Απαραίτητο το soul searching για «Το Ποτάμι»
Οταν γίνεται παρουσίαση του προγράμματος με μια ώρα καθυστέρηση, σε μια αίθουσα που δεν μπορείς να μπείς, χωρίς πρόγραμμα των ομιλιών που πιθανόν και να μην υπήρχε το να έχει στελέχη που να ακούν στο βυζαντινού μεγαλείου τίτλο «πολιτικός υπεύθυνος στον τομέα Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του Ποταμιού» δεν σε κάνει αυτόματα ευρωπαίο. Ούτε και τα κλισέ στις ομιλίες όπως τις διάβασα αργότερα στο site του κόμματος.
Γιατί όταν το νέο που φέρνεις στην πολιτική είναι φράσεις μεγαλείου κοινοτοπίας ότι το Ποτάμι θέλει«Ένα κράτος όλων των Ελλήνων, ένα κράτος που δεν ανήκει στους κομματικούς πάτρωνες και τις τοπικές βαρωνίες» μπορώ να προσθέσω ότι από τον καιρό του Κουκούδη δεν υπήρξε κόμμα που να μην πει ότι θέλει ένα κράτος όλων των Ελλήνων. Ούτε κόμμα που να μην πει «Τα παλιά κόμματα δημιούργησαν αυτό το κράτος λαβύρινθο για να μπορούν να βολεύουν τους ημετέρους». Βεβαίως, βεβαίως. Και τα νέα κόμματα πάντα το κατήγγειλαν μέχρι να γίνουν παλιά και να βολεύουν τους δικούς τους ημετέρους. Και πάει λέγοντας.
Το Ποτάμι ξεκίνησε με την ιδέα «γιατί να αφήνουμε την εξουσία στις μούχλες αντί να την πάρουμε εμείς που είμαστε μια παρέα από μορφωμένα παιδιά που έχουνε Iphone 6 ;». Οσο προχωράει προς την εξουσία τόσο και η παρέα γίνεται κόμμα, τόσο και η ρητορική του αποκτάει τον λόγο του κόμματος. Φράσεις απόλυτης μπαναλιτέ όπως «Η μεταρρύθμιση του ελληνικού κράτους απαιτεί έναν πολύτιμο πόρο: Τη φιλοπατρία μας» θα μπορούσε να τις είχε πει το ίδιο καλά ο Αντώνης Σαμαράς στην Πολιτική Ανοιξη.
Την ΠΟΛΑΝ με την οποία το Ποτάμι όλο και περισσότερο μοιάζει. Όχι τόσο στον λόγο όσο στο ότι οι οπαδοί του μοιάζει να το αντιμετωπίζουν σαν πλοί με σημαία ευκαιρίας που θα τους οδηγήσει σε εξωτικά λιμάνια, που αν δεν είναι έδρες στην Βουλή θα είναι γενικές γραμματείες και προεδρίες οργανισμών. Situation is critical but not serious,που είχε πει και ο Στηβ Γιατζόγλου. Το Ποτάμι έχει ακόμα τον χρόνο να πλακωθεί σε ένα σοβαρό soul searching αφού το καλό και το κακό αντέχεται. Το ίδιο όχι.
