H βυζού της τρίτης σελίδας

Η πρώτη μου δουλειά σε πολιτική εφημερίδα ήταν το 1969, στα Σημερινά του Σάββα Κωνσταντόπουλου. Ημουνα βοηθός υλατζή. Mε αρχισυντάκτη τον Λυκούργο Κομίνη, προϊστάμενο μου τον Σπύρο Φαναριώτη, τον Μπετινάκη να μεταφράζει τις λεζάντες από το Marmaduke και τον Μανώλη Μαυρομάτη μαζί με τον Νικήτα Γαβαλά στο αθλητικό. Την ημέρα υπηρετούσα στο λιμενικό και μπορούσα να πηγαίνω τα βράδια. Ανάμεσα στις υπευθυνότητες μου ήταν το κορίτσι της 3ης σελίδας.

Το κορίτσι της 3ης σελίδας, ήταν η φωτογραφία κάποιας βυζούς που την κόβαμε από την Daily Mirror και προσθέταμε από κάτω την λεζάντα, που είχα την χαρά να γράφω. Από το κεφάλι μου. Όχι επειδή δεν ήξερα αγγλικά αλλά επειδή τις περισσότερες φορές η λεζάντα δεν έβγαζε νόημα. Αναφερόταν σε ονόματα και σειρές της αγγλικής τηλεόρασης που κανένας δεν είχε ακούσει ούτε επρόκειτο να ακούσει σε μια εποχή που το ενδιαφέρον για τις παγκόσμιες ειδήσεις ήταν μηδαμινό. Μπορούσες να γυρίσεις τις σελίδες και σε κάποια από τις τελευταίες να βρεις μονόστηλα όπως «Πυρηνική δοκιμή έκανε το γαλλικό ναυτικό σε ατόλ του Ειρηνικού» ή «Είκοσι χιλιάδες νεκροί από πλημμύρες στην Νότια Ινδία» που σήμερα θα είχαν ξεσηκώσει τις οικολογικές ή ανθρωπιστικές οργανώσεις. Εκείνη όμως την εποχή που οι Beatles βγάζανε δίσκο τον Σεπτέμβριο και εμείς τον ακούγαμε τα Χριστούγεννα δεν είχε νόημα να αναφερθείς στα γεγονότα. Χρησιμοποιώντας δημιουργική φαντασία μπορούσες να φτιάξεις άλλα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Ποιον ενδιέφερε δηλαδή αν η βυζού είχε όνειρο να παίξει στο Coronation Street που δεν παιζόταν στην Ελλάδα ; Αντίθετα ενδιέφερε αν το όνειρο της ήταν να παίξει στους Avengers ελπίζοντας να πάρει την θέση της Diana Rigg στην καρδιά του Ian Hendry. Και έτσι γινόταν. Με βυζούδες που έστελνα να παίξουν στην επόμενη ταινία του Τζείμς Μποντ, στην αγκαλιά του Πρίγκιπα Φίλιππου ή στο Epsom επειδή είχαν πάθος με τις ιπποδρομίες και αυτές να κάνουν τον αναβάτη με το μαστίγιο (αν το έπιασες το υπονοούμενο Γκόλφω μου).

Η καριέρα μου σαν βοηθός υλατζή δεν κράτησε πολύ. Κάτι η κούραση από τον στρατό, κάτι που για να πάρεις λεφτά έπρεπε να μείνεις δόκιμος δημοσιογράφος για δύο χρόνια με έκαναν να τα παρατήσω και όταν τελειώσω την θητεία μου να επιστρέψω στην Αγγλία. Από την καριέρα μου όμως έμαθα να κόβω και να μετράω τις φωτογραφίες σαν υλατζής και να μαντεύω τις φιλοδοξίες της βυζούς των αγγλικών ταμπλόιντς.

P.S. Στις φωτό πρωτοσέλιδο του 1973 της Daily Mirror και τυπική βυζού τρίτης σελίδας, χορηγία του φίλου μου Magician Zastro που έχει πάρει πόζα αλά Ράκελ Γουέλς.