Ντέιζ οβ θάντερ! (vids ν΄ ...ακούσουν τα μάτια σου)
Ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Μπορεί οι Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ να είναι πρώτοι στη Δυτική Περιφέρεια του Εν Μπι Έι, ωστόσο το θέμα πραγματεύεται κάποιες άλλες «μέρες Κεραυνού», πιο μελωδικές. Μέρες παλιές, από εκείνες που ως σφουγγάρι απορροφούσα όλα τα ακούσματα των άλλων μελών της παλιοπαρέας των έιτις, τα οποία πλέον είχαν μεγαλώσει. Βρισκόμασταν στις αρχές των νάιντις...
Οι δικές μας «μέρες Κεραυνού» ανήκαν ήδη στο παρελθόν, καθώς η υποτυπώδης ποδοσφαιρική ομάδα μας, ο Κεραυνός, είχε παραχωρήσει τη θέση του στην ...πετοσφαιρική εκδοχή του, την ομάδα βόλεϊ με την ασυνάρτητη ονομασία «Φήμες», η οποία φυσικά και ΔΕΝ είχε ως ύμνο το ομώνυμο τραγούδι από τον -επίσης- ομώνυμο δίσκο το υΓιάννη Βασιλείου. Αλλά ένα άλλο από τον ίδιο δίσκο, πιο φευγάτο και ρυθμικό, το περίφημο «Θηλυκέ μου κουρσάρε το κορμί μου λάφυρο πάρε, πάρε»! Εμβατήριο!
Ασχέτως Κεραυνών και Φημών, εκείνη την εποχή με συντρόφευαν κυρίως οι «ψαγμένες» κασέτες που μου είχε αφήσει ο Παππούς πριν φύγει για σπουδές στην Αθήνα. Θα τα θυμάστε από την περασμένη εβδομάδα. Ωστόσο, οι υπόλοιποι της παλιοπαρέας πάντα είχαν κάτι να προσθέσουν. Ο Δεμπασκαλάς, ας πούμε, κουκουές από κούνια, εκείνο το διάστημα είχε βρεθεί σε εκβιαστικά διλήμματα. Ο νεοσύστατος «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου» μετά τη συμφωνία-συμμαχία Φλωράκη - Κύρκου το 1989, είχε δημιουργήσει διάφορες εμπλοκές στην ευρύτερη εν Ελλάδι αριστερά, άρα και στις νεολαίες τους. Τα Κνιτάκια βρέθηκαν να συγχρωτίζονται με Ρηγάδες και άλλες ...δημοκρατικές δυνάμεις και πέρα από τα όποια θετικά αποτελέσματα είχε αυτό στους σεξουαλικούς ορίζοντες και τα τάργκετ γκρουπ όλων των πλευρών, υπήρχαν και κάποιες εμπλοκές. Όπως, για παράδειγμα, στη μουσική. Αν αναλογιστεί κανείς πως το εύκολο στη συνάντηση δύο αριστερών είναι να ...διαφωνήσουν, φανταστείτε τι μπορεί να γίνει μεταξύ περισσότερων και με αμέτρητες επιλογές! Τελικά, ίσως και λόγω καταγωγής, η κομματική παρέα του Δεμπασκαλά είχε αποφασίσει να ταυτιστεί με τον κοντοπατριώτη Λάκη Χαλκιά και κυρίως με τα συγκλονιστικά πολιτικά τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου. Τον «Δάσκαλο» τον σαρδανάπαλο ή την ανατριχιαστική «Φάμπρικα», που μέχρι και σήμερα συνοδεύει πορείες και συλλαλητήρια.
Την ίδια εποχή, ο Πέτρος ο Αρμένης σου μαύριζε την ψυχή και τα μάτια. Τα μάτια με δύο τρόπους. Είτε με όσα έβλεπες (μαύρα ρούχα από την κορφή ως τα νύχια) είτε με όσα δεν έβλεπες (αυτό το πάθαιναν όσοι έμπλεκαν σε καυγάδες μαζί του). Εννοείται πως και στη μουσική τα ακούσματά του ήταν αντίστοιχα. Τα σκληρά ροκ για τον Πέτρο ήταν βιτάμ σοφτ. Ωστόσο, από καλή θέληση κι επειδή ο Δεμπασκαλάς επέμενε να ακούμε πάντα τα δικά του («δεν πας καλά που θα ακούσουμε μαυρίλα», έλεγε κι έβαζε την ...ασπρίλα της «Φάμπρικας»), προσπαθούσε να βρει συμβιβαστικές λύσεις. Ποιο ήταν το αδύνατο σημείο του Δεμπασκαλά και το μεγάλο ψώνιο του; Ότι του είχαν πει πως έμοιαζε με τον Τομ Κρουζ. Με τον οποίο φυσικά νόμιζε πως έμοιαζε και ο Φώτης. «Παπαριές, Γιωργίτσαινα», έλεγα, γιατί μόνο εγώ του ...έμοιαζα, αν και ήμουν καμιά 20αριά πόντους ψηλότερος.
