«Με Εκλειψη κι Ερμή Αναδρομο νομίζεις ότι το μέτρο θα μακροημερεύσει;»
Μας είχαν «προειδοποιήσει» οι αρμόδιοι φορείς, δηλαδή οι Αστρολόγοι, πως το week- end θα το καθόριζε Εκλειψη Ηλίου και βοήθεια μας.
Τώρα, για ποιους ήταν η Εκλειψη; Μάλλον για το 50ο/ο. Σίγουρα ήταν για τον Παναθηναικό και δεν ήταν για τον Ολυμπιακό, όπως ήταν και για τη Ρόμα, που έκανε την πρώτη «γκέλα» με ισοπαλία 1-1 στο Τορίνο ενώ δεν ήταν καθόλου επιζήμια για τις αντιπάλους της που της απειλούν την πρωτιά, κι εννοώ τη Νάπολι και τη Γιουβέντους που νίκησαν αμφότερες.
Για το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας και για τους Ελληνες πολίτες καθώς και για το τι μέλει γενέσθαι κι αν θα ανακράξουμε κάποια στιγμή «Βοήθεια ο Βέγγος», αυτό ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί.
Η δολοφονία ή εκτέλεση των δύο «Χρυσαυγiτών» κι η αμήχανη αντίδραση του κόσμου για το τι έγινε, πως έγινε, ποιος το οργάνωσε, ποιος επωφελήθηκε και τα ρέστα, θα περιμένει την επόμενη ενεργοποίηση του Φεγγαριού ώστε να δείξει.
Πάντως τα πράγματα δεν είναι καλά! Αυτό δεν χρειαζόταν την Εκλειψη για να το αντιληφθούμε.
Ωστόσο, υπάρχει ένα θέμα που έκανε κι αυτό πρεμιέρα στο week- end της Εκλειψης και σε αυτό είναι που θα ήθελα να σταθώ. Μια και κινηματογραφικά ούτε από τη «Ζωή της Αντέλ» είδαμε κι ακούσαμε παθιασμένες αντιδράσεις αλλά ούτε και φανατικές επιθυμίες. Οσοι και όσες μίλησαν μαζί μου που πήγαν το σαββατοκύριακο σινεμά ήταν όλοι καθυστερημένοι θεατές του «Prisoners». Οπότε, ούτε από εδώ βγήκε κάτι ενώ το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είτε είχε Εκλειψη είτε δεν είχε ήταν το «Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα»
Δηλαδή: Σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν να μην είχε η Ελλάδα οικονομική κρίση, σαν να μην ήταν οι δαπάνες του Δημοσίου εκείνο το οποίο ευαγγελίζονταν οι ταγοί επί ημερών Καστελόριζου, είδαμε πάλι τις ίδιες εικόνες: Πολιτικοί και τοπικοί παράγοντες της Βορείου Ελλάδος να πηγαίνουν στην τελετή έναρξης, κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες ή άνθρωποι του Μαξίμου να δίνουν κι «υποσχέσεις» κι οι καλεσμένοι- απεσταλμένοι να επαναλαμβάνουν την ψευδή εικόνα προς όφελος των δημοσίων σχέσεων και ελπίδας για την πρόσκληση και τις προσφερόμενες δωρεάν (ή κατά το πλείστον) διακοπές στη Θεσσαλονίκη , να μας βομβαρδίζουν με «αφίξεις διασημοτήτων». Μόνο που όλες αυτές οι διασημότητες, δηλαδή ο Αλεξάντερ Πέιν, ο Τζιμ Τζάρμους αλλά κι ο Ελληνας υπερβραβευμένος της Βενετίας Αλέξανδρος Αβρανάς , δεν ήταν συμμετοχές του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Δημόσιες σχέσεις ήταν κι αυτές με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Ο Πέιν λάμπρυνε με την παρουσία του την κριτική επιτροπή αφού του ανάθεσαν την προεδρεία, αν δεν απατώμαι , κι ούτε καταμέτρησα τη φορά που ήταν καλεσμένος στη Θεσσαλονίκη. Πάντως την ταινία του «Νεμπράσκα» την είχε στείλει να διαγωνιστεί στις Κάνες όπου του απέφερε το βραβείο ανδρικής ερμηνείας για τον καλό ηθοποιό Μπρους Ντερν. Ο Τζιμ Τζάρμους έφερε κι αυτός μια ταινία από Φεστιβάλ εξωτερικού, δεν ήρθε καν για «παγκόσμια πρώτη» ως «δώρο» στο Φεστιβάλ που τον προσκάλεσε έστω κι εκτός συναγωνισμού, η δε «Miss Violence» του Αλέξανδρου Αβρανά ήρθε στη Θεσσαλονίκη έχοντας κάνει πρεμιέρα ως διαγωνιζόμενη στο Φεστιβάλ Βενετίας όπου και κονόμησε δύο μεγάλα βραβεία.
