Δώδεκα κι ούτε ένα (σουτ) τηλεφώνημα!
Είναι δύσκολο να γράφεις κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, για το ίδιο θέμα, ακόμα κι αν αυτό είναι τα ...«γενέθλιά» σου, τα γενέθλια της «αρχαιοτέρας» στήλης του ελληνικού, αθλητικού Ίντερνετ, όπως μου υπενθυμίζουν φίλοι και γνωστοί που ξέρουν πρόσωπα, πράγματα και ιστορίες στο χώρο. Κάποιες φορές, ακόμα πιο δύσκολο είναι να τα θυμηθείς αυτά τα γενέθλια. Όχι γιατί δεν θέλεις, σαν τις σιτεμένες γκόμενες, αλλά γιατί γερνάς και η μνήμη ασθενεί. Πέρυσι, ας πούμε, τα ξέχασα τα 11α γενέθλια της στήλης, δεν έγραψα τίποτα και δεν δυσκολεύτηκα καθόλου. Πρόπερσι, τα 10α τα θυμήθηκα, αλλά δεν θυμάμαι αν δυσκολεύτηκα να γράψω. Είπαμε, η μνήμη ασθενεί. Το θετικό, σε αυτή την περίπτωση, είναι πως ...δυσκολεύομαι κάθε δύο χρόνια!
Η στήλη που την τελευταία διετία (και κάτι) διαβάζετε στην γκαζέτα, μαζί της κι ο «Μίλτος ο Νταλικέρης», σήμερα, 14 Μαρτίου του 2013, ανήμερα των οσίων Βενεδίκτου και Θεογνώστου μεγάλη η χάρη τους, κλείνει 12 χρόνια ζωής. Μια ντουζίνα. Και μπαίνει στα 13, για άλλους «δοξασμένα», για άλλους «γρουσούζικα». Για μένα... διαφορετικά. Πρώτη φορά, εκτός από «αθλητικός συντάκτης» ή «νταλικέρης», το βιογραφικό μου γράφει και «συγγραφέας», πρώτη φορά δεν θα μου ευχηθεί ο πατέρας μου που δεν πρόλαβε να πιάσει στα χέρια του το βιβλίο μου...
Για όσους αγαπούν την ιστορία, η στήλη ξεκίνησε στις 14 Μαρτίου του 2001 στο σπορτ.τζιάρ, όπου και παρέμεινε μέχρι τον Νοέμβριο του 2008. Μετά έκανε τις βόλτες της στο φέισμπουκ (όπου παραμένει, παρά τις διαδικτυακές μου αδυναμίες), έγινε μπλογκ, μετακόμισε στο παλιό σπορτόσκυλο και από τις αρχές του 2011 στεγάζεται εδώ, στην γκαζέτα. Πολλές φορές άλλαξε, δηλαδή, ο τόπος του ραντεβού μας, όχι όμως και τα «συστατικά» του, ο «Μπάμπης» και ο υπογράφων τη στήλη...
Ο Μπάμπης είναι ο αγαπημένος, μέσος αναγνώστης που τοποθέτησα από την πρώτη μέρα στο πίσω μέρος της οθόνης μου. Το θετικό είναι πως τα στατιστικά αποδεικνύουν πως δεν είναι ο μοναδικός. Αρνητικό δεν υπάρχει. Για μένα. Για τον Μπάμπη σίγουρα υπάρχει. Και μόνο για το γεγονός ότι διαβάζει τα κείμενά μου πρώτος, θα έπρεπε να του έχουν απονείμει παράσημο ανδρείας, να του κολλάνε ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά, μη σας πω ότι θα έπρεπε να πάρει και αναπηρική σύνταξη, για να διαμαρτύρεται μετά για δύο λόγους: και που με διαβάζει και που του την πετσόκοψαν τα Μνημόνια.
Ο Μπάμπης, λοιπόν, τόσα χρόνια δεν άλλαξε. Ούτε ο Μίλτος, έστω κι αν σε βάθος χρόνου ...αναπτύχθηκα τόσο ώστε από τα 100 κιλά να φτάσω κοντά στα 150. Μετά, άρχισε η κρίση, έπεσαν οι ρυθμοί ανάπτυξης και -μετά κόπων και βασάνων- επέστρεψα στην προ 12ετίας εικόνα μου. Περίπου, δηλαδή. Με όλο και περισσότερες άσπρες τρίχες, ευτυχώς όχι με λιγότερες τρίχες και πάντα γεμάτος όρεξη να γράψω ...τρίχες!
Το δίδυμο Μπάμπη και Μίλτου δεν άλλαξε, ωστόσο όλα τα άλλα τριγύρω μας αλλάξανε κι ας λέει το τραγούδι πως «όλα τα ίδια μένουν». Άλλωστε, ούτε κι εκείνος που το έλεγε, ο αξέχαστος Νίκος Παπάζογλου, έμεινε μέσα σε αυτά που «τριγύρω αλλάζουνε». Τα χρόνια φεύγουν, οι στιγμές μαζί τους, οι άνθρωποι αλλάζουν, μεγαλώνουν, γερνάνε, φεύγουν κι αυτοί...
Το μόνο που μπορώ να βεβαιώσω είναι πως μετά από 12 χρόνια, έχουμε άλλο Ίντερνετ, άλλη Ελλάδα, άλλο Κόσμο κι άλλο κόσμο, άλλες ανάγκες, άλλα δεδομένα, άλλα αντ΄ άλλων...
Σε αυτά τα χρόνια δεν ξέρω αν έγινα καλύτερος. Καλύτερος Μίλτος, καλύτερος γραφιάς, καλύτερος άνθρωπος. Μάλλον δεν έγινα. Πιθανότατα γιατί ήμουν από την αρχή ο καλύτερος, γι' αυτό και κάθε πρωί με φτύνω στον καθρέφτη να μη με ματιάσω! Κι άλλοι με φτύνουν, προφανώς κι αυτοί για να μην αβασκαθώ, κατανοώντας πως είμαι ο καλύτερος. Ωστόσο, επειδή εχθρός του καλύτερου είναι το καλυτερότερο, προσπάθησα με τη συνδρομή σας να... καλυτεροτερέψω. Επ' αυτού, οι πιο Αρμόδωροι (στη φωτό που ακολουθεί, θα δείτε τον πιο ...Αρμόδωρο απ΄ όλους, τον Ηλία Αρμόδωρο) για να κρίνετε είστε εσείς, οι συνοδοιπόροι μου σε αυτό το ταξίδι. Να σας ευχαριστήσω τώρα μέσω ενός επετειακού άρθρου, μάλλον δεν έχει νόημα. Σκοπός είναι να ευχαριστιόμαστε μεταξύ μας κάθε μέρα, ο καθένας με τον τρόπο του. Εγώ με αυτά που γράφω κι εσείς με το ...σάλιο σας, «φτου σου, παλικάρι μου».
Φτου μου, λοιπόν, και «φου» στα 12 κεράκια της τούρτας. Και του χρόνου ...μη χειρότερα!
Μέχρι να βρω τούρτα για να σβήσω τα κεράκια, εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...
Υ.Γ. Στο θέμα φρόντισα να επιβεβαιώσω αυτό που λέει ο τίτλος. Δεν αναφέρθηκα σε κανένα (σουτ) τηλεφώνημα, παρά μόνο στα ...δώδεκα!
Υ.Γ.2: Η βασική φωτογραφία του θέματος είναι ένα σκριν σοτ (στα μούτρα σου που θα με πεις εμένα «σκριν σοτ») από το πρώτο άρθρο της στήλης, στις 12 Μαρτίου του 2001! Ξαναδείτε την...
Υ.Γ.3: Για το μυθιστόρημά μου, «Είναι στημένο», το οποίο κυκλοφορεί από την Εμβιπή Παμπλικέισονς (MVPublications) με υπογραφή Χρήστου Ελευθερίου, θα τα λέμε στην ιστιοσανίδα μου στο φέισμπουκ.
