Αυτές ήταν οι «εργάρες» του week-end. Αυτές, και μερικές ακόμα...

Η πρώτη «εργάρα» είχε τίτλο ΡΟΜΑ- ΝΑΠΟΛΙ. Κι ήταν και πολύ επεισοδιακή ως εμπειρία, θυμίζοντας παλιές παιδικές μέρες. Να σου λέει όλη την εβδομάδα το πρόγραμμα ότι το ματς θα μεταδοθεί Σάββατο στις 19.00, εσύ να γνωρίζεις- και να το λες και σε άρθρα με όλη σου την περίσσεια ευγένεια «εγώ ΝΟΜΙΖΩ ότι είναι την Παρασκευή στις 18 του μήνα» σαν βουτυρομπεμπές του κολλεγίου, να μην έχει αλλάξει τίποτε ως την Πέμπτη οπότε μια και θα στο δείξει Σάββατο, προκειμένου να τρώγεσαι με τα ρούχα σου στο σπίτι, κανονίζεις θέατρο. Και την Παρασκευή, ανήμερα του θεάτρου, σου έρχεται η ειδοποίηση πως το μεταδίδει απόψε Παρασκευή ζωντανά στις 21.45.

Τώρα, πως γίνεται να βλέπεις τη «Γκόλφω» στο Εθνικό ενώ παράλληλα σκεφτόσουν «Ρόμα», ε, γίνεται! Το πώς συνδυάζονται και τα δύο; Αυτό κι αν γίνεται. Διότι μην ακούτε τις βλακείες των ψευτο-εστέτ . Να θυμάστε ότι ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ! Και μπορεί να ενδιαφέρεται για πολλά. Το κοινό ξέρει καλύτερα από τους «καθοδηγητές» του, να αποδίδει τα του Καίσαρος τω καίσαρι, τα τα ποδοσφαίρου στο ποδόσφαιρο, τα του θεάτρου στο θέατρο, τα του σινεμά στο σινεμά.

Δεν θα αναφερθούμε σε κάτι αγράμματες τηλεοπτικούδες που λένε «ΤΑ ΚΟΙΝΑ» (τα «νεανικά κοινά» κι άλλες τέτοιες μπούρδες)- ποια «κοινά» μαντάμ; Που τη βρήκατε τη λέξη

Μα ή Εκλειψη κρατά και την επομένη. Νέα ενημέρωση: Το «μαγνητοσκοπημένο» θα μεταδοθεί όχι στις 19.00 αλλά στη 1.35 το μεσημέρι. ΕΛΕΟΣ ΡΕ! Αποφασίστε. Πάει το προγραμματισμένο κούρεμα του Σαββάτου διότι δεύτερη ζωή, δεύτερη μαγνητοσκόπηση δεν έχει. Και θα ήταν και κρύο να είχε.

Ακριβώς, σαν να πήγαινες σινεμά κι άλλη ώρα έλεγε στην εφημερίδα, άλλη ώρα άρχιζε, αλλού το έπαιζε, αλλού πήγαινες.

Ουφ! Το είδα. Επιτέλους. Κράτησα την αναπνοή μου να μη μάθω το σκορ ως τη 1.35.

Και τι είδα; Είδα να δυσκολευόμαστε εμείς οι «Romanini». I lupi. Οι λύκοι! Και να μας τραυματίζεται ο αρχηγός, ο ΕΝΑΣ , ο Τότι. Και με το που βγαίνει εκτός, να μιά κοιλιά τεράστια στην ομάδα. Αλλά ξαφνικά o Ντε Ρόσι αποτρέπει το βέβαιο γκολ. Να λοιπόν που υπάρχει κι ο παραστάτης κι είναι εδώ. Κι από κει και μετά, με συγκίνηση, πραγματική συγκίνηση, βλέπω την ομάδα να ανακτά δυνάμεις, να ανασυγκροτείται, να ανασκηνοθετείται, να βάζει το πρώτο ο τυπάς ο Βόσνιος, να παίρνουμε και το πέναλτι από το νεαρό Καναβάρο, να το κτυπά κι αυτό ο Βόσνιος, 2-0 το σκορ. Ελπίδα. Αφού αναπληρώνεται κενό του Τότι σημαίνει πως ο Γκαρσία είναι allenatore πρώτης γραμμής. Καλά βαδίζουμε.

Και μετά ΡΕΑΛ- ΜΑΛΑΓΑ.

Η ισπανική μου ομάδα. Τι συναρπαστικό παιχνίδι ήταν αυτό. Μα να είναι τόσο ατελέσφορες, τόσες πολλές τελικές προσπάθειες! Κι η συγγνώμη του Ρονάλντο, προς τους οπαδούς, όταν βάζει το δεύτερο γκόλ, συγγνώμη, για τα προηγούμενα άστοχα; Α, κάτι τέτοια εμένα μου αρέσουν, διότι μου είναι και «κινηματογραφικά». Ο πληγωμένος παλληκαράς, κάτι ανάμεσα σε Γκάρι Κούπερ και Νίκο Κούρκουλο.Μα το πιο εκπληκτικό δώρο θεάματος αυτού του αγώνα ήταν τα off-side. Εκεί άρχισα να απολαμβάνω τους μπαγάσηδες τους αντιπάλους που σαν από συνεννόηση, σαν από προπόνηση, σαν από συνωμοσία, σαν από σκηνοθεσία, δημιουργούσαν συνέχεια τεχνητά off side στους Μαδριλένιους και μας είχαν τρελλάνει. Εξυπνο, έτσι; Να βγάζεις νοκ- άουτ τον αντίπαλο, φτιάχνοντας τείχος off-side διαρκώς. Τα έχασε κι ο speaker, τα έχασε κι ο Ρονάλντο, ομολογώ ότι μαζοχιστικά απολάμβανα το τρικ , σαν γκομενικό παιχνίδι, κοίτα πως θα σου την ξανα- σπάσω.

Συνεχίζω, τρίτο έργο ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ –ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Ως το 60ό λεπτό έχω την αίσθηση ότι ο Πλατανιάς είναι ο Ολυμπιακός κι ο Ολυμπιακός ο Πλατανιάς. Φοράνε και τις κόκκινες φανέλες οι Κρητικοί, μας έχουν βάλει εμάς τις μπλέ, κάπου ξεγελιέμαι και λέω «βάλτο» σε εκείνον με τα κόκκινα, απέναντι στους κοιμίσηδες με τα μπλε. «Ετσι θα πάμε στην Μπενφίκα;» σκέφτηκα.

Μα…. «ξαφνικά είδα τον κόσμο να γυρίζει»

Στο τελευταίο ημίωρο ακούστηκε ένα ξυπνητήρι, κάτι σαν alert, σαν σειρήνα, σαν συναγερμός, σαν νυχτερινή άσκηση σε μεγάλα γυμνάσια. Ο Ολυμπακός μας αποζημίωσε τους οπαδούς του με μία μικρού μήκους ταινία, διάρκειας 30 λεπτών. Ζήτω το Φεστιβάλ της Δράμας. Μία ώρα ύπνος και ήττα, Μισή ώρα τέσσερα γκόλ και ξύπνημα. Είχε κι αυτό τη συγκίνηση του.

Τώρα έχω πάρει φόρα. Ε, ας συνέλθουμε λέω με λίγη Μπαρτσελόνα, έτσι να τα δούμε μαζεμένα τα γκολάκια, αν και για την ώρα είμαι αποζημιωμένος κι από τις τρεις ομάδες μου, την ιταλική, την ισπανική, την ελληνική.

