Ποιος θα μας σώσει; Το πριγκιπόπουλο ή μια καλή νεράϊδα;

Πόσο μεμψίμοιροι και παθητικοί δέκτες της όλης κατάστασης μπορεί να είμαστε; Αδιαμφισβήτητα πολύ. Από τη μια πλευρά κλαιγόμαστε λέγοντας γιατί, γιατί, γιατί… τόσα αναπάντητα γιατί. Και αναμένουμε με την απάντηση, ίσως, και ένα Σωτήρα να μας βγάλει από το βάλτο. Ψάχνουμε αιτίες, ρίχνουμε το φταίξιμο σε πολιτικούς, σε ηγέτες άλλων χωρών, αλλά ποτέ στον εαυτό μας. Εμείς είμαστε οι Έλληνες, οι καλόκαρδοι που δεν πειράζουμε κανένα, που πάντα είμαστε μες στην καλή χαρά και ποτέ (μα ποτέ) δε χολοσκάμε για τίποτα. Γιατί τώρα να μας κόψουν το γέλιο από τα χείλη; Ποιοι; Μα, πάντα οι άλλοι. Αυτή η αποποίηση ευθυνών είναι συνυφασμένη με τη νοοτροπία μας.

Η άσχημη αυτή εξέλιξη, όμως, στη ζωή μας είναι απόλυτα φυσιολογική. Τα καμπανάκια του κινδύνου χτύπησαν πολλές φορές, αλλά τα γέλια και οι χαρές μας ήταν πιο δυνατά και δε μας άφηναν να τα ακούσουμε. Η ζωή του Έλληνα φάνταζε παραμύθι, πολλές φορές η δουλειά ήταν και η ίδια του η διασκέδαση. Διαφθορά, μίζες, ρουσφέτια, φακελάκια… καθημερινά φαινόμενα. Καμία διαμαρτυρία για αυτά. Ίσως γιατί κάποιοι βολεύονταν οι Ίδιοι, κάποιοι δε νοιάζονταν και οι υπόλοιποι ήταν οι προνομιούχοι, ήταν εκείνοι που καρπώνονταν οφέλη και μαύρο χρήμα.

Διαβάστε το άρθρο στο aixmi.gr