Βonfire of Vanity
Όταν το ηλιόλουστο πρωινό της πρώτης Παρασκευής του Φεβρουαρίου η Ολομέλεια της Βουλής εξέλεξε με ρεκόρ θετικών ψήφων τη Ζωή Κωνσταντοπούλου στο τρίτο τη τάξει πολιτειακό αξίωμα της χώρας, όλα τριγύρω απέπνεαν έναν αέρα αισιοδοξίας και ελπίδας. Ο λαός με πρόσφατη την ετυμηγορία των εθνικών εκλογών του Ιανουαρίου ανέμενε τη μερική εφαρμογή των αντιμνημονιακών δεσμεύσεων της πρώτης αριστερής Κυβέρνησης από καταβολής ελληνικής δημοκρατίας και είχε φροντίσει το τραινάκι να μην πηγαίνει μονόπαντα αριστερά, αφού το ρόλο του συγκυβερνήτη ανέλαβε ο επίσης αντιμνημονιακός αλλά και πατριώτης όσο χρειάζεται, Πάνος Καμμένος.
Στους διαδρόμους του Μεγάρου της Βασιλίσσης Σοφίας πολλά νέα πρόσωπα, τα περισσότερα χαμογελαστά, προσιτά και χωρίς το μίζερο και συντηρητικό τουπέ των προηγούμενων. Η Ελλάδα πλέον θα διαπραγματευόταν με τους δυνάστες της, κόσμος συγκεντρωνόταν στην πλατεία Συντάγματος ζητώντας από την (τότε ακόμα) troika να μας κάνει unfuck και περίμενε την κατάργηση των καταστροφικών μνημονιακών δεσμεύσεων. Καλά καλά δεν ήξερε τα ονόματα των νέων Υπουργών, εκτός από εκείνο του Γιάνη Βαρουφάκη που είχε – επιτέλους – τσαμπουκαλευτεί στον Ολλανδό χαρτογιακά και μονοπωλούσε τα ρεπορτάζ και τα δελτία ειδήσεων. Η Ελλάδα τουλάχιστον για 20 μέρες έζησε σε ρυθμούς Yanis και προσπαθούσε να ερμηνεύσει τη δημιουργική ασάφεια των προτάσεων του νέου ΥπΟικ σε συνδυασμό με τις στυλιστικές επιλογές του Έλληνα οικονομολόγου που ο Guardian χαρακτήρισε “jazzy”.
Δεν πήραμε λεφτά, ζητήσαμε αξιοπρέπεια. Για λεφτά θα μιλούσαμε αργότερα, αφότου ο Αλέξης Τσίπρας άδειαζε ευγενικά τον Υπουργό του, πρώτα αναλαμβάνοντας ο ίδιος τη διαπραγμάτευση με την troika που στο μεταξύ έχει γίνει θεσμοί και κατόπιν επιλέγοντας το Γιώργο Χουλιαράκη ως επικεφαλής στις διαπραγματεύσεις με τα τεχνικά κλιμάκια των δανειστών. Εν τω μεταξύ, η Βουλή χωρίς poke δωροδοκιών στο facebook που θα ζήλευε και ο Χρυσοβιτσιάνος, έχει εκλέξει κανονικά Πρόεδρο της Δημοκρατίας αναγάγοντας σε Πρώτο Πολίτη της χώρας τον Προκόπη Παυλόπουλο. Κανένα θρίλερ, καμία έκπληξη για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, αφού όσα ονόματα κι αν κυκλοφόρησαν στο μεσοδιάστημα ήταν απλώς fillers ενός προαναγγελθέντος happy end.
Τα πρόσωπα στο Κοινοβούλιο εξακολουθούσαν να είναι χαρωπά, τα σκυθρωπά είναι πια λιγότερα του ενός τρίτου του σώματος και τηρούν σιγή ασυρμάτου αρμόζουσα στον άγραφο νόμο των 100 ημερών που κάθε αντιπολίτευση που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να παρέχει σε καινούρια Κυβέρνηση. Το εντευκτήριο και το κυλικείο στη Βασιλίσσης Σοφίας γέμισε φουλάρια, casual ντυσίματα, ελαφρύ μακιγιάζ και αριστερό coolness που προσπαθεί να κρύψει την αμηχανία της «πρώτης φοράς». Η Βουλή από τα Brioni κοστούμια με τις calabrese μεταξωτές γραβάτες του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, πέρασε στο tweed σακάκι με το touch του ethnic κασκόλ του Ευκλείδη Τσακαλώτου και απενοχοποιούσε το τελευταίο κλισέ που είχε απομείνει στον Έλληνα πολιτικό.
Μετά τα πρώτα to know us better Υπουργικά, ήρθαν τα πρώτα ζόρια, τα πρώτα «όχι» από τους δανειστές, οι πρώτες ρυτίδες στο άλλοτε impeccable μέτωπο του Αλέξη Τσίπρα και το πράγμα έδειχνε να ζορίζει. Στο μεταξύ, η Ζωή έχει κάνει προγραμματικές ξεκαθαρίζοντας ότι επί των ημερών της τα κουμάντα τελειώσανε που έλεγε και ο Μάκης και ο Κανονισμός θα γίνει Ευαγγέλιο. Οι πρώτες μουρμούρες έρχονται όταν η Ζωή αρνείται να διεξάγει ονομαστική ψηφοφορία εν απουσία των έγκλειστων στον Κορυδαλλό Βουλευτών της Χρυσής Αυγής και ο Νίκος Φίλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ μιλά για «ατυχείς χειρισμούς» και «προσωπικές θέσεις της Προέδρου».
Είναι σαφές ότι μετά τις αλκυονίδες το πράγμα θα κυλήσει στο γνωστό τριαδικό σύστημα «εσείς την Κυβέρνηση εξωτερικού, αυτοί που μένουν πίσω την Κυβέρνηση εσωτερικού κι εγώ την Κυβέρνηση του Ανεξάρτητου Κρατιδίου της Βουλής». Τα πρώτα ανώνυμα σχόλια δυσφορίας κυκλοφορούν στο περιστύλιο, οι πρώτες υπερβολές βλέπουν το φως της δημοσιότητας: η Ζωή εξουθενώνει τους Βουλευτές, ολοκληρώνει τις συνεδριάσεις την ώρα που ο Πάριος τραγουδάει τα νησιώτικα, επιβάλλει το δικό της νόμο παρακάμπτοντας ακόμη και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Κακοήθειες. Απλώς το μαγαζί δε λειτουργεί όπως λειτουργούσε τα τελευταία 40 χρόνια και γίνεται και λίγο after.
Οι Επιτροπες έχουν συγκροτηθεί, η Κυβέρνηση και η Γενική Γραμματεία βρίσκουν τα πατήματά τους και ενώ το οικονομικό το παίζουμε εκτός έδρας, στα εντός σκάνε τα πρώτα νομοσχέδια. Ανθρωπιστική κρίση, επανεκκίνηση της οικονομίας, η πρώτη ΠΝΠ (πράξη νομοθετικού περιεχομένου) που αυτή τη φορά είναι καλή γιατί είναι προς όφελός μας και κυρίως τα τρία που καίνε: ΕΡΤ (aka η «Δικαίωση» - Ραχήλ έφα), εκδημοκρατισμός της διοίκησης (aka Κατρούγκαλος-καθαρίστριες-επαναπροσλήψεις) και οι ρυθμίσεις για την αποσυμφόρηση των φυλακών (aka free Xiros). Στο μεσοδιάστημα τα Υπουργικά αποκτούν και λίγο ερωτικό χαρακτήρα με το guru Αλέκο Φλαμπουράρη να στέλνει φιλάκια, ενώ προηγουμένως συναγωνίζεται τον ΥΠΕΘΑ και το πιστό ψεκαστικό του, στο ποιος θα προβεί στην πιο jazz δήλωση.
Όσο ο καιρός περνάει και οι δανειστές δεν έρχονται προς το μέρος μας – αντιθέτως εμείς λειαίνουμε τις γωνίες με τους θεσμούς – τα χαρωπά πρόσωπα και ο ενθουσιασμός του swinging left δίνει τη θέση του στους πρώτους ψιθύρους για επικύρωση ενδεχόμενης συμφωνίας από τη Βουλή. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης γίνεται ο μπαμπούλας των ευρωπαϊστών που δεν τρώνε όλο το φαΐ τους, άθελά του μετατρέπεται σε αντίπαλο δέος του Αλέξη Τσίπρα που ότι και να κάνει πρέπει να λάβει υπ’ όψιν τα άρθρα του iskra και τη θρυλούμενη δραχμολαγνεία της Αριστερής Πλατφόρμας.
