Δεν πληρώνουμε την Τρόικα, αλλά Άκηδες και άλλους
Είχε αφήσει στον πάγκο μια τσάντα με δύο γιαούρτια, ένα πακέτο ρύζι, ένα αλάτι κι ένα πράσινο σαπούνι. Η ταμειακή μηχανή έγραφε 4,80 ευρώ.
«Άντε γιαγιά», φώναξε ένας κάφρος που περίμενε στην ουρά. Έδωσα τόπο στην οργή να μην τον πιάσω από το λαιμό και με τρέχουν και στο αστυνομικό τμήμα. Γιατί εμένα οι αστυνομικοί θα με συλλάμβαναν σίγουρα. Ένας αδύναμος πολίτης είμαι. Τους ένοπλους Χρυσαυγίτες, που τα έκαναν γυαλιά καρφιά στην Ραφήνα τους κοιτούσαν.
Διακριτικά έκανα νόημα στην κοπέλα στο ταμείο, με το θάρρος της γνωριμίας μας, να πάρει από τη γιαγιά μόνο το «χοντρό» δίευρο και να της αφήσει τα ψιλά, αφήνοντάς την να περάσει με τα ψώνια (ποιος ξέρει για πόσες ημέρες). Πιστεύω ότι ο καθένας μας θα έδινε τα υπόλοιπα δυόμισι ευρώ (ακόμη και ο κάφρος που της φώναζε να προχωρήσει).
