Μην κλαίς κορίτσι μου την Πρωτοχρονιά

Και τα βρέφη της διπλανής κούνιας μιας μαιευτικής κλινικής κάπου στον ελληνικό βορρά, αρχές της δεκαετίας του ‘80, πορευτήκαν σαν μια γροθιά στο χωμάτινο ανηφόρι της ενηλικίωσης, της αναπόφευκτης γνωριμίας με τον ακαταλαβίστικο κόσμο των μεγάλων.

-Κορίτσι: Μου υπόσχεσαι ότι θα είμαστε για πάντα μαζί; Ό,τι και αν γίνει; Ακόμη και όταν μεγαλώσουμε; Θέλω η εμπιστοσύνη και η αγάπη μας, να μην αλλάξει ποτέ.

-Αγόρι: Σου υπόσχομαι ότι όσο θα ζούμε σε αυτόν τον κόσμο, τον σκληρό, αλλά ταυτόχρονα και μαγικό, θα σε αγαπάω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Θα σε προστατεύω και όποια δυσκολία έρθει στο διάβα μας, θα την ξεπεράσουμε, αφού θα έχει ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι η μεγαλύτερη δύναμη και το μεγαλύτερο εφόδιο.

Δεσμοί αδερφικοί τους ένωναν από τα μικράτα τους και όρκοι αιώνιας στοργής. Σχολεία, βόλτες, παιχνίδια, ποδήλατα, τρέλες, μπουγέλα, διακοπές, θάλασσες και βουνά. Όλα μαζί, πάντα μαζί, αυτοκόλλητοι και αδιαίρετοι. Όχι απαραίτητα με φυσική παρουσία. Όταν για κάποιο λόγο χωριζόντουσαν, οι καρδιές τους δίνανε μυστικά ραντεβού και αντάμωναν νοερά στα όνειρά τους. Τα αγνά, παιδικά, αφελή, γλυκά, μελένια όνειρά τους. Σαν κόρη οφθαλμού τα φύλαγαν.

Με μια παιδική ασπίδα κι ένα φανταστικό δόρυ τα προστάτευαν και ξόρκιζαν τους κάθελογής εφιάλτες.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr