Τραγούδια με ιστορία και με ιστορίες
I am sucker για τραγούδια που λένε ιστορίες. Ιστορίες με αρχή, μέση, τέλος και όσο πιο schmaltzy είναι τόσο το καλύτερο. Το Piano Man του Billy Joel είναι από τα κλασικά. Ξεκινάει με το «It's nine o'clock on a Saturday. The regular crowd shuffles in» και τελειώνει μετο ρεφρέν του τραγουδιού «Sing us a song you're the piano man. Sing us a song tonight. Well we're all in the mood for a melody. And you got us feeling alright» αφού στο μεταξύ έχει πει 3-4 ιστορίες για τον κόσμο του μπαρ.
Θυμήθηκα το τραγούδι όταν είδα ότι ο Billy Joel, τιμήθηκε από το Library of Congress με το Gershwin Prize για την γενικότερη συνεισφορά του στην μουσική. O Billy Joel έπαιξε αφού έπαιξε τέσσερα τραγούδια του έκλεισε με το πιο γνωστό, το The Piano Man, με τον Kevin Spacey να παίζει φυσαρμόνικα και να τραγουδάει το πρώτο κουπλέ.
Εντυπωσιακά καλά μάλιστα αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι όπως δήλωσε έμαθε φυσαρμόνικα ειδικά για την εκδήλωση. Τα υπόλοιπα φωνητικά θεωρητικά ήταν από τους Boyz II Men, Natalie Maines,Josh Groban, Gavin DeGraw, Tony Bennett, LeAnn Rimes and Michael Feinstein, αφού ο Tony Bennett που είχε την πρώτη του επιτυχία το 1951 με το «Because of you» λόγω ηλικίας απλά παρακολουθούσε.
Σκέφτηκα λοιπόν πια άλλα τραγούδια μου αρέσουν για τις ιστορίες που λένε. Πιθανόν το πρώτο που θα διάλεγα είναι το «Stay» τουJackson Browne. Την εποχή που υπήρχαν LP’s έπιανε το μεγαλύτερο κομμάτι του B-side. Το πρώτο μέρος του τραγουδιού γνωστό σαν load out είναι αφιερωμένο στους τεχνικούς που πρέπει να μαζέψουν τα μηχανήματα μετά από κάθε συναυλία ενώ το δεύτερο είναι το Stay, που υποτίθεται ότι του ζητάνε οι θεατές encore. Στην αρχή τραγουδημένο από τον ίδιο και προς το τέλος με το φαλτσέτο τουLindley που το είχε πει με τους Zodiacs και τον Maurice Williams.
Αντίθετα με το «Stay» που μουσικά είναι αριστουργηματικό το «Sam Stone» του John Prine είναι μια κοινή μπαλάντα, παιγμένη και τραγουδισμένη από τον ίδιο. Μουσικά έχει κάτι από country, από φωνή ο Prine που στις αρχές της καριέρας του είχε χαιρετηθεί σαν ισάξιος του Dylan δεν είναι τίποτα το σπουδαίο αλλά η ιστορία γράφει. Είναι η ιστορία ενός βετεράνου του Βιετνάμ που επιστρέφει στην Αμερική έχοντας μπλέξει με την ηρωίνη, και που επιστρέφει για να καταστρέψει την οικογένεια του και να πεθάνει από overdose. Το τραγούδι μπήκε στον κατάλογο του Rolling Stones με τα 10 saddest songs of all time.
«Sam Stone's welcome home. Didn't last too long. He went to work when he'd spent his last dime
And Sammy took to stealing. When he got that empty feeling
For a hundred dollar habit without overtime. And the gold rolled through his veins
Like a thousand railroad trains, And eased his mind in the hours that he chose, While the kids ran around wearin' other peoples' clothes...».
Στα ελληνικά τραγούδια δεν είμαι καλός. Εχω την εντύπωση ότι οι έλληνες στιχουργοί δεν έχουν ασχοληθεί και πολύ με τα πρόσωπα. Τραγούδι με ιστορία θα μπορούσε για παράδειγμα να γίνει το «Η Ρόζα» που το καταλαβαίνεις ότι κάπου το πάει όταν θέλει να γίνει σταρ του σινεμά αλλά δεν το τελειώνει. Πιθανόν το πιο ολοκληρωμένο τραγούδι με προσωπική ιστορία είναι «Τα λαδάδικα» του Μητροπάνου, παρ’ όλο που η θεωρία μου είναι ότι δεν πρόκειται για γυναίκα που βγήκε στο κλαρί αλλά για μεταγραφή παίκτη από την ομάδα «Λαδάδικα». Αποδεικνύεται από την διαπραγμάτευση «Τόσα δίνω. Πόσα θες ; Στα Λαδάδικα πουλάνε αυτό(ν) που θες». Άλλο που δεν κλείνει στα εργομετρικά λόγω αντοχών του παίκτη «με βαριά παλικαρίσια αναπνοή». Διασκεδαστικότερο στιχουργικά κομμάτι το «Πάρτε κύριε λαχεία», βραβείο «Αλλού για αλλού η Μαριλού» στο «Στου Λινάρδου την ταβέρνα» και opening για μέγιστη δυνατή μπίχλα σε λιγότερους στίχους το «Πάρτι στον 13ο όροφο» από τις Τρύπες.
Y.Γ. Η εκτέλεση του Load out-Stay μπορεί να είναι η αυθεντική ή όχι αλλά είναι πολύ κοντά. Το Sam Stone δεν είναι στην αυθεντική εκτέλεση. Η φωνή του Prine ακούγεται γερασμένη και χει προστεθεί το αρμόνιο για να δίνει την αίσθηση της κηδείας αλλά το κάνει kitch.
