Ο ακροατής της νίκης

Τα αγαπημένα τραγούδια των στρατών στην διάρκεια των πολέμων είναι τραγουδισμένα από γυναικείες φωνές. Οι στρατιώτες εξιδανικεύουν τις μανάδες, κόρες και γυναίκες που άφησαν στις πατρίδες του και όσο πιο γλυκερό και τραγουδισμένο από γυναίκα είναι το τραγούδι τόσο το καλύτερο.

Περισσότερο και από τις σημαίες στα μπαλκόνια 28η Οκτωβρίου για τους έλληνες σημαίνει να ακουστεί από το ραδιόφωνο η Σοφία Βέμπο. Ενδιαφέρον είναι ότι το τραγούδι που την συνδέει σήμερα με τον πόλεμο δεν ήταν το πιο δημοφιλές τραγούδι στο εκστρατευτικό σώμα της Μέσης Ανατολής. Το τραγούδι που είχε αγαπηθεί περισσότερο από τους στρατιώτες ήταν στο «Παιδιά της Ελλάδος, παιδιά». Η μελωδία είναι από το Ζεχρά του Σουγιούλ. Εχω την αίσθηση και αυτή είναι «δανεική» από κάποιο αιγυπτιακό τραγούδι αλλά το θέμα δεν είναι τα «δάνεια» αλλά ότι έγινε το πιο δημοφιλές ελληνικό τραγούδι του πολέμου.

Το τραγούδι που πέρασε στην Βέμπο στην ιστορία είναι το «Βάζει ο Ντούτσε την στολή του». Επιθεωρησιακό τραγούδι, που για να ανέβει γρήγορα στο σανίδι πήρε την μουσική από ένα faux δημοτικό τραγούδι ονόματι «Πλέκει η Βάσω το προικιό της» και είχε τραγουδήσει ο Αλκης Παγώνης στο έργο «Κομμωτής κυριών». Την μελωδία είχε γράψει ο γνωστός από τις οπερέτες Θεόφραστος Σακελλαρίδης την έδωσε στον Τραϊφόρο να βάλει στίχους, ε βουαλά. Το πιο δημοφιλές ελληνικό τραγούδι. Οχι του πολέμου αλλά της ιστορίας. Στον Χολέμπας, που στον εθνικό ύμνο δεν ξεχωρίζει την όψι από την κόψι, αν πεις να τραγουδήσει τον Ντούτσε δύο στίχους θα τους πει. Ο λόγος που είναι τόσο δημοφιλές είναι ότι μοιάζει με παιδικό. Δεν παιδί του δημοτικού που να μην γουστάρει τον στίχο που ο μακαρονάς Ντούτσε φωνάζει στον Τσιάνο ότι οι τσολιάδες θα τον τρελάνουν. Βγάλτε τον Ντούτσε βάλτε τον Δρακουμέλ, βγάλτε τους τσολιάδες, βάλτε τα στρουμφάκια και το νόημα δεν αλλάζει.

Η τραγουδίστρια των Βρετανών ήταν η Vera Lynn. Στην διάρκεια του phony war, της σκιαμαχίας ανάμεσα στον Σεπτέμβριο του ’39 και τον Μάιο του ’40. όταν ο πόλεμος είχε κηρυχθεί αλλά δεν υπήρχαν μάχες η Daily Mail είχε κάνει γκάλοπ στο βρετανικό εκστρατευτικό σώμα ποια είναι η αγαπημένη τους τραγουδίστρια. Οι στρατιώτες είχαν διαλέξει την Vera Lynn. Από εκεί και πέρα η Lynn ονομάστηκε «The Forces sweetheart». Το We’ll meet again, ένα κομμάτι που με ιδανικούς στίχους για τους φαντάρους. «We'll meet again, don't know where, don't know when, but I know we'll meet again some sunny day» έγινε το hit του πολέμου. Και η Lynn που είναι σήμερα 97 ετών παρέμεινε τόσο δημοφιλής ώστε το άλμπουμ της με τα καλύτερα τραγούδια που κυκλοφόρησε το 2009 πήγε στην κορυφή του chart.

Η Γαλλία στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο δεν έβγαλε hits. Αντίθετα με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που το super hit ήταν το Madelon, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επειδή ο γαλλικός στρατός κατέρρευσε σύντομα δεν πρόλαβε να τραγουδήσει και να αγαπήσει τραγούδι. Τον τίτλο της τραγουδίστριας του πολέμου έχει η Edith Piaf. Περισσότερο όμως σαν τραγουδίστρια της αντίστασης και όχι προφανώς σαν τραγουδίστρια της νίκης..

Το ίδιο ισχύει και με την Ιταλία που τα τραγούδια που πέρασαν στην μνήμη είναι τα αντιστασιακά όπως το Bella Ciaο.. Αντίθετα στην Γερμανία το Lili Marlen, τραγουδισμένο από την Lale Andersen ήταν μακράν το πιο δημοφιλές τραγούδι του κοινού φαντάρου. Το Lillie Marlene που είχε την ιδιοτυπία να είναι από τα δημοφιλέστερα τραγούδια και στους άγγλους φαντάρους, στην Γερμανία παίχτηκε και σε εκτέλεση εμβατηρίου, με μεγάλη ομοιότητα στην διασκευή που έχει κάνει ο Διονύσης Σαββόπουλος στην «Συννεφούλα».

Ελλείψει pop στην Σοβιετική Ενωση στον Great Patriotic War, οι φαντάροι τραγουδούσαν παραδοσιακά δημοτικά τραγούδια. Αλλά και εμβατήρια, με την χορωδία του Ερυθρού Στρατού, υπό την διεύθυνση του στρατηγού Alexandrov να είναι η καλύτερη στρατιωτική χορωδία της ιστορίας. Από τα αγαπημένα μου τραγούδια το Конармейская, που στον ΕΛΑΣ έγινε γνωστό με τον τίτλο «Σαν ατσάλινο τείχος».

Στην Αμερική γούσταραν ρυθμό. Από τα δημοφιλέστερα κομμάτια το «Boogie Woogie bugle boy» τραγουδισμένο από τις ελληνικής καταγωγής Andrew Sisters. Οσο για την Ιαπωνία δεν ξέρω και πολλά αλλά θυμάμαι μια εξαιρετική μελωδία που έπαιζε στο πιάνο ο Ηλίας Μπαζίνας. Οι στίχοι ανέφεραν ότι η ζωή διαρκεί όσο ένα μπουμπούκι κερασιάς, ταίριαζαν με την περίσταση που παιζόταν αφού ήταν το κλασικό κομμάτι αποχαιρετισμού των καμικάζι, αλλά δυστυχώς όσο και να το έχω ψάξει μου είναι αδύνατον να το βρω.

Υ.Γ. Αντίθετα με τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο που δεν έβγαλε μεγάλα κομμάτια, το περισσότερο τραυματικό Βιετνάμ δημιούργησε κάποια αξέχαστα. Σε κάποια περίσταση θα αναφερθώ στα τραγούδια του Βιετνάμ.

Υ.Γ 2 Η Βέμπο μετά τον πόλεμο, συνέχισε σαν τραγουδίστρια του εθνικού στρατού δίνοντας στα τραγούδια της πιο militant χαρακτήρα. . Ένα κομμάτι μετά το τέλος του εμφυλίου, που διακριτικά έχει «ξεχαστεί» είναι το all time classic«Τα παιδιά μας που τ’ αρπάξαν» που αναφέρεται στο παιδομάζωμα. Λιγότερο controversial δουλειά της Βέμπο τα δημοτικά με ελαφριά ενορχήστρωση. Από τα καλύτερα το κλασικό «Η θεια μου η Αρμεζούλα» και all time best η «Κανελιά» με τους risqué στίχους.