Μια τρελλή, τρελλή οικογένεια...
Αν έχετε την ευγενή καλοσύνη, που λένε, επιτρέψτε μου να εκφράσω μέσω της ιστοσελίδας μας κάποιους προβληματισμούς μου, παρακαλώ.
Για το παιχνίδι Ολυμπιακός - Αντερλεχτ και την πρόκριση του Ολυμπιακού στους «16» ύστερα από τέσσερα στεγνά χρονάκια.
Και ξεκινώ από τα πέναλτι. Πράγματι, το να χάνεις δύο πέναλτι είναι σαν να κάνεις στους οπαδούς σου ενέσεις ανάμεικτες με αδρεναλίνη και μορφίνη. Να ξεσηκωθώ ή να το περάσω το ποτάμι «ναρκωμένος»; Να έχω την πρόκριση στα χέρια μου, και να στέλνω την μπάλα στο γάμο του καραγκιόζη; Ο οπαδός κάθεται στη ζέστη του καναπέ του ή στην παγωνιά του Καραισκάκη και περιμένει το αίμα να κυλήσει στη φλέβα. Και ξαφνικά… βλέπει τον κόσμο να γυρίζει.
Ναι, είναι μεγάλη χοντράδα να χάνεις δύο πέναλτι.
Να σταθώ εδώ; Σε αυτή την επαναλαμβανόμενη απογοήτευση;
Ελα, όμως, που «καθαρίζει» το ματς με νίκη 3-1. Δηλαδή, όχι πλάκα, ούτε παίξε – γέλασε. Το 3-1 είναι 3-1. Όπως και να το κάνεις. Δεν είναι δηλαδή πως ΚΑΙ τα πέναλτι έχασε ΚΑΙ στην πρόκριση έφτασε από την συγκυρία κι από ένα θλιβερό σκηνικό , κάποιου άλλου ζευγαριού που έπαιζαν κι εκείνοι μπάλα την ίδια ώρα κι η βαθμολογική διαφορά θέλησε τη δική σου πρόκριση , αν ας πούμε, έφτανες αγκομαχώντας σε αυτή την έρημη την πρόκριση με ένα ωραιότατο 0-0 διότι το ήθελε η παραπάνω συγκυρία.
Εδώ, όμως, έχεις νίκη με 3-1. Δηλαδή, αν πετύχαινες και τα πέναλτι , θα ήσουν στο 5-1. Όμως δεν είμαι οπαδός αυτής της θεωρίας διότι η δική μου ποδοσφαιρική ιδεολογία- και την έχω εκφράσει δημόσια κάθε φορά που δίνεται η ευκαιρία και δεν θα κουράζομαι να το επαναλαμβάνω- δηλώνει ότι η ιστορία του ποδοσφαίρου γράφεται με τα γκόλ που έβαλες κι όχι με εκείνα που έχασες. Και τα χαμένα πέναλτι είναι κι αυτά μέρος του έργου, μπορεί άνετα να φιλοξενηθούν στο πρόγραμμα, όπως συμβαίνει με τα χαμένα δοκάρια.
Βέβαια, στα χαμένα δοκάρια παίζουν ρόλο κι άλλοι παράγοντες διότι δεν ξέρεις από πού μπορεί να ξεκίνησε η μπάλα, τι διαδρομές να έκανε , από ποιους μαιάνδρους να πέρασε και να πήγε να σκάσει πάνω στο δοκάρι ενώ η αρχική της διαδρομή να μην το προέβλεπε. Στο πέναλτι, όμως, είναι διαφορετικά. Συνεπώς δεν σηκώνει και πολύ συγχωροχάρτι.
Ναι, όμως, υπάρχει ένα 3-1, δηλώνει ο αντιφωνητής. Κι έρχεται να μου πεί μια ιστορία, σαν τον Κύριο που δίδασκε με τις παραβολές του. «Δηλαδή ρε φίλε» μου λέει ο αντιφωνητής «έχεις πάει να πάρεις τις απαντήσεις από τις εξετάσεις σου και σου λέει ο γιατρός πως είσαι περδίκι, στη συνέχεια περνάς από την Τράπεζα και διαπιστώνεις ότι σου έβαλαν την αποζημίωση που σου χρωστούσαν, οπότε μπαίνεις μέσα κι ανοίγεις λογαριασμό ή προσθέτεις μερικά χρήματα παραπάνω σε ένα ήδη υπάρχοντα. Στη συνέχεια λές να το γιορτάσεις και πας βιαστικά και κλείνεις ένα ταξίδι να το προσφέρεις δώρο στον εαυτό σου. Τώρα, το έκλεισες βιαστικά οπότε φταίς, ή κάτι στραβό προέκυψε και κάπου το ταξίδι μπερδεύεται και δεν ξέρεις αν θα προλάβεις συγκεκριμένες ημερομηνίες και τότε εσύ ΣΑΝ ΚΟΡΟΙΔΟ ΚΑΘΕΣΑΙ ΚΑΙ ΚΛΑΙΓΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΡΑΒΩΜΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΘΥΜΩΝΕΙΣ ΚΑΙ ΡΗΜΑΖΕΙΣ ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΣΟΥ ΚΙ ΑΝΕΒΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΣΟΥ ενώ την ίδια ώρα, λίγη προσοχή να έδινες στον αριστερό λοβό του εγκεφάλου θα σου έλεγε ότι ΕΙΣΑΙ Ο ΠΙΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΔΙΟΤΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΕΔΩΣΕ ΜΟΛΙΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΔΥΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΑΤΑ ΔΩΡΑ: ΤΟ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΑ ΕΠΙΠΛΕΟΝ.
Κάνοντας αντιπαραβολή της παραβολής με το ματς, που να σταθώ; Στα χαμένα πέναλτι ή στην ΠΡΟΚΡΙΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΚΟΡ 3-1;
Και προχωρώ. Διότι στο μεταξύ σε αυτό το ματς, έχουν αποβληθεί και τρεις παίκτες της αντίπαλης ομάδας κι εσύ αντί να τους πάρεις φαλάγγι σαν να ήσουν οι ορδές του Ταμερλάνου, αποσυντονίζεσαι επειδή αποβλήθηκαν οι αντίπαλοι.
Εδώ, δεν ξέρω πράγματι αν βλέπω ματς ή το «Μια τρελλή, τρελλή οικογένεια». Διότι αυτές οι συμπεριφορές μόνο με ατάκες της «Πάστα Φλώρα» μπορούν να συγγενέψουν. Εσύ χάνεις τα πέναλτι, καθώς αυτοί χάνουν τους παίκτες. Κι οι οπαδοί σου περνάνε μαρτυρικό δίωρο για να καταλήξεις στο θρίαμβο του 3-1, όπου μέχρι να γίνει το σκορ και να σφυρίξει τη ρημάδα τη λήξη ο διαιτητής, έχεις πιστέψει ότι κινδυνεύεις να τη φας από τους διαλυμένους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που αντί να δώσουν την εντύπωση ότι παίζουν τις ζωές τους να διασωθούν στα πλοία, κάνουν το Κεμάλ να νομίζει ότι μπορεί να αράξουν και στο λιμάνι της Σμύρνης και να μη λένε να φύγουν. Και τρελαίνεται ο Κεμάλ και δεν ξέρει τι να κάνει με αυτούς τους αποδεκατισμένους μέχρι να υπογραφεί η κωλο- συνθήκη και να τελειώνουμε με δαύτους
Και σκέφτομαι τη συνέχεια.
Διότι αυτό που είδα στο ματς του Ολυμπιακού με την Αντερλεχτ αφήνει τη φαντασία μου να οργιάσει. Και με το δίκιο της (και ποιος, θα μου πείτε δεν θεωρεί πως ό, τι κάνει, το κάνει με το δίκιο του;)
Καθόσον έρχεται η ώρα της κλήρωσης. Κι όποιος και να βρεθεί στο διάβα μας, κάποιος «μεγάλος» θα είναι.
Αν τους κάνουμε δύο – τρία τέτοια τρελά ματσάκια, νομίζω πως θα αρχίσουν κι αυτοί να αποδεκατίζονται σαν τους Βέλγους. Δεν θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν αυτούς τους τρελούς του Τσιφόρου που βγήκαν στο γήπεδο. Στον πανικό τους επάνω, θα αρχίσουν οι μεγάλοι αντίπαλοι τις χοντράδες και τις λωλάδες, θα τρώνε κάρτες, θα αποβάλλονται, οι φίλοι του Ολυμπιακού θα είναι με τα καρδιοτονωτικά και μετά ο διαιτητής θα σφυρίζει τη λήξη με τον Ολυμπιακό νικητή.
Μόνο που διατύπωσα πιο πάνω την ποδοσφαιρική ιδεολογία μου κι είπα ότι η ιστορία του ποδοσφαίρου γράφεται με τα γκόλ. Με τα γκόλ!! Κι όχι με την …. ΩΡΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ
Πάντως το 3-1, ήταν 3-1
