BBC: Και αν δεν υπήρχε η Θάτσερ;

«Το καλοκαίρι του 1970, μια εβδομάδα αφότου η βουλευτής Θάτσερ είχε μπει στο υπουργικό συμβούλιο, ένας δημοσιογράφος την ρώτησε αν θα ήθελε να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Βρετανίας. Οχι, απάντησε εκείνη με έμφαση. Δεν θα υπάρξει γυναίκα πρωθυπουργός στη διάρκεια της ζωής μου - ο ανδρικός πληθυσμός είναι πολύ προκατειλημμένος. Γνωρίζουμε τώρα, φυσικά, πόσο λάθος έκανε», γράφει ο Σάντμπρουκ.

«Σε τέτοιο βαθμό, ώστε η ιδέα μιας Βρετανίας χωρίς Μάργκαρετ Θάτσερ φαίνεται αδιανόητη σήμερα, ιδίως για ανθρώπους της γενιάς μου. Δεν ήμουν ούτε πέντε ετών όταν μπήκε για πρώτη φορά στην Ντάουνινγκ Στριτ ως πρωθυπουργός, και είχα γίνει 16 όταν παραιτήθηκε. Για την γενιά μου, είτε την αγαπούσες είτε την μισούσες, ήταν πάντα εκεί, ένα γεγονός της ζωής», συνεχίζει ο Σάντμπρουκ.

«Αλλά δεν ήταν απλώς η κυρίαρχη πολιτική προσωπικότητα της γενιάς της - ήταν μια υπερβατική πολιτική φυσιογνωμία που ενέπνευσε περισσότερα τραγούδια, βιβλία, θεατρικά έργα και ταινίες από οποιονδήποτε άλλον Βρετανό ηγέτη μετά τον Ολιβερ Κρόμγουελ. Οπως σχολίασε, με οξυδέρκεια, ο βιογράφος της Τζον Κάμπελ, αν θέλεις να δεις τί άφησε πίσω της, απλώς ρίξε μια ματιά γύρω σου. Αλλά ποιά είναι η πολιτική παρακαταθήκη της; Ακόμη και σήμερα, περισσότερα από 20 χρόνια αφότου αποχώρησε, δακρυσμένη, από τον αρ.10, η Βρετανία δεν μπορεί να συμφωνήσει. Λέγεται συχνά ότι ήταν η πιο διχαστική ηγέτις του περασμένου αιώνα, κάτι που είναι σχεδόν σίγουρα αλήθεια», γράφει ο Σάντμπρουκ.

«Το Σίτι του Λονδίνου έζησε τις καλύτερες στιγμές του στη δεκαετία του 1980, αλλά είναι βέβαιο ότι αυτή η έκρηξη είχε ένα πολύ βαρύ τίμημα: στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η ανεργία έφτασε στον αριθμό ρεκόρ των 3,6 εκατ. αν και σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, το πραγματικό νούμερο ήταν πολύ μεγαλύτερο.
Σταθμοί στην καριέρα της Θάτσερ ήταν, βέβαια, η άγρια μάχη για την φιλελευθεροποίηση της οικονομίας, η νίκη στα Φόκλαντ, η σκληρή αντιπαράθεση με τους ανθρακωρύχους, η απορρύθμιση του Σίτι, και η καταστροφική εισαγωγή του κεφαλικού φόρου (poll tax)», τονίζει ο Σάντμπρουκ.

«Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι αν όλα αυτά θα μπορούσαν, ρεαλιστικά, να είχαν αποφευχθεί. Είναι μύθος ότι η Θάτσερ έβαλε, μόνη της, τέλος στην εποχή της πλήρους απασχόλησης - η ανεργία είχε φτάσει το 1,5 εκατ. ήδη επί Κάλαχαν. Στην πραγματικότητα, η Βρετανία της δεκαετίας του 1980 ήταν συνεχώς αντιμέτωπη με μια τρομακτικά επώδυνη μετάβαση, εν μέρει επειδή τόσο πολλές δύσκολες αποφάσεις είχαν αναβληθεί επί τόσον καιρό, αλλά και επειδή η σκληρή πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης σήμαινε ότι μεγάλες βιομηχανίες - η αυτοκινητοβιομηχανία, τα ναυπηγεία, και τα ανθρακωρυχεία - ήταν καταδικασμένες προτού ανέβει η Θάτσερ στην εξουσία», γράφει ο Σάντμπρουκ.

Και καταλήγει: «Υπάρχει, τέλος, μια υπέρτατη ειρωνεία στο γεγονός ότι η Θάτσερ, η οποία απεχθανόταν τον φεμινισμό, ενσάρκωσε τελικά την εκπληκτική διεύρυνση του ορίζοντα για τις γυναίκες της Βρετανίας, κάτι που ίσως ήταν η μεγαλύτερη κοινωνική αλλαγή του 20ού αιώνα. Η ίδια η Θάτσερ μπορεί να μην συμφωνούσε, αλλά στο τέλος, το ενδιαφέρον πράγμα για την Σιδηρά Κυρία δεν ήταν ότι ήταν φτιαγμένη από σίδερο, αλλά ότι ήταν μία κυρία».

Πηγή: tovima.gr