Όλα αυτά ενώ η Ζωή εξακολουθεί να δίνει ρεσιτάλ ερμηνεύοντας Νικολάι Βασίλιεβιτς Γκόγκολ, αφού προλαβαίνει εκτός από το να τρέχει το μαγαζί, να προεδρεύει στην Ολομέλεια, να αναλαμβάνει την προεδρεία στην Επιτροπη θεσμών και Διαφάνειας, να αναβαθμίζει την Επιτροπή για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων στην οποία επίσης προΐσταται και να φέρνει Βέλγους hipster διανοούμενους για να μας εξηγήσουν the whole truth and nothing but the truth στην επίσης νεοσυσταθείσα Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος, όπου επίσης η Ζωή είναι Πρόεδρος.
Έντρομοι Βουλευτές και υπάλληλοι ακούν τις πρώτες φήμες ότι θα ακολουθήσουν ακόμη τριανταδύο Επιτροπές της Προέδρου, αλλά τελικά συγκροτούνται μόνο οι εξεταστικές για τα μνημόνια και τη Siemens, αφού πρέπει να βρίσκεται και ο απαιτούμενος χρόνος για τα ταπεινά ταβερνάκια όπου οι Βέλγοι hipsters θα δοκιμάζουν γνήσια μελιτζανοσαλάτα και γεμιστά (τα σωστά, τα ορφανά). Οι Επιτροπές όμως είναι το τελευταίο που έχουν οι Βουλευτές στο μυαλό τους. Συμφωνία ακόμη δεν έρχεται και τα πρόσωπα είναι πλέον συνοφρυωμένα. Εξακολουθούμε να πληρώνουμε αλλά έχουμε σπάσει ακόμα και το γουρουνάκι με τα κέρματα των ταμειακών διαθέσιμων.
Το πράγμα έχει σοβαρέψει επικίνδυνα, το coolness έχει δώσει τη θέση του στον προβληματισμό και στην αδιόρατη εσωστρέφεια. Κανέναν δεν ενδιαφέρει πια αν ο Γιώργος Παπανδρέου θα παραδώσει το γραφείο του και θα αδειάσει τη γωνιά, πόσοι Βουλευτές χρησιμοποιούν υπηρεσιακό αυτοκίνητο, αν η κόρη του Βαρουφάκη κατανοήσει τις βασικές αρχές της μακροοικονομίας και τί έκανε ο Ταγματάρχης το βράδυ που έπεσε το μαύρο. Το θέμα δεν είναι αν ο ΥΕΘΑ το κάνει Κούγκι, αλλά εάν ο Αλέξης Τσίπρας καταφέρει να πείσει με ή χωρίς τη βοήθεια του Πούτιν και του Ομπάμα, τους Ευρωπαίους και την κυρία με τα hermés μαντήλια να μην οδηγήσουν την Ελλάδα στο βάραθρο.
Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας για αρκετούς Έλληνες έχει σβήσει και πλέον είναι θέμα επιβίωσης. Χωρίς χρησμούς για ενδεχόμενα δημοψηφίσματα, χωρίς αποστροφές και σχήματα λόγου, χωρίς τάσεις ρεβανσισμού από την Αντιπολίτευση και με τις δημιουργικές ασάφειες στο ντουλάπι του καφενείου των σοφιστών της Ακαδημίας Πλάτωνος. Το παιχνίδι δεν παίζεται πια στη Ράτκα ούτε σε έναν τσαμπουκά στα Εξάρχεια. Κατά βάση, έπαψε εδώ και καιρό να είναι παιχνίδι και δεν αφορά μικροπολιτικές, συνιστώσες και προσωπικές ατζέντες ένθεν κακείθεν. Ο κόσμος κουράστηκε τόσο πολύ που δεν του προξενεί αίσθηση ούτε η αναφορά στη δραχμή, το geuro - ή όπως αλλιώς το λένε – και δεν θέλει καν να ακούσει για εκ νέου προσφυγή στις κάλπες. Εκτός αν βρήκαμε το κόλπο να κοροιδεύουμε τους ξένους και κάθε φορά που στριμωχνόμαστε στα σχοινιά, κάνουμε Εκλογές και ξεμπερδεύουμε.