Και πέφτω σε μια Μπαρτσελόνα που συναγωνίζεται επάξια τον Ολυμπιακό της πρώτης ώρας, λίγο καλύτερη, διότι αυτή δεν έχει φάει γκολ από τον δικό της Πλατανιά της Παμπλόνα. Ναι, μόνο που εκεί που ο δικός μας έβαζε τέσσερα στο… Φεστιβάλ Δράμας των τελευταίων 30 λεπτών, η Δόνια Καταλάνα συνέχισε το μυοχαλαρωτικό της ως το φινάλε. Να βλέπεις Μπαρτσελόνα με Οσασούνα και σκορ 0-0 είναι απίστευτη ξενερωσιά, είναι σαν κάτι έργα που προτείνονται για έντεκα Οσκαρ και στο φινάλε δεν παίρνουν κανένα. Είναι κι αυτό μια εμπειρία.

Και μετά, αργά πιά, να βλέπεις τη Μίλαν να κερδίζει αλλά να τη λυπάσαι για το ότι, κι αν νικάει-δεν τραβάει, και να γυρίζεις πάλι στην αρχική σκέψη πως αν σου λείψει ένας, τότε χάνεις τον κύριο κορμό σου και σταδιακά αποψιλώνεσαι, της έφυγε ο Πίρλο, πήγε κι έφτιαξε (ή έστω συνέβαλε αλλά τα μέγιστα) στην νεκρανάσταση της Γιουβέντους, ασε τη Μίλαν να ψάχνεται και χωρίς Μπερλουσκόνι στα ντουζένια του.

Ε, αυτές τις συγκινήσεις δεν μπορούσε να τις προσφέρει καμία ταινία στα σινεμά αυτό το week-end. Πλην της ρουμάνικης «Οικογενειακή υπόθεση», κυρίως λόγω της συναρπαστικής ηθοποιίας της πρωταγωνίστριας. Σε ποιόν, όμως, θα τολμήσεις να πεις σαββατοκύριακο να αφήσει κάποιο από αυτά τα ματς και να πάει να δει ρουμάνικο; Απλά, ας έχετε υπόψη πως αν σας παρασύρει καμιά κυρά προς τα εκεί, θα απολαύσετε ηθοποιία. Κατά τα άλλα, δεν θα επέλεγα να σας στείλω σε τέτοιο, το κρατάω για άλλες στήλες, για μαμάδες, που ξέρουν πώς να κάνουν κακό στα παιδιά τους. Και να γίνονται κι αξιαγάπητες από πάνω. Και πώς να συμμαχούν νύφες με πεθερές απέναντι στον ευνουχισμένο.

ΥΓ. Αυτά συνέβησαν Παρασκευή και Σάββατο. Την Κυριακή το απογευματάκι είπαν κάποιοι να πάνε σινεμά, να μη συναρπάζονται μόνο από τα παιχνίδια. Για κακή τους τύχη, η τηλεόραση ήταν ανοικτή στο ματς ΦΙΟΡΕΝΤΙΝΑ-ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ. Η απόλυτη ρουτίνα. Η Γιουβέντους έχει βάλει δύο στη Φιορεντίνα, σιγά το δύσκολο. Εμειναν να δουν τη συνέχεια ή τραβούσαν τα μαλλιά τους όταν βγήκαν από το σινεμά; Διότι μέσα σε ένα δεκαπεντάλεπτο, λίγο πριν το τέλος η ΦΙΟΡΕΝΤΙΝΑ βάζει ΤΕΣΣΕΡΑ (4) γκόλ στη ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ. Κι αντε μετά να μου μιλήσεις για συναραστικότητες

ΥΓ2. Forza Roma- μετά κι από αυτό!...

ΥΓ3. Η Φιορεντίνα έχει κινηματογραφικές ρίζες. Μάριο και Βιτόσριο Τσέκι Γκόρι, ιστορική κινηματογραφική εταιρία, που συνεταιρίστηκε και με τον Μπερλουσκόνι, έκαναν ταινιάρες στην Ιταλία, μεταξύ αυτών και το «Μεντιτεράνεο», χρεοκόπησαν την εταιρία μετά, χρεοκόπησαν και την ομάδα στη συνέχεια