Δηλαδή τα λεφτά του Δημοσίου δίνονται γι αυτό τον σκοπό; Πάντως σίγουρα δεν δίνονται για την διεθνή προβολή του ελληνικού κινηματογράφου αφού το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι εδώ κι 20 χρόνια διεθνές κι όχι ελληνικό. Φέτος, στο «τμήμα» που λέγεται «ελληνικός κινηματογράφος» μπορεί να απονείμουν και κάποια διάκριση για να λένε ότι νοιάστηκαν για τον ελληνικό κινηματογράφο μα κανείς δεν στηλιτεύει το φαινόμενο του «ποιος είναι ο σκοπός;» διότι πάντα φοβούνται οι λογής – λογής απεσταλμένοι ότι του χρόνου μπορεί να μην τους καλέσουν αν προκύψει δυσαρέσκεια.
Εξού και γράφουν όλοι για τις προσκεκλημένες διασημότητες αλλά ο σκοπός του Φεστιβάλ είναι η πρώτη ή η δεύτερη ταινία κάποιου δημιουργού που περίσσεψε από χίλια άλλα Φεστιβάλ που διεξάγονται στον πλανήτη Γη και προηγούνται σε σημαντικότητα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Ωστόσο, μια και δεν έγινε κανένας περιορισμός σε δαπάνες του Δημοσίου γιατί να γίνει στο Φεστιβάλ;
Αν περιμένουμε κριτική γι αυτές τις πρώτες και δεύτερες ταινίες κακώς περιμένουμε διότι ούτε τα έντυπα ενδιαφέρονται ούτε οι προσκεκλημένοι που διασκεδάζουν στα μπαράκια και στις ταβέρνες της πόλης που θέλει να την αποκαλούμε «συμπρωτεύουσα».
Ούτε κι εγώ θα τις διάβαζα , όπως επίσης θα βαριόμουν και να τρέχω στις προβολές τους και να χάνω το χρόνο μου παρά θα πήγαινα σε μία – δύο για τις οποίες θα είχα ακούσει τίποτε σχόλια εγγυήσεων.
Γι αυτό το λόγο και δεν ανεβαίνω πιά, για να είμαι εντάξει με τον εαυτό μου, με τη συνείδηση μου, με τους αναγνώστες και το επάγγελμα αλλά και με το κοινωνικό γίγνεσθαι όπου δεν θα τρώω κι εγώ τα αποθεματικά του δημοσίου καθώς θα καθυστερούν και πάλι οι απειλούμενες με νέες περικοπές συντάξεις του ΙΚΑ, που, όμως, μπροστά τους το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, προκειμένου να συνεχίσει να δηλώνεται διεθνές με τον τρόπο που περιέγραψα παραπάνω θα έχει πλεονέκτημα έναντι των συντάξεων.
Γι αυτό, και μόλις λίγο πριν το τέλος, του άρθρου, φτάνω στο σημείο , στο θέμα μάλλον, που στο week-end της Εκλειψης , με απασχόλησε το περισσότερο: Στην κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων.
Κι εδώ, αν βγάλεις άκρη από το τι λέγεται δεξιά κι αριστερά, να μου τρυπήσεις τη μύτη που λένε.
Διότι εγώ ο συγκεκριμένος ήμουν οπαδός του κυριακάτικου ανοίγματος επειδή από τα πολλά μου χρόνια στο εξωτερικό, βασικά στην Αμερική αλλά και σε ένα βαθμό στην Ιταλία, χαιρόμουν αφάνταστα που τα μαγαζιά ήταν ανοιχτά και προτιμούσα τις Κυριακές να κάνω τα ψώνια μου, ανέμελος που την υπόλοιπη εβδομάδα ο χρόνος δεν μου επέτρεπε αλλά είχα λύση.
Εδώ, όμως, ξαφνικά έγινα πολέμιος. Η αν θέλετε …. «κυριακο-σκεπτικιστής». Κατά το ευρω-σκεπτικιστής.
Διότι δεν πείστηκα πως αυτό γίνεται για τους λόγους που αναφέρουν κι αναρωτιέμαι γιατί τόσα χρόνια δεν το είχαν βάλει μπρος, μα φοβάμαι επειδή δεν έχω εμπιστοσύνη κι η εμπιστοσύνη είναι κάτι που κατακτιέται κι όχι κάτι που επιβάλλεται, πως δεν έγινε για άλλο λόγο παρά για να φτηνύνει κι άλλο η αγορά εργασίας. Αυτή που πραγματικά κτυπήθηκε στα χρόνια του μνημονίου, της κρίσης και των στερήσεων, κι όχι οι δαπάνες του Δημοσίου για τις οποίες κόπτονταν και ιδού το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που εξακολουθεί να παίζει με τον τρόπο (ή παραπλήσιο) που έπαιζε.
Στον ιδιωτικό τομέα είναι που έχει γίνει το μακελειό, εκεί είναι που καθυστερούν τα δεδουλευμένα κι επικαλούνται «έλλειψη ρευστότητας» όταν οι ίδιες οι Τράπεζες βεβαιώνουν ότι το πρόβλημα αυτό εξέλιπε από τη στιγμή που έγινε η «ανακεφαλαιοποίηση». Αρα, έχουν βρεί τρόπο οι εργοδότες για τη μη καταβολή και κάποιοι από αυτούς παραπέμπουν στη συνέχεια το θέμα στο «άρθρο 99» κι έχουμε γεμίσει «πτωχευμένους» που άλλος τα σπάει στα Λονδίνα, άλλος κυκλοφορεί πρώτη μούρη στην τηλεόραση, άλλος πιο δεύτερη μούρη, κάποιος έτερος κλείνει την εφημερίδα του χωρίς να πληρώσει τους εργαζόμενους και προσλαμβάνεται αυτός τελικά σε εφημερίδα κι όχι οι άνεργοι εξ αιτίας του συνεργάτες και πάει λέγοντας.
Πέρασα λοιπόν κι εγώ από του σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου. Χρειαζόμουν κάποια πραγματάκια που σε προηγούμενες Κυριακές τα έπαιρνα κι από το ψιλικατζίδικο. Ρώτησα τους υπαλλήλους του σουπερ μάρκετ «Θα πληρωθείτε γι αυτή την κυριακάτικη εργασία;». «Δεν μας τα έχουν ξεκαθαρίσει» ήταν η απάντηση. «Διότι αν είναι να πληρωθείτε, να ψωνίσω. Ειδάλλως αν είναι τα τσεπώσει μόνος του ο μάγκας, θα πάω στον ψιλικατζή». Όπως και πήγα.
Τη Δευτέρα είδα τον Κωστή Χατζιδάκη στην TV, εκ μέρους της Κυβέρνησης, να λέει «ότι το πείραμα πέτυχε». Δεν έχω ακούσει ποτέ μου κυβερνητικό εκπρόσωπο ή υπουργό, να λέει ότι «το πείραμα απέτυχε».
Κι επειδή η εμπιστοσύνη κατακτιέται και δεν επιβάλλεται, έμεινα πάλι μετέωρος και μπερδεμένος, αφού ούτε οι ίδιοι ήξεραν αν θα πληρωθούν, αν θα πάρουν ρεπό, αν ..αν.. αν…
Πάντως, έξω όταν ψώνιζα τις Κυριακές, οι εργαζόμενοι αμείβονταν κανονικά ενώ στην Αμερική λειτουργούσε και το «εργασία part- time» όπου η κυριακάτικη συμμετοχή, σε πολλές επιχειρήσεις ήταν υπόθεση των «part-timers» και δεν επηρέαζε την κυριακάτικη αργία , τις αμοιβές ή τα ρεπό των εργαζομένων.
Κι εκείνη την ώρα ακούστηκε πάλι η αστρολογική φωνή: «Μα με Εκλειψη κι Ερμή Αναδρομο νομίζεις ότι το μέτρο θα μακροημερεύσει;»
Καλή εβδομάδα να έχουμε….
