Το Κέντρο Πολιτισμού παραδόθηκε, η πολιτική ηγεσία ξεβρακώθηκε
Μου προκάλεσε θλίψη από την πρώτη στιγμή που είδα το βίντεο για τις ανάγκες του Ράδιο Αρβύλα. Η είδηση ήταν η εκδήλωση για την παράδοση του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου στο ελληνικό δημόσιο. Ένα έργο 630 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο μάλιστα προικοδοτείται με ακόμα 50 εκατομμύρια από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος για τα επόμενα 5 χρόνια, περνάει στην αποκλειστική διοίκηση και διαχείριση του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας δηλαδή του εκάστοτε πεφωτισμένου Υπουργού. Θα μου πείτε, αυτό προέβλεπε η συμφωνία, αυτό τελικά έγινε και όλα καλά. Συνεχίζω.
Παρόντες το σύνολο της πολιτειακής και πολιτικής μας ηγεσίας, plus τον απαραίτητο προκαθήμενο της ελλαδικής εκκλησίας, plus εκλεκτούς επίσημους καλεσμένους. Καραμανλής, Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας παρόντες οι πρώτοι ως τέως κι ο τελευταίος ως εν ενεργεία Πρωθυπουργός, για να παραλάβουν το έργο. Παρόντες δηλαδή όσοι με πράξεις και παραλείψεις τους υπερχρέωσαν τη χώρα, προσκάλεσαν την ξένη επιτροπεία, υποθήκευσαν το μέλλον τουλάχιστον 5 γενεών και αδυνατούν σήμερα απλά να κάτσουν σε ένα κοινό τραπέζι, μη μιλήσω καν για μια εθνική συμφωνία. Φόρεσαν τα καλά τους, εξήραν την προσφορά του Ιδρύματος και φωτογραφήθηκαν απαστράπτοντες.
Ο Πρόεδρος του Ιδρύματος “Σταύρος Νιάρχος” κύριος Ανδρέας Δρακόπουλος ανέβηκε στο βήμα και μεταξύ άλλων διάβασε στους παρευρισκόμενους ηλεκτρονικά μηνύματα και σχόλια Ελλήνων πολιτών που εξέφραζαν ανησυχία, αγανάκτηση, απογοήτευση και προεξοφλούσαν τον μαρασμό του μεγάλου αυτού έργου, λόγω της από δω και πέρα κρατικής διοίκησής του. Διάβασε λοιπόν μηνύματα του τύπου:
«Η αρχή του τέλους»,
«Ήρθε η ώρα που όλοι φοβόμασταν»,
«Θα θυμάμαι το πριν και το μετά»,
«Και τώρα θα αρχίσει η παρακμή»,
«Γιατί βρε καλοί μου άνθρωποι, πρώτη φορά έρχεστε στην Ελλάδα;»,
«Πραγματικά με θλίβει που γίνεται η παράδοση στο ελληνικό δημόσιο. Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη και καμιάν ελπίδα ότι το κράτος μπορεί να διαχειριστεί σωστά το Κέντρο Πολιτισμού»,
«Αναρωτιέμαι εάν το ΔΣ του Ιδρύματος Νιάρχου έχει αντιληφθεί πως οτιδήποτε περνά στα χέρια του Ελληνικού Δημοσίου καταστρέφεται»,
«Δεν θέλω να καταλήξει ένα απεριποίητο και παρατημένο κτίριο. Λάβετε υπόψη το μήνυμά μου κι ας είμαι 15 χρονών»
Η κάμερα έδειχνε τον κύριο Δρακόπουλο στο βήμα κι όχι τους επισήμους και ξαφνικά ακούω χειροκροτήματα στην ανάγνωση των μηνυμάτων αυτών! Χειροκροτήματα φίλοι μου! Αντί να σηκωθεί προσβεβλημένη και θιγμένη από τα μηνύματα αυτά η πολιτική μας ηγεσία, πιθανώς χειροκροτούσαν και οι ίδιοι. Είμαι σίγουρος ότι θα αντάλλασσαν και γελάκια και πειράγματα τα καμάρια μας...
Δηλαδή σκεφτείτε το. Γελάμε και χειροκροτούμε για το βέβαιο, το αναπόφευκτο, την καθεστηκυία και αδιαμφισβήτη παρακμή! Έχουμε περάσει στην όλο χαβαλέ διαπίστωση “ ε τι να κάνουμε, αυτοί είμαστε”.
Φανταστείτε την Ελλάδα σαν ένα μεγάλο bar- cafe. Έρχεται το Ίδρυμα “Σταύρος Νιάρχος” και δωρίζει ολοκαίνουργιο εξοπλισμό και μια υπεργαμάτη κάβα και η πολιτική μας ηγεσία είναι ο barman – barista. Λέμε λοιπόν στους Έλληνες πολιτικούς “ξέρουμε ότι είστε λαμόγια, απατεωνίσκοι, βάζετε και λίγο χέρι στο ταμείο, αλλά μην το γαμήσετε τελείως, να δουλεύει και το μαγαζί!” Αυτό χειροκροτούμε, όταν αποθεώνουμε τα παραπάνω μηνύματα. Και καλά εμείς, αλλά να τα χειροκροτούν και οι ίδιοι;
"Δικό σας" το εμπνευσμένο μότο του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος για την παράδοση του Κέντρου Πολιτισμού στο ελληνικό δημόσιο. Φλεγματικά ειρωνικό και ανησυχητικά όμοιο με της παρότρυνση της Πάολα στους θαμώνες της, ου μην και βουλευτές. " Ήρθατε για να δώσετε, σε μια εποχή που άλλοι έρχονται για να πάρουν", η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα προς το Ίδρυμα Νιάρχου . Μαντέψτε ποιοι χρόνια τώρα παίρνουν κύριε Πρωθυπουργέ !
Αν χρειάζεται πλειοψηφία 180 βουλευτών για την εθιμοτυπική εκλογή του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, σκεφτείτε τι απαιτείται και για την κρατική διαχείριση ενός τέτοιου έργου παιδείας και πολιτισμού. Σκεφτείτε τι έπρεπε να είχε γίνει και για την εκλογή μιας κεντρικής διοίκησης των Ολυμπιακών Ακινήτων, που κανένα ίδρυμα και κανένας εθνικός ευεργέτης δεν μας δώρισε. Δημιουργήθηκαν από το αιματηρό, όπως αποδείχτηκε, υστέρημα αυτού του τόπου και των κατοίκων του. Για να ρημάζουν και να χορταριάζουν στη σιωπή, υπό τη διοίκηση των σκιτζήδων barmen – barista που προανέφερα.
Υ.Γ. Επειδή δεν θέλω μόνο να σας μιζεριάζω, δίπλα στις προτάσεις μου, σας παραθέτω μια διασκεδαστική ιταλική κωμωδία το Quo vado, που θα σας εξηγήσει επαρκώς, γιατί ισχύει το una fazza – una razza για μας και τους γείτονες Ιταλούς. Ακόμα το βιβλίο “Δευτέρα” του Ηλία Αναστασιάδη που διηγείται την ιστορία ενός εθισμένου στον τζόγο νέου, ο οποίος χάνει πολύ χρήμα, αλλά το κυριότερο πολλές στιγμές από τη νεανική ζωή του. Τέλος ένα super κολλητικό τραγούδι – σύμπραξη των Polkar με τους Τροβαδούρους της Παλαιάς Αθήνας με τίτλο “Ο Δεσμός”. Enjoy...