Τέλος πάντων, ο Πέτρος χτύπησε τον Δεμπασκαλά στην «αχίλλειο πτέρνα» του όταν εμφάνισε με καμάρι έναν δίσκο - πιατέλα, το σάουντρακ από μια από τις πιο διαφημισμένες ταινίες του Τομ Κρουζ εκείνα τα χρόνια, τις «Μέρες Κεραυνού». Ο Πέτρος με δυσκολία άντεχε δυο - τρία κομμάτια από εκείνον τον δίσκο, ωστόσο ο κουκουές συμβιβάστηκε και για μεγάλο διάστημα το βασικό κομμάτι του σάουντρακ, το «Λαστ νόουτ οβ φρίντομ» με τη φωνή του Ντέιβιντ Κοβερντέιλ, αποτέλεσε σημείο αναφοράς. Δικαίως, εδώ που τα λέμε. Μεγάλη φωνή!
Τι άκουγε εκείνη την περίοδο ο Φώτης, το φαντάζεστε. Ευτυχώς τον είχαμε εμβολιάσει και του φοράγαμε λουράκι, για να μην τον μαζέψει ο μπόγιας. Κάποια φορά που ακούγαμε στα καπάκια τη «Φάμπρικα» και τον Κοβερντέιλ στο καμαράκι της αυλής του πατρικού μου, ο Φώτης εμφανίστηκε ντυμένος στην πένα και χωρίς δεύτερη κουβέντα απαίτησε «πάμε». Και πήγαμε...
«Στα εγκαίνια ενός καινούργιου …μπαρακίου», όπως μας είπε, που δεν ήταν ακριβώς καινούργιο, αλλά παλιόμπαρο από τα καλά, το οποίο είχε αλλάξει όνομα κι από «Ουάιτ Χορς» ο ευφάνταστος ιδιοκτήτης το είχε μετονομάσει σε ...«Ρεντ Χορς»! Μόλις είδαμε πορτιέρη τον φυλακόβιο τον Στέκα, «φίλο» του Φώτη, καταλάβαμε περί τίνος επρόκειτο. Η κονσομασιόν πήγαινε σύννεφο και το μόνο πραγματικά καινούργιο στο μαγαζί ήταν τα κορίτσια. Ο «στόλος» είχε αλλάξει, όπως μας ενημέρωσε ο Φώτης, ο οποίος μετά από μερικά ποτά βρέθηκε μαλλιοκούβαρα με μια μαύρη αμαζόνα. Το πρόβλημα ήταν πως η μαυρούκα τον έκανε κουρούμπελο και πως όταν η ώρα έφτασε τέσσερις και στο μαγαζί μείναμε εμείς κι εμείς, εκείνη ήθελε να φύγει κι ο Φώτης διπλάρωσε τον ντιτζέι και του παράγγειλε ένα τραγούδι που εξέφραζε τον πόνο του. «Είσαι μια πληγή ακόμα», του Σταμάτη Γονίδη. Πρώτη φορά το άκουσα εκεί και ήταν και η τελευταία για χρόνια μετά, επειδή πήρα μεγάλη δόση. Από τη στιγμή που το έβαλε ο ντιτζέι, ο λιωμένος -από το ποτό και τον έρωτα- Φώτης απαιτούσε να παίζει μόνο αυτό και κατόπιν παρέμβασης του Στέκα και σχετικής συμφωνίας, τελικά έβαζε μία την «Πληγή», μία άλλο τραγούδι και μετά ξανά μία την «Πληγή». Μέχρι να φτάσει έξι και να καταφέρουμε να ξεκολλήσουμε τον Φώτη και να φύγουμε, το ακούσαμε πάνω από είκοσι φορές, τόσο όσο να νοσταλγήσουμε τις αμέτρητες επαναλήψεις της «Φάμπρικας». Το χειρότερο ήταν πως κατά την επιστροφή, το τραγούδαγε κι ο Φώτης. «Είσαι μια πληγή ακόμααααα, τουμ, τουμ τουτούτου τουμ», καθώς το μεθυσμένο στόμα του έκρινε σκόπιμο να τραγουδάει και τη μουσική. Μη χειρότερα...
Μέχρι να ξεχάσω πόσα διαφορετικά είδη άλεθε εκείνη την εποχή το μίξερ του μυαλού μου, εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...
Υ.Γ.: Τον Φώτη και τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές της ιστορίας, μπορείτε να τους γνωρίσετε καλύτερα στο μυθιστόρημά μου, «Είναι στημένο», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εμβιπή Παμπλικέισονς (MVPublications) με υπογραφή Χρήστου Ελευθερίου. Για αυτό και ό,τι άλλο επιθυμείτε, θα τα λέμε στην ιστιοσανίδα μου στο φέισμπουκ.
Υ.Γ.2: Έκτακτο παράρτημα, έκτακτα θα τα περάσουμε, έκτακτα! Το Σάββατο 27 Απριλίου (12:00) θα τα πούμε από κοντά, στην εν Αθήναις παρουσίαση του βιβλίου μου, στο βιβλιοπωλείο Ιανός (Σταδίου 24). Ο Μίλτος ο Νταλικέρης και η παρέα του θα είναι εκεί. Κι ό,τι σας βρήκε, σας βρήκε!
