Γιατί δέχεται η κοινωνία το χυδαίο & ευτελές τραγούδι;

Στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού υπήρχε πάντα η απέναντι πλευρά δηλαδή το καλό και το κακό τραγούδι. Κάνοντας μια βουτιά στο παρελθόν βλέπουμε πως όταν το ρεμπέτικο άκμαζε με τον Τσιτσάνη και τον Βαμβακάρη, στον αντίποδα υπήρχαν τα ανεκδιήγητα αρχοντορεμπέτικα και οι αθηναϊκές καντάδες, συνέχεια των γερμανικών βαλς της κατοχής (πλην ΑΤΤΙΚ και κάποιων άλλων εξαιρέσεων).

Στην δεκαετία του ’60, όταν άρχισε το ελληνικό τραγούδι να παίρνει σάρκα και οστά με τους Θεοδωράκη –Χατζιδάκι, από την άλλη μεριά υπήρχε ο Φλωρινιώτης και ο Κοινούσης… ο περισσότερος κόσμος, βέβαια, εκείνη την εποχή αντιμετώπιζε αυτού του είδους τους καλλιτέχνες με αδιαφορία, θεωρώντας τους γραφικούς… και έτσι ήταν. Το όραμα για μια καλύτερη ζωή δεν άφηνε και πολλά περιθώρια σε εύπεπτα τραγούδια που άγγιζαν τα όρια του γελοίου.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr