«Μη με γιορτάζετε με μαύρα ρούχα»
«Η πένα μου στάζει… και το μελάνι διαχέεται κι’ αρχίζει να απορροφάται από χαρτιά που έχουν πνιγεί με χιλιάδες νούμερα. Λογαριασμοί που αντί να «ξεχρεωθούν» με τόσο μελανό χρώμα που ρούφηξαν, τώρα εντονότερα διακρίνονται και τη συνείδησή μου βαραίνουν.
Κοιτάζω τη μέρα με θετική διάθεση και ξεκινώ τρέχοντας, μα πριν προλάβω να προβάλλω στο κατώφλι, το βάρος μου διπλασιάζεται και τα πόδια μου ασήκωτα τα νιώθω.
Είμαι νέα ακόμα για να εγκαταλείψω τα όνειρά μου, μα όσο κι’ αν στύψω το μυαλό μου, ιδέες δεν κατεβαίνουν και έχω μονίμως τα ίδια νούμερα μπροστά μου. Θέλω να απαλλαγώ από τη μίζερη εικόνα που σας παρουσιάζω αλλά μόνο αν πλάσω έναν δικό μου κόσμο θα τα καταφέρω.
Μεγάλωσα περήφανη και ελεύθερη αλλά υπήρξαν πολλοί (Βασιλείς, πολιτικοί, καταπατητές, πολεμοχαρείς, ονειροπόλοι), που τόλμησαν επάνω μου να ασελγήσουν και ως υποδουλωμένη να με σύρουν στα παζάρια, εκεί όπου πλειοδοτούσαν τα νερά, τη γη και τα βουνά μου.
Διαβάστε το άρθρο της Ελένης Βασιλοπούλου στο aixmi.gr
