Η πλειοψηφία κυβερνά, αλλά δεν έχει πάντα δίκιο

Οι βασικές αντιρρήσεις όσων διαφώνησαν με το σκεπτικό που κατέθεσα [τυπική νομιμότητα από τη μια μεριά- ηθική υπεροχή όσων την παραβιάζουν από την άλλη], οργανώθηκαν γύρω από δύο επιχειρήματα:

O νόμος είναι νόμος και πρέπει να εφαρμόζεται και οι δημοκρατίες λειτουργούν με βάση την αρχή της πλειοψηφίας.

Η πλειοψηφία αποφασίζει, η μειοψηφία πειθαρχεί.

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει με αυτόν τον κανόνα; Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Ο νόμος δεν είναι ένα ουδέτερο κατασκεύασμα. Είναι το αποτέλεσμα του συσχετισμού των δυνάμεων σε μια συγκεκριμένη στιγμή, είναι μ’ άλλα λόγια το αποτύπωμα της έκβασης της ταξικής πάλης [ας μην δυσφορήσουν οι αντιμαρξιστές] σε μια φάση της κοινωνικής εξέλιξης. Η θέση ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να δείχνουν ανυπακοή στους κακούς νόμους έχει διατυπωθεί
από φιλελεύθερους διανοούμενους, ακόμη και από χριστιανούς στοχαστές [Θωμάς ο Ακινάτης], αρκετό καιρό πριν αρχίσει ο Μαρξ να αποδομεί τον καπιταλισμό.

Και δεν μιλάμε μόνο για τους νόμους που επιβάλλονται από αυταρχικά και αντιδραστικά καθεστώτα. Άλλωστε, σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι θεμιτές όλες οι εκδοχές αντίστασης, ακόμη και οι βίαιες. Μιλάμε για τους νόμους που ισχύουν στα κοινοβουλευτικά συστήματα, ή για να ακριβολογούμε σε μορφές κοινοβουλευτικών συστημάτων. Για παράδειγμα:

Κάποτε, το εκλογικό δικαίωμα ήταν συναρτημένο με την περιουσιακή κατάσταση. Νόμος το ρύθμιζε.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr