Προς όψιμους τιμωρούς των απελπισμένων…
Αφορμή είναι συνήθως αντικανονικές ενέργειες φοιτητικών ομάδων εναντίον προσώπων του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος, φορέων παλαιών και νέων ρόλων.
Μια μερίδα των φοιτητών σε ελληνικά ΑΕΙ και ΤΕΙ αρχίζει να ξεσηκώνεται ενάντια στη νέα τάξη πραγμάτων που τους ευαγγελιζόμαστε, ενάντια στον κόσμο που τους παραδίδουμε. Έναν κόσμο μέσα στον οποίο τα όνειρα για τη ζωή τους δεν χωράνε πια. Αυτό είναι το νέο στοιχείο των διαμαρτυριών που βλέπουμε σήμερα (και προβλέπω ότι θα βλέπουμε για πολύ καιρό) στα Ιδρύματα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Δεν είναι διαμαρτυρία για «καλύτερες σημειώσεις» και «καλύτερους βαθμούς», ούτε καν για «φτηνό εισιτήριο». Είναι διαμαρτυρία για τον κόσμο που εμείς, η προηγούμενη γενιά, παραδίδουμε στη νέα. Στα τριάντα χρόνια πανεπιστημιακής ζωής έχω δει και έχω αντιμετωπίσει ο ίδιος «άκομψες» διαμαρτυρίες φοιτητικών ομάδων. Το θέμα με έχει απασχολήσει και ερευνητικά. Μέχρι που διαπίστωσα, πρώτον, ότι οι διαμαρτυρίες των φοιτητικών ομάδων δεν είναι ενιαίες, αλλά πολύ διαφορετικές μεταξύ τους ως προς τα κίνητρα και τη σχέση τους με τα πανεπιστημιακά κατεστημένα και, δεύτερον, ότι δεν είναι τα μόνα «άκομψα» πράγματα μέσα στα Ιδρύματα. Μάλιστα, κατάλαβα ότι τα υπόλοιπα «άκομψα» είναι μόνιμα και διαρκή, ενώ οι διαμαρτυρίες μέχρι τώρα παροδικές και τελετουργικές. Τα τελευταία δύο χρόνια, όμως, παρατηρώ μια ενδιαφέρουσα μετατόπιση της κουλτούρας της φοιτητικής διαμαρτυρίας.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr
