Αγαπιόμαστε, ρε! Έτσι, για να σκάσετε…

Gazzetta team
Αγαπιόμαστε, ρε! Έτσι, για να σκάσετε…

bet365

Παρακολουθούσα την περασμένη Πέμπτη, ανήμερα του Αγίου Αντωνίου, τη συζήτηση που προηγήθηκε της ψηφοφορίας στη Βουλή για την προανακριτική, με ένα πράγμα -κυρίως- σφηνωμένο στο μυαλό:

Πόσο πιο μακρυά μπορούν να στείλουν τον μέσο πολίτη με τις κορώνες που εξαπολύουν αμφότεροι οι εγκάθετοι πάσης χρωματικής πολιτικής προέλευσης. Απάντησα αστραπιαία: Κανείς νοήμων και σκεπτόμενος πολίτης δεν εναπόθεσε την όποια ελπίδα του για απόδοση δικαιοσύνης στην άοσμη αυτή διαδικασία.

Τελικώς, παραπέμφθηκε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ωστόσο την Παρασκευή, ανήμερα του Αγίου Αθανασίου, δεν έπαψε μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού να άγεται απαξιωτικά για Βενιζέλο, Παπανδρέου, Παπαδήμο, αλλά και για τους περισσότερους εκ των παρευρισκομένων αιρετών της Βουλής. Αυτό που επιπλέον σκέφτηκα είναι ότι, τώρα πια, η αηδία απέναντι στους θεσμούς «ενώνει» περισσότερο τους Έλληνες. Πιο απλά ακόμη, ο κόσμος λατρεύει να τους σιχαίνεται, κι αυτό τον παθιάζει. Δεν το διαπιστώνω με χαρά, το θεωρώ, μερικώς, μέχρι και επικίνδυνο, μα τούτο αισθάνομαι καθημερινά:

 
Οι Έλληνες αγαπιόμαστε περισσότερο όταν λαβωνόμαστε. Ερχόμαστε πιο κοντά. Κι αυτό είναι, ίσως, το μόνο ευτυχές μέσα σε όσα αδιανόητα βιώνουμε.

Διαβάστε το άρθρο στο aixmi.gr

Οι Έλληνες αγαπιόμαστε περισσότερο όταν λαβωνόμαστε. Ερχόμαστε πιο κοντά. Κι αυτό είναι, ίσως, το μόνο ευτυχές μέσα σε όσα αδιανόητα βιώνουμε.