σε όλους απαντώ κατ αρχήν με μία ερώτηση «τι σημαίνει ξεσήκωμα» και μετά προσπαθώ -εννοείται μάταια τις περισσότερες φορές- να εξηγήσω ότι η λέξη «κρίση» είναι περισσότερο ένας ήχος που δημιουργούν πέντε γράμματα, παρά μία λέξη με νόημα.

Ωστόσο, γιά να μην θεωρηθώ τρελός. ή κανένας βολεμένος των κομματικών στρατών του δημοσίου ή του δημοσιογραφικού συστήματος στον ιδιωτικό τομέα (γιατί δεν είμαι), επισημαίνω την αμετακίνητη άποψή μου ότι «ναι δυστυχώς η οικονομική ‘κρίση’, την τελευταία πενταετία, μας έκανε σχεδόν όλους- σε καμία περίπτωση όλους όλους – φτωχότερους σε χρήματα.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr