Μάθε παιδί μου το ΠΑΟΚ - Άρης: Έξι προσωπικότητες μιλούν για το δικό τους ντέρμπι
Γράφουν οι: Παναγιώτης Αρταβάνης, Χριστίνα Κατσαμούρη και Γιάννης Πάλλας.
Design: Χρήστος Ζωΐδης
ΠΑΟΚ-Άρης: Όταν το μπάσκετ ξυπνά τις μνήμες και το πάθος μιας ολόκληρης πόλης...
Από τις θρυλικές μονομαχίες της δεκαετίας του ’80 μέχρι τη νέα γενιά πρωταγωνιστών. Το μεγάλο μπασκετικό ντέρμπι της Θεσσαλονίκης επιστρέφει στις 21 Νοεμβρίου, ξυπνώντας αναμνήσεις, συγκινήσεις και την ιστορία μιας αντιπαλότητας που δεν έσβησε ποτέ.
Υπάρχουν ντέρμπι που δεν χρειάζονται συστάσεις, ντέρμπι που κουβαλούν τη δική τους ιστορία, τη δική τους ένταση, τις δικές τους μνήμες. Και το ΠΑΟΚ-Άρης για την 8η αγωνιστική της Greek Basketball League είναι ένα από αυτά. Μια αναμέτρηση που ξεπερνά τα όρια ενός αγώνα μπάσκετ και αγγίζει βαθιά την καρδιά μιας ολόκληρης πόλης.
Στις 21 Νοεμβρίου 2026, η PAOK Sports Arena ετοιμάζεται να φιλοξενήσει το πρώτο μεγάλο ντέρμπι της χρονιάς ανάμεσα στους δύο αιώνιους αντιπάλους της Θεσσαλονίκης. Ένα παιχνίδι που ξυπνά μνήμες από τις θρυλικές μονομαχίες των μέσων της δεκαετίας του 1980, τότε που το ελληνικό μπάσκετ ζούσε τη δική του χρυσή εποχή και η κόντρα του ΠΑΟΚ με τον Άρη αποτελούσε το απόλυτο μπασκετικό γεγονός.
Αρκεί να ανατρέξει κανείς σε εκείνες τις εποχές για να θυμηθεί τα μεγάλα ονόματα που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά. Από τη μία πλευρά, ο Νίκος Γκάλης και ο Παναγιώτης Γιαννάκης, οι δύο εμβληματικές μορφές του Άρη, που έκαναν την Ελλάδα να ζει και να αναπνέει για το μπάσκετ. Απέναντί τους, ο Μπάνε Πρέλεβιτς, ο Τζον Κόρφας και ο Κεν Μπάρλοου, οι άνθρωποι που έδωσαν στον ΠΑΟΚ τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα και πρωταγωνίστησαν στις μεγάλες μάχες της εποχής.
Τότε κάθε αναμέτρηση ήταν μια μάχη υπερηφάνειας. Κάθε καλάθι είχε ξεχωριστή αξία και κάθε ντέρμπι άφηνε το αποτύπωμά του στον χρόνο. Οι πρωταγωνιστές άλλαξαν, οι εποχές πέρασαν, όμως το πάθος παρέμεινε αναλλοίωτο.
Και τώρα, το σκηνικό αλλάζει, αλλά η ιστορία συνεχίζεται. Στη μία πλευρά, ο Άρης έρχεται με τον Τζερεμάια Ρόμπινσον-Ερλ και τον Νένο Ντιμιτρίεβιτς, δύο από τα πρόσωπα που καλούνται να σηκώσουν το βάρος της φετινής προσπάθειας. Στην άλλη, ο ΠΑΟΚ ποντάρει στον Μπριν Ταϊρί και τον Κάιλ Αλεξάντερ, με στόχο να υπερασπιστεί την έδρα του και να δώσει τη δική του απάντηση μέσα στο παρκέ.
Από το μεγάλο ραντεβού, πάντως, θα απουσιάζει ο Τσέντι Όσμαν, η μεταγραφή που τάραξε τα νερά στο EuroCup και είχε δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες. Μια απουσία που αναμφίβολα αλλάζει τα δεδομένα και στερεί από το ντέρμπι ένα από τα πιο ηχηρά ονόματα της φετινής μπασκετικής συζήτησης.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η μάχη των πάγκων. Ο Βασίλης Σπανούλης για τον Άρη και ο Αντρέα Τρινκιέρι για τον ΠΑΟΚ. Δύο προπονητικές προσωπικότητες με διαφορετικές διαδρομές και τη δική τους φιλοσοφία για το παιχνίδι. Η δική τους στρατηγική θα αποτελέσει ένα ακόμη κεφάλαιο σε μια ημέρα που υπόσχεται ένταση και μεγάλες συγκινήσεις.
Γιατί το ΠΑΟΚ-Άρης δεν είναι απλώς μια αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο ομάδες. Είναι η σύνδεση του χθες με το σήμερα. Είναι οι αναμνήσεις από τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Πρέλεβιτς και τον Μπάρλοου, που συναντούν τα νέα πρόσωπα του ελληνικού και ευρωπαϊκού μπάσκετ. Είναι οι ιστορίες που διηγούνται οι παλαιότεροι και οι στιγμές που περιμένουν να ζήσουν οι νεότεροι.
Στις 21 Νοεμβρίου, η PAOK Sports Arena δεν θα φιλοξενήσει απλώς ένα παιχνίδι. Θα γίνει το σημείο συνάντησης δύο διαφορετικών εποχών, δύο μεγάλων μπασκετικών παραδόσεων και μιας αντιπαλότητας που δεν έπαψε ποτέ να συγκινεί.
Η Θεσσαλονίκη θυμάται. Το μπάσκετ επιστρέφει στις ρίζες του. Και το ντέρμπι έχει ξανά τη δική του ξεχωριστή θέση στην ιστορία
Η εξομολόγηση του Άκη Σακελλαρίου στο Gazzetta: «Τα ντέρμπι Άρης - ΠΑΟΚ θα πρέπει να τα βάζουν σε γιγαντοοθόνες πριν από οποιαδήποτε ματς και να τα βλέπουν οι πιτσιρικάδες»
Ο Άκης Σακελλαρίου ανοίγει την… καρδιά του στο Gazzetta, μοιράζει τα συναισθήματά του για τον Άρη, θυμάται ιστορίες του παρελθόντος και μιλάει για τα ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ που θα του μείνουν αξέχαστα.
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1961 με πατέρα Αρειανό δεν γινόταν να γλιτώσει από το «Παλέ». Ένας από τους πιο επιτυχημένους Έλληνες ηθοποιούς, ο Άκης Σακελλαρίου μιλάει στο Gazzetta για τα συναισθήματά του για τον Άρη και θυμάται ιστορίες από ταξίδια στο εξωτερικό, καθώς και από τα σπουδαία ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ που έχει ζήσει.
Ένας άνθρωπος που έχει σύνδεση το όνομά του με τους «κίτρινους», όντας και αντιπρόεδρος του συλλόγου στο παρελθόν, έχει άποψη για το ντέρμπι του Άρη με τον ΠΑΟΚ.
Ο ίδιος θυμάται τις αξέχαστες ιστορίες από τα ταξίδια που έχει κάνει στο παρελθόν για χάρη του Άρη και… ονειρεύεται ένα τρόπαιο με την αγαπημένη του ομάδα.
Το πιο σημαντικό απ' όλα; Η συγκρατημένη αισιοδοξία που έχει και η πίστη στο πλάνο του Βασίλη Σπανούλη και του Νίκου Ζήση.
Ο Άκης Σακελλαρίου έγινε Άρης λόγω του πατέρα του.
Μια οικογενειακή αγάπη που πέρασε από γενιά σε γενιά. Η κλασική σχέση πατέρα - γιου που πηγαίνουν στο γήπεδο τη δεκαετία του ‘80 και ζουν μοναδικές στιγμές.
Κάπως έτσι έγινε Άρης ο Άκης Σακελλαρίου.
«Άρης έγινα γιατί ο πατέρας μου ήταν και γιατρός του Άρη και ήταν στα χρόνια τα δύσκολα και τα ένδοξα. Στις δεκαετίες προπολεμικά και μέχρι τα τελευταία του ήταν οπαδός του Άρη. Ήταν μια φυσιολογική ροή να γίνω και εγώ Αρειανός, όπως και η υπόλοιπη οικογένεια μου.
Αντιθέτως, με το γιο μου προσπάθησα να το κάνω Αρειανό και βγήκε Ηρακλής. Βγήκε η Ηρακλής αλλά σε ένα μεγάλο διάστημα τώρα σιγά σιγά έρχεται στην αγκαλιά του Άρη».
-Θυμάστε την πρώτη σας εμπειρία από την πρώτη σας φορά στο «Παλέ»;
«Θυμάμαι όμως εκτός από τους αγώνες θυμάμαι τις φοβερές συναυλίες που είχα δει. Στη δεκαετία του '70 και '80 που ήταν το James Brown μέχρι τον BB King μέχρι τον Rory Gallagher. Οπότε και φυσικά τους αγώνες του κλασικού Άρη και τα ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ.
Δεν είναι ένα μακρινό παρελθόν αυτή η περίοδος. Δυστυχώς έχει τελειώσει. Τότε δεν υπήρχαν μικτά ακροατήρια και οπαδοί, αλλά δεν ήταν τα ακραία φαινόμενα που μου διήγησαν σαν να απαγορεύονται και οι οπαδοί. Δυστυχώς.
Αλλά είμαι παιδί αυτής της χρυσής 20ετίας του Άρη. Από το '80».
-Νιώθετε ότι πλέον σιγά σιγά ο Άρης με την νέα προσπάθεια που γίνεται με τα χρήματα που δίνει ο Ρίτσαρντ Σιάο, την προσπάθεια με τον Σπανούλη στον πάγκο, ξανά αναγεννιέται; Ότι μπορεί να ξαναζήσει στιγμές του παρελθόντος;
«Είναι αρκετά διαφορετική η εποχή. Σίγουρα μια... μυρωδιά θα ξαναπάρουμε. Και ήδη παίρνουμε με κάτι τριαντάρες και σαραντάρες. Επειδή έχουν δει πολλά τα μάτια μου και όλων των οπαδών και επειδή πολλές φορές έχουμε πιστέψει και τελικά αποθαρρυνθήκαμε στην πορεία.
Δεν θέλω να πω μεγάλα λόγια. Σίγουρα και για να μην το γρουσουζέψω. Σίγουρα όμως φαίνεται μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια η οποία θα πρέπει να ανθοφορήσει όχι άμεσα γιατί είμαστε τα θέλουμε και γρήγορα εμείς οι οπαδοί. Θα πρέπει να αφήσουμε τον χρόνο να ανθοφορήσει όλη αυτή η προσπάθεια που θα χρειαστεί και δύο και τρία χρόνια».
-Οπότε θα λέγαμε ότι είστε συγκρατημένα αισιόδοξος για το μέλλον;
«Ναι».
-Θέλω να μου πείτε έναν παίκτη αγαπημένο που είχατε από το παρελθόν;
«Ο Νίκος Γκάλης και ο Παναγιώτης Γιαννάκης ήταν οι βασικοί αλλά όλοι και ο Ρωμανίδης επίσης ήταν εξαιρετικό παιδί. Κατά κάποιο τρόπο έχω κάποια έμμεση επαφή ακόμα μαζί τους.
Ο Γιαννάκης βρέθηκε ξαφνικά στα φώτα της δημοσιότητας για το σκάνδαλο. Είναι τρομερό δηλαδή που που μαυρώθηκε το όνομά του με την αποβολή του από το γήπεδο».
-Πού οφείλεται η έχθρα των οπαδών του ΠΑΟΚ και του Άρη;
«Οφείλεται σε διάφορους λόγους. Οφείλεται στην αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών. Οφείλεται στην δυναμική που απέκτησε ο ποδοσφαιρικός ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια. Οφείλεται στην διάθεση του να υπάρξει μια ομάδα, μια πόλη, μια ομάδα. Κάτι το οποίο ήταν κατά τη γνώμη μου μια λάθος εκτίμηση κάποιων ανθρώπων.
Και φυσικά στην έπαρση αμφοτέρων των μερών ότι θέλουμε να είμαστε πάντοτε νικητές.
Ο αθλητισμός είναι πολιτισμός. Στον αθλητισμό μπορείς να κερδίσεις πολλά περισσότερα όντας ηττημένος από ότι είναι νικημένος. Και αυτό βέβαια ένας ομαδικός οπαδικός σχηματισμός δεν το καταλαβαίνει. Προτιμά την νίκη και την καταβαράθρωση του αντιπάλου. Νομίζω ότι αυτό δεν είναι στα στοιχεία του πολιτισμού που θέλουμε να έχουμε. Γι' αυτό το λόγο δίνω και αυτή την συνέντευξη.
Στα παλαιότερα χρόνια που υπήρχαν φανατισμένοι οπαδοί, τα πράγματα δεν ήταν τόσο σκληρά, ούτε βγαίναν μαχαίρια. Και αυτό είναι ένα αποτέλεσμα μιας ολόκληρης κοινωνικοπολιτικής διάστασης που θα πρέπει σιγά σιγά να αλλάξει.
Ξεκίνησε νομίζω να αλλάζει, τώρα με το σκάνδαλο αυτό ξαναπήγαμε πίσω. Αν θα μπορούσαμε να δούμε οπαδούς και των δύο ομάδων στο γήπεδο.
Δεν ήταν κάτι το οποίο ήταν φοβερό. Σαφέστατα υπήρχαν τα συνθήματα, τα αντίπαλα, αλλά δεν ήτανε, δεν λέω ότι φεύγανε χέρι-χέρι, αγκαλιά οι οπαδοί. Αλλά υπήρχε ένας σεβασμός.
Δεν υπήρχε αυτή η πόλωση ας πούμε ότι πέρα από το βρισίδι θα σου βγάλω και μαχαίρι και θα σε κυνηγήσω. Και θα σκοτώσω κιόλας όπως έχουμε δει να γίνονται.
Δυστυχώς ναι και εντάξει ευελπιστούμε με την στάση του Καμπανού πατρός και μητρός ας πούμε να λίγο να μαλακώσουν τα πράγματα.
Είναι ένα κομμάτι το ότι εκτοξεύεται η οπαδική κατάσταση, εκτοξεύεται σε μια κατάσταση βίας γιατί πολύ απλά γίνεται αυτοσκοπός. Δηλαδή είναι αυτό και τίποτα άλλο.
Τα παλαιότερα χρόνια υπήρχαν και άλλα πράγματα για να γεμίσει κάποιος νέος την ζωή του. Τώρα δυστυχώς είναι αυτό και είναι φυσικά και κομμάτι κοινωνικό. Δηλαδή και κομμάτι της ανεργίας και κομμάτι της παιδείας και κομμάτι της ανέχειας.
Εγώ θαύμαζα τον Κόρφα, θαύμαζα το στυλ που έπαιζε ο Κόρφας, θαύμαζα τον Φασούλα. Αυτά τα ντέρμπι θα πρέπει να τα βάζουν σε γιγαντοοθόνες πριν από οποιαδήποτε αναμέτρηση και να τα βλέπουν οι πιτσιρικάδες.
Επίσης είμαι φανατικός Θεσσαλονικιός. Καταρχάς χαίρομαι πάρα πολύ που ο Ηρακλής είναι μια τρίτη ομάδα η οποία φαίνεται να είναι μια πολύ καλή ομάδα. Χάρηκα πάρα πολύ που ξανανέβηκε και που υπάρχει επιτέλους μια τρίτη ομάδα στην μεγάλη κατηγορία και στο μπάσκετ και στην μπάλα.
Οπότε αυτά τα ντέρμπι του Άρη - ΠΑΟΚ που ήταν όλοι μαζί τα θαύμαζα. Δηλαδή έβλεπα τον Κόρφα με τον στυλ που έπαιζε, τον Πρέλεβιτς. Και τότε ήταν ένα κομμάτι που οι Αθηναίοι δεν μπορούσαν να διανοηθούν.
Μέσω των ντέρμπι αυτών υπήρχε μια όμορφη αναβάθμιση της Θεσσαλονίκης με τους αγώνες αυτούς.
Οπότε ναι, περιμένω πως και πως να ξαναγυρίσει σιγά σιγά το όλο κομμάτι του μπάσκετ από εκεί που ξεκίνησε, από τη Θεσσαλονίκη. Το μπάσκετ ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα από τη Χάνθ. Τις αρχές του 20ου αιώνα και μετά πήγε σιγά σιγά στην Αθήνα.
Οπότε, τι καλύτερο από να γυρίσουν σιγά σιγά διασύρουν τα ντέρμπι. Ο ΠΑΟΚ έκανε μια καταπληκτική ομάδα στο μπάσκετ και στην μπάλα με τις δυσκολίες που έχει πάει πολύ καλά. Αλλά έχει κάνει μια καταπληκτική ομάδα και περιμένω πως και πως αυτό το ντέρμπι.
Και νομίζω ότι και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Και θα βοηθηθεί και ο ΠΑΟΚ από την καλή ομάδα του Άρη και ο Άρης από την καλή ομάδα του ΠΑΟΚ. Και τον Ηρακλή βέβαια.
Ο Ηρακλής «χτύπησε» μια φορά. Νομίζω χτύπησε τον Παναθηναϊκό».
-Τι ονειρεύεστε για τον Άρη;
«Καλά, σίγουρα ένα τρόπαιο. Το ονειρευόμαστε πολλές νύχτες. Το ονειρευόμαστε πολλά χρόνια.
Αλλά κυρίως με ενδιαφέρει αυτό που είπα στην αρχή. Να υπάρχει μια σταθερότητα στο στόχο. Να μην αλλάξουμε πορεία με την πρώτη στραβοτιμονιά. Να μην γυρίσουμε πίσω με κάτι το οποίο ευτυχώς υπάρχει ένα πολύ καλό. Και με τον Σπανούλη και με τον Ζήση.
Πιο πολύ με ενδιαφέρει να έχει μια σταθερή πορεία και σιγά σιγά θα έρθουν οι επιτυχίες. Και να μην υπαναχωρήσουμε στο πρώτο στραβοπάτημα.
-Ποιο τραγούδι θα συνδυάζατε με τον Άρη;
«Θα εκπλαγείς, αλλά ο πατέρας μου...
Κοιτάξτε, και αυτό είναι όμορφο ρε παιδί μου, ότι οι ομάδες πολλές φορές σε συνδέουν με ανθρώπους που αγάπησες. Είτε είναι αυτός ένας φίλος, είτε ένας συγγενής, είτε είναι ο πατέρας σου, είτε είναι η μητέρα σου, είτε είναι κάποιος άλλος. Και αυτό είναι κάτι το οποίο είναι πολύ όμορφο.
Ή με τα ταξίδια που έχεις κάνει στο παρελθόν, να πας και να ταξιδέψεις μαζί με τους υπόλοιπους.
Για μένα το τραγούδι, αυτό είναι ο ύμνος του υπαναχωρήσουμε , που ο πατέρας μου είχε τους στίχους σε νότες, τις πρώτες-πρώτες νότες. Τώρα αν το βρω με μεγάλη χαρά θα το δώσω στην ομάδα του Άρη, που το τραγουδούσαν με ορχηστρική διάθεση.
Πάντα νικητής και με δάφνες θα γυρίζεις. Εσύ με δόξα και τιμή στην πατρίδα σου χαρίζεις. Άρη, τρομερέ, είσαι σίφουνας Λιοντάρι. Εσύ είσαι το παιδί της νίκης Μακεδόνα Άρη.
Αυτό λοιπόν είναι ένα τραγούδι το οποίο κάθε καιρό ακούγεται και στον γήπεδο. Αλλά βλέπεις στο τραγούδι αυτό, και κάποια κομμάτια ας το πούμε ελληνικότητας και πατριωτισμού, τα οποία καταγράφουν και μια εποχή, έτσι. Στους στίχους αυτούς.
Δεν θα δεις τα ίδια, τους ίδιους στίχους σε ύμνους ομάδων π.χ της Αθήνας. Μην ξεχνάμε ότι δημιουργήθηκε ο Άρης μετά την απελευθέρωση σε δύσκολες εποχές και μάλιστα δημιουργήθηκε από μια ομάδα ανθρώπων όλων των κοινωνικών τάξεων.
-Ένα ταξίδι που θυμάστε με τον Άρη;
(Γελάει…)
«Είχα αποφασίσει τελευταία στιγμή να πάω στο τελικό που είχε γίνει στο Βέλγιο, στο Σαρλερουά. Είχα γύρισμα. Τελειώνω το γύρισμα. Πηγαίνω, παίρνω το γιο μου από το σχολείο του με τη μηχανή.
Δηλαδή έβγαλα τα εισιτήρια εκείνη την ημέρα από το γύρισμα. Πάω, παίρνω το γιο μου με τη μηχανή από το σχολείο, πηγαίνω στο αεροδρόμιο. Δεν είχα εισιτήριο.
Προσγειωνόμαστε στις Βρυξέλλες. Παίρνουμε ταξί. Γιατί την ίδια μέρα ήταν ο αγώνας.
Παίρνουμε ταξί. Άλλη μία ώρα για να φτάσουμε στο Σαρλερουά. Δεν έχουμε εισιτήρια.
Και είναι κάτι παιδιά, χορηγούς του αγώνα. Ο χορηγός ήταν Βέλγος, αλλά ήταν Έλληνες.
Με γνώριζε, μου λέει, "κύριε Σακελλαρίου, θέλετε δύο εισιτήρια".
Λέω, "αγόρι μου, γλυκό".
Μπαίνοντας στο γήπεδο, μαζί με το γιο μου, ακούω από πίσω μια φωνή που φωνάζει Άκη και ήταν ο Αστέρης, ο Σακελλαρίου, ο ξαδερφός μου. Δεν είχαμε επικοινωνήσει καθόλου. Δεν ήξερα ότι θα πήγαινε κι αυτός.
Αυτός από τη Θεσσαλονίκη, εγώ από την Αθήνα. Που ήρθα να πάρω το γιο μου, να πάμε αεροπορικώς, να μην έχουμε εισιτήριο.
Και λες τώρα, να πάω και να πάω τζάμπα. Λέγαμε, παιδί μου, με κάποιο τρόπο θα μπω. Δεν γίνεται, δεν θα γίνει.
Χάσαμε, δεν, τώρα δεν πειράζει. Η εμπειρία θα μείνει αξέχαστη Δεν πειράζει. Σημασία έχει το ταξίδι.
Και αυτό το θυμάμαι και εγώ. Και ο γιος μου. Και μετά δεν είχαμε τρόπο να γυρίσουμε πίσω. Μπήκαμε στα λεωφορεία των οπαδών. Ευτυχώς είχα κλείσει ένα ξενοδοχείο. Βρήκαμε εκεί να μείνουμε. Πέντε-έξι ώρες, ας πούμε. Και μετά το πρωί κάναμε μια βόλτα και φύγαμε.
Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι όλη αυτή η ιστορία με το σκάνδαλο μας πήγε πίσω. Το χειρότερο που έγινε είναι ότι χάθηκε η εμπιστοσύνη που είχε ξεκινήσει κάπως να κερδίζεται με τα τεχνικά μέσα που εφαρμόζονται πια.
Τώρα μας πήραν πίσω και μας πήγαν πίσω στην απόλυτη... Και από τα δύο μέρη πήγαν πίσω.
Και από αυτούς οι οποίοι τόσα χρόνια ήταν οι νικητές. Όπου κλονίστηκε η εμπιστοσύνη στο τι σκατά νικητής ήμουνα όταν γινόνταν αυτά. Και από τους ηττημένους βέβαια, το μένος το οποίο υπήρχε σε αδικίες».
-Για το ματς με τον ΠΑΟΚ τώρα
«Εύχομαι να γίνει ωραίος αγώνας. Όλοι το περιμένω πως και πως.
Μακάρι να ξαναζήσουμε ωραία ντέρμπι παλιών εποχών.
Εντάξει δεν είμαι παρελθοντολάγνος. Αλλά κάπως πρέπει λιγάκι να διδασκόμαστε και τα παλιά. Δεν λέω να προχωράμε μπροστά».
Πρέλεβιτς στο Gazzetta: «Ψαχνόμασταν να βρούμε πρώτα το γήπεδο, το οποίο χανόταν σε ένα σύννεφο καπνού»
Ο Μπάνε Πρέλεβιτς ή αλλιώς το αξέχαστο σουτ του ’91, που έμεινε για πάντα στην ιστορία του ντέρμπι αιωνίων του Βορρά. Ο θρυλικός Μπάνε Πρέλεβιτς, έχοντας αφήσει εποχή στο μπάσκετ της Θεσσαλονίκης φορώντας τα ασπρόμαυρα, θυμάται τα δικά του ντέρμπι αιωνίων, τους καπνούς στο Αλεξάνδρειο και τα πρώτα συγχαρητήρια του Γιαννάκη μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, αφού ευστόχησε στο τελευταίο σουτ και πήρε τη νίκη απέναντι στον Άρη.
Στις εποχές του, το ντέρμπι αιωνίων ήταν πιο ρομαντικό. Η αλήθεια είναι πως, όπως μας είπε και ο ίδιος, δεν κυκλοφορούσες στην πόλη την εβδομάδα του αγώνα απέναντι στον Άρη, αλλά... είχε και αυτό τη δική του μαγεία. Σε μία εποχή που το ντέρμπι αιωνίων παιζόταν πάντοτε στο Αλεξάνδρειο, με τους φιλάθλους των δύο ομάδων να μοιράζονται τις κερκίδες, χωρίζοντας τους μία μόνο γραμμή, για όλα αυτά μας διηγείται τη δική του αξέχαστη θητεία τόσο στον ΠΑΟΚ όσο και στους αγώνες με τον Άρη στο Gazzetta, ο Μπάνε Πρέλεβιτς.
Ο Μπράνισλαβ «Μπάνε» Πρέλεβιτς αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ στο μπάσκετ τις περιόδους 1988–1996 και 1999–2000, αποτελώντας μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία του συλλόγου. Φορώντας το νούμερο 7, κατέκτησε με τον Δικέφαλο το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης το 1991, το Πρωτάθλημα Ελλάδας το 1992, το Κύπελλο Κόρατς το 1994 και το Κύπελλο Ελλάδας το 1995.
Το δικό του ντέρμπι αιωνίων, που αξίζει να φρεσκάρουμε στη μνήμη όλων, είναι φυσικά το Άρης – ΠΑΟΚ 96-99 (1991–92), το σουτ που έγραψε ιστορία. Το ντέρμπι διεξήχθη στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο για την κανονική περίοδο του πρωταθλήματος 1991–92, σε μια εποχή που οι δύο ομάδες της Θεσσαλονίκης κυριαρχούσαν στο ελληνικό μπάσκετ. Το παιχνίδι ήταν συναρπαστικό και οδηγήθηκε στην παράταση.
Δέκα δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη της παράτασης, ο Τζον Κόρφας έβαλε μπροστά τον ΠΑΟΚ με τρίποντο (94-96), όμως ο Παναγιώτης Γιαννάκης ισοφάρισε σε 96-96 με επιθετικό ριμπάουντ, αφήνοντας μόλις 3,5 δευτερόλεπτα στο χρονόμετρο.
Στο τάιμ άουτ, ο προπονητής του ΠΑΟΚ, Ντούσαν Ίβκοβιτς, σχεδίασε μια μακρινή πάσα στον Κεν Μπάρλοου, όμως ο Πρέλεβιτς ζήτησε να πάρει εκείνος την μπάλα αν δεν έβγαινε η πρώτη επιλογή. Ο Μπάνε Πρέλεβιτς πήρε την μπάλα από την επαναφορά, πέρασε τον Ντίνο Αγγελίδη και σούταρε ένα τρίποντο από τα 9 μέτρα στην εκπνοή, διαμορφώνοντας το τελικό 96-99.
Μπάνε Πρέλεβιτς στο Gazzetta:
-Στα δικά σας χρόνια το ντέρμπι ΠΑΟΚ – Άρης δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι, αλλά το γεγονός της χρονιάς για όλη τη Θεσσαλονίκη, με τις δύο ομάδες μάλιστα να μοιράζονται το Παλέ. Πώς ζούσατε την εβδομάδα πριν από ένα τέτοιο ματς μέσα στην πόλη και ποιο ήταν το συναίσθημα τη στιγμή που βγαίνατε από τη φυσούνα;
«Την εβδομάδα πριν από το παιχνίδι ήταν αδύνατο να κυκλοφορήσεις στην πόλη και γι’ αυτόν τον λόγο κάποια στιγμή και η ομάδα είχε οργανώσει τη διαμονή της ομάδας στο ξενοδοχείο για να μπορέσουμε να έχουμε την απαραίτητη ηρεμία».
Όντως, αυτά τα παιχνίδια τότε διέφεραν γιατί υπήρχαν φίλαθλοι και των δύο ομάδων στο γήπεδο, κάτι που δημιουργούσε ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Πολλές φορές ήταν και άκρως διασκεδαστικό να ακούς τα συνθήματα και των άλλων φιλάθλων.
Επειδή τότε ήταν συνηθισμένο να καπνίζεις στο γήπεδο, τη στιγμή που βγαίνω απ’ τη φυσούνα ψαχνόμασταν να βρούμε πρώτα το γήπεδο, το οποίο χανόταν σε ένα σύννεφο καπνού».
-Έχετε πρωταγωνιστήσει σε ιστορικά παιχνίδια, από το αξέχαστο τρίποντο από τα 9 μέτρα στην παράταση το 1991 μέχρι τους τελικούς του τίτλου. Αν έπρεπε να κρατήσετε μόνο μία στιγμή, ένα συναίσθημα ή μια εικόνα από τα ντέρμπι με τον Άρη που δεν θα ξεχάσετε ποτέ, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;
«Μου είναι πολύ δύσκολο να ξεχάσω το τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο (1991), επειδή αυτή η νίκη μας οδήγησε εκείνη τη χρονιά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος».
-Το μπάσκετ έχει αλλάξει πολύ, τα γήπεδα είναι πλέον ξεχωριστά και οι συνθήκες διαφορετικές. Τι πιστεύετε ότι είχε εκείνο το ντέρμπι της δεκαετίας του ’90 που λείπει ίσως σήμερα, και τι είναι αυτό που παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο όσα χρόνια κι αν περάσουν;
«Αυτό που λείπει σήμερα από το ντέρμπι είναι η παρουσία των φιλάθλων και των δύο ομάδων, αυτός ο υγιής συναγωνισμός που είχαμε τότε. Το πάθος για το ντέρμπι παραμένει το ίδιο και εύχομαι σύντομα το ντέρμπι, όπως και τη δεκαετία του '90, να κρίνει και τον πρωταθλητή».
-Πολλοί από τους σημερινούς παίκτες του ΠΑΟΚ, ειδικά οι ξένοι, θα ζήσουν για πρώτη φορά την ιδιαιτερότητα ενός ΠΑΟΚ – Άρης. Αν μπαίνατε για ένα λεπτό στα αποδυτήρια πριν το τζάμπολ του επερχόμενου ντέρμπι, ποια θα ήταν η μία συμβουλή που θα τους δίνατε;
«Απλά να το απολαύσουν, γιατί είναι μία αξέχαστη εμπειρία».
-Φέτος βλέπουμε μια εντελώς διαφορετική δυναμική. Τόσο στον ΠΑΟΚ όσο και στον Άρη έχουν γίνει μεγάλες επενδύσεις, τα μπάτζετ ανέβηκαν, ήρθαν παίκτες υψηλού επιπέδου και ο κόσμος έχει ξαναζεσταθεί για τα καλά. Πώς βλέπετε εσείς αυτή τη νέα εποχή και τις φετινές ομάδες των δύο "αιωνίων"; Πιστεύετε ότι αυτή η οικονομική και αγωνιστική ενίσχυση μπορεί να φέρει ξανά το ντέρμπι της Θεσσαλονίκης στο επίπεδο των δικών σας χρόνων;
«Η οικονομική ενίσχυση φέρνει αυτόματα και αγωνιστική ενίσχυση, πιστεύω ότι σύντομα θα έχουμε τον τελικό του πρωταθλήματος μεταξύ των δύο ομάδων της πόλης μας».
-Δεν θα μπορούσαμε να κλείσουμε χωρίς να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, στις 21 Δεκεμβρίου 1991, σε εκείνο το απίστευτο τρίποντο από τα 9 μέτρα στην εκπνοή της παράτασης (99-96). Θα θέλαμε να μας το περιγράψετε εσείς, καρέ-καρέ: Τι περνούσε από το μυαλό σας στα τελευταία δευτερόλεπτα, τι σκεφτήκατε την ώρα που η μπάλα έφυγε από τα χέρια σας και πώς βιώσατε την "έκρηξη" του γηπέδου αμέσως μετά;
«Σε αυτές τις στιγμές του παιχνιδιού το καλύτερο είναι να μη σκέφτεσαι τίποτα και να ακολουθείς το ένστικτό σου. Τη στιγμή που έφυγε η μπάλα απ’ τα χέρια μου είχα τη διαίσθηση ότι θα μπει στο καλάθι, αυτό όμως που μου έχει μείνει μετά το παιχνίδι είναι ότι ο πρώτος άνθρωπος που είχε έρθει και μου έδωσε συγχαρητήρια για τη νίκη ήταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης».
Ηλιάδης στο Gazzetta: «Το φετινό ντέρμπι ΠΑΟΚ - Άρης έχει μια αίγλη του παρελθόντος»
Ο Σάββας Ηλιάδης μιλάει στο Gazzetta για το ντέρμπι του ΠΑΟΚ κόντρα στον Άρη και θυμάται ιστορίες από το παρελθόν που έχει ζήσει ο ίδιος.
Ένας γνήσιος Θεσσαλονικιός που ξέρει το μπάσκετ του βορρά πάρα πολύ καλά. Ο Σάββας Ηλιάδης ένας γνώστης του αθλήματος και πρώην παίκτης του Άρη μιλάει στο Gazzetta για το ντέρμπι που διαφέρει από αυτό της Αθήνας.
Θυμάται ιστορίες από τα ντέρμπι που έχει ζήσει ο ίδιος, καθώς υπήρξε παίκτης των «κίτρινων» την τριετία 2006-2009, αναφέρεται στην έχθρα που υπάρχει μεταξύ των οπαδών και τονίζει πως όλα ξεκινούν από τους ανθρώπους που ασχολούνται με το μπάσκετ και οι φίλαθλοι έχουν τη μικρότερη ευθύνη.
Δίνει τα εύσημα στις ομάδες της Θεσσαλονίκης που έχουν επενδύσει τα χρήματα, προκειμένου να πρωταγωνιστήσουν ξανά στο άθλημα, ενώ αναλύει και τα στοιχεία που θα ξεχωρίσουν από την πρώτη ερχόμενη αναμέτρηση μεταξύ του ΠΑΟΚ κόντρα στον Άρη.
-Ποια είναι τα στοιχεία που κάνουν ιδιαίτερο το συγκεκριμένο ντέρμπι και σε τι διαφέρει από το ντέρμπι της Αθήνας.
«Καταρχάς, πιστεύω ότι ειδικά το φετινό ντέρμπι έχει μια αίγλη του παρελθόντος. Αν δούμε και τον βαθμολογικό πίνακα, βλέπουμε ότι στην πρώτη και στη δεύτερη θέση βρίσκονται ο ΠΑΟΚ και ο Άρης. Αυτό μας πηγαίνει πίσω στη δεκαετία του '80, στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του '80 και στις αρχές του '90, όταν αυτές οι ομάδες πρωταγωνιστούσαν στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Σίγουρα υπάρχει ανέκαθεν η ιδιαιτερότητα της βαθμολογικής θέσης και της κατάστασης στην οποία βρισκόταν η κάθε ομάδα όταν διεξαγόντουσαν αυτά τα παιχνίδια. Όλοι ζουν και αναπνέουν για αυτά τα ντέρμπι στην πόλη, ειδικά τώρα που υπάρχει οικονομική ευρωστία και στις δύο ομάδες.
Νομίζω ότι όλα αυτά συγκλίνουν στο γεγονός πως πολύς κόσμος περιμένει αυτό το παιχνίδι, όχι μόνο ο κόσμος της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο ο μπασκετικός κόσμος. Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε μια άνθηση στο ελληνικό μπάσκετ, με πολλούς ανθρώπους που δεν ασχολούνταν απαραίτητα με το άθλημα να δείχνουν πλέον ενδιαφέρον».
-Στο παρελθόν έχετε αναφερθεί στο γεγονός ότι ο Άρης χρειάζεται να αποκτήσει σταθερότητα. Πιστεύετε ότι έχει κάνει τις κατάλληλες κινήσεις, ώστε να χτίσει κάτι που χρόνο με τον χρόνο θα αποκτήσει τη σταθερότητα που χρειάζεται μια ομάδα; Αναφέρομαι και στην πρόσληψη του Σπανούλη για την τριετία, αλλά και στις κινήσεις που έχουν γίνει με τους παίκτες.
«Αυτό που έχω πει και επαναλαμβάνω και τώρα είναι ότι το πρώτο πράγμα που χρειαζόταν η ομάδα για να φτάσει ξανά σε επιτυχίες, αντάξιες της ιστορίας και του παρελθόντος της, είναι η νοοτροπία.
Δεν υπάρχει πιο καταλληλότερος άνθρωπος για να ξαναβάλει αυτή τη νοοτροπία στον σύλλογο από τον Σπανούλη. Μην ξεχνάμε ότι είναι ο άνθρωπος που άλλαξε και τη σύγχρονη ιστορία του μπασκετικού Ολυμπιακού.
Την ίδια νοοτροπία που είχε ως παίκτης και ως προπονητής τα προηγούμενα χρόνια φέρνει τώρα και στην ομάδα του Άρη. Αν δούμε ότι σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα κερδίζει τόσο τον Ολυμπιακό όσο και τον Παναθηναϊκό, με εμφατικές νίκες, κατοστάρες και ολοκληρωτικό, κατά τη γνώμη μου, μπάσκετ και στις δύο πλευρές του γηπέδου, αυτό δείχνει ότι υπάρχει αγωνιστικό πλάνο, καθοδήγηση και πνευματική ετοιμότητα στην ομάδα».
-Μπορεί ο Άρης με βάση το εξωαγωνιστικό κομμάτι, αυτό της διοργάνωσης να βρεθεί στη EuroLeague;
«Το αν μπορεί να χτιστεί κάτι με διάρκεια δεν μπορούμε να το πούμε από τώρα. Αυτό θα το δείξει η πορεία και το κατά πόσο η ομάδα θα στηριχθεί στις αρχές του προπονητή σε όλη τη διάρκεια της αγωνιστικής χρονιάς.
Επειδή, μάλιστα, θεωρώ ότι είναι ένας άνθρωπος που δίνει μεγάλη σημασία στις λεπτομέρειες, όλα αυτά θα γίνουν βήμα-βήμα. Από τη στιγμή που υπάρχει πλέον οικονομική άνεση στον σύλλογο, νομίζω ότι κάποια στιγμή θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και ο Άρης θα βρεθεί και στην Ευρωλίγκα».
-Για τον ΠΑΟΚ ένα σχόλιο:
«Ο ΠΑΟΚ βρίσκεται και αυτός σε μια νέα κατάσταση, με την έλευση του κ. Μυστακίδη. Είναι μια ομάδα με μεγάλο μπάτζετ, με την έλευση του Τρινκιέρι και κυρίως με τη μεγάλη μεταγραφή του Οσμάν. Βέβαια, στο συγκεκριμένο παιχνίδι, λόγω του τραυματισμού, δεν θα αγωνιστεί.
Και εκεί βλέπουμε ότι, όπως λέγεται και ακούγεται, αν όχι την επόμενη χρονιά, τα επόμενα χρόνια θα είναι και αυτή η ομάδα στην Ευρωλίγκα. Χτίζεται μια καινούργια κατάσταση, με τη φιλοσοφία του κόσμου και του Τρινκιέρι.
Νομίζω ότι ένας δυνατός Άρης, ένας δυνατός ΠΑΟΚ, αλλά και ένας Ηρακλής που έχει οικονομική σταθερότητα, είναι κάτι πολύ θετικό. Μπορεί ο Ηρακλής να μην έχει την οικονομική ευρωστία των άλλων ομάδων, αλλά υπάρχει μια σταθερή οικονομική δυνατότητα.
Πιστεύω ότι αυτό είναι το ζητούμενο. Όταν δυναμώνει η Θεσσαλονίκη, είναι πολύ καλό για το ελληνικό μπάσκετ συνολικά και όχι μόνο για την ίδια την πόλη».
-Έχετε να μας διηγηθείτε κάποια ξεχωριστή ιστορία από τα ντέρμπι, μια στιγμή που θυμάστε και δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
«Νομίζω ότι ήταν μια χρονιά που ο ΠΑΟΚ είχε κάνει μια πολύ άσχημη χρονιά και βρισκόταν στα πρόθυρα του υποβιβασμού. Παίζαμε ένα παιχνίδι μέσα στο γήπεδο του ΠΑΟΚ, το οποίο έπρεπε να κερδίσει ή να έρθουν κάποια άλλα αποτελέσματα, ώστε να αποφύγει τον υποβιβασμό.
Θυμάμαι ότι ήταν ένα παιχνίδι με τρομερή ένταση. Το γήπεδο ήταν γεμάτο μιάμιση με δύο ώρες πριν από την έναρξη, υπήρχε παντού αστυνομία, ακόμα και στη χρυσή ζώνη υπήρχαν δύο-τρεις διμοιρίες των ΜΑΤ.
Τότε εμείς ήμασταν με τον Μάσεϊ και είχαμε πει στα αποδυτήρια να είμαστε συγκεντρωμένοι, προσηλωμένοι στο πλάνο και στο παιχνίδι, να μην κάνουμε καμία χειρονομία, ώστε να μην προκαλέσουμε τον κόσμο.
Θυμάμαι, όμως, στην πρώτη φάση που βάζει καλάθι ο Μάρσεϊ, κάνει μια χειρονομία και αρχίζουν να πέφτουν αντικείμενα μέσα στο γήπεδο. Διακόπτεται το παιχνίδι, βγαίνουμε στη φυσούνα και γίνεται ένα περιστατικό με τους ανθρώπους των ΜΑΤ.
Εντάξει, είναι παιχνίδια με τρομερή ένταση. Είναι παιχνίδια που θέλουν να παίζουν οι αθλητές, με γεμάτα γήπεδα, και είναι παιχνίδια που δεν ξεχνιούνται ποτέ».
Πιστεύετε ότι θα μπορούσαμε να ξαναδούμε εποχές της δεκαετίας του '80, όταν υπήρχαν φίλαθλοι και των δύο ομάδων στις εξέδρες; Τι χρειάζεται για να συμβεί κάτι τέτοιο;
«Δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να ξαναδούμε. Αυτό θέλει πολλή δουλειά και πρέπει να δουλευτεί από πολλές πλευρές.
Καταρχάς, νομίζω ότι πρώτα εμείς, οι άνθρωποι του μπάσκετ και του αθλητισμού, πρέπει να μην είμαστε τοξικοί. Τα τελευταία δύο χρόνια παρακολουθώ πάρα πολλές εκπομπές και θεωρώ ότι πρέπει να προσέχουμε περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε. Πρέπει να ξέρουμε τι λέμε, πώς το λέμε και σε ποιον απευθυνόμαστε.
Να χαμηλώσουμε λίγο την μπάλα, όπως λέμε, και να μην προκαλούμε.
Πρώτα εμείς, λοιπόν, πρέπει να δώσουμε το παράδειγμα. Αν το κάνουμε αυτό εμείς που είμαστε οι άνθρωποι του αθλητισμού, τότε μπορούμε να περιμένουμε και από τον κόσμο να είναι πιο προσγειωμένος και πιο προσεκτικός.
Στη συνέχεια υπάρχει και το θέμα της πολιτείας, η οποία πρέπει να έχει αυστηρούς κανόνες και να υπάρχει η βούληση, εφόσον πραγματικά θέλουν να ξαναδούμε φιλάθλους και των δύο ομάδων μαζί σε ένα γήπεδο.
Τέλος, είναι και το θέμα των φιλάθλων, στο οποίο πρέπει επίσης να σταθούμε. Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει πραγματικότητα αυτή τη στιγμή. Ίσως σε βάθος χρόνου να μπορέσουμε να το πετύχουμε. Απλώς χρειάζεται πολλή δουλειά από πολλές πλευρές».
-Τι περιμένετε να δούμε αγωνιστικά από το συγκεκριμένο ντέρμπι; Πώς πιστεύετε ότι θα εξελιχθεί το παιχνίδι;
«Πιστεύω ότι θα είναι ένα καλό παιχνίδι. Θεωρώ ότι ο ΠΑΟΚ δεν θα θέλει να ανοίξει πολύ τον ρυθμό, αλλά θα προσπαθήσει να πάει το παιχνίδι σε χαμηλότερο τέμπο, έχοντας και την καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος.
Από την άλλη, ο Άρης έχει τη δεύτερη καλύτερη επίθεση και θέλει έναν γρήγορο ρυθμό. Νομίζω ότι θα προσπαθήσει να επιβάλει το δικό του μοτίβο, με πίεση σε όλο το γήπεδο και τρέξιμο στον αιφνιδιασμό.
Ένα από τα κλειδιά για μένα είναι οι παίκτες στις θέσεις «4» του Άρη και τα line-ups όταν βρίσκονται στο παρκέ ο Ρόμπινσον και ο Λίντελ.
Είναι παίκτες που μπορούν να απειλήσουν από μακριά, κάτι που σημαίνει ότι μπορούν να δώσουν πολύ καλό spacing στην επίθεση του Άρη και να κάνουν τη δουλειά των κοντών ακόμα πιο εύκολη, τόσο στην εκτέλεση όσο και στη δημιουργία.
Κάτι που θεωρώ ότι δεν έχει καμία άλλη ομάδα στην Α1 είναι πως, όταν υπάρχει αυτό το line-up με τον Λίντελ και τον Ρόμπινσον, αυτοί οι παίκτες μπορούν να κατεβάσουν την μπάλα και να τελειώσουν φάσεις. Είναι κάτι που δυσκολεύει πάρα πολύ την αντίπαλη ομάδα και αποτελεί τεράστιο πλεονέκτημα».
-Άρα περιμένετε ένα παιχνίδι με χαμηλό σκορ; Ποιοι παίκτες θεωρείτε ότι θα παίξουν καθοριστικό ρόλο;
«Ναι, νομίζω ότι θα πάμε σε ένα παιχνίδι με χαμηλότερο σκορ. Αν βρει την ευκαιρία, σίγουρα και ο ΠΑΟΚ θα προσπαθήσει να τρέξει στον αιφνιδιασμό, αλλά θεωρώ ότι το βασικό ζητούμενο για εκείνον είναι να ελέγξει τον ρυθμό του Άρη.
Από την πλευρά του ΠΑΟΚ, το βαρόμετρο αυτή τη στιγμή, ειδικά από τη στιγμή που λείπει ο Οσμάν, είναι ο Τάιρι.
Από την πλευρά του Άρη υπάρχει πολυφωνία, κάτι που δείχνει και τον αλτρουισμό της ομάδας. Είναι ο Μόργκαν, ο Ντιμιτρίεβιτς, ο Τολιόπουλος και ο Μήτρου-Λονγκ.
Για μένα, αυτή είναι μια μεγάλη διαφορά σε σχέση με πέρυσι.
Το συγκεκριμένο step-up του συγκεκριμένου παίκτη ο Σπανούλης έχει παίξει μεγάλο ρόλο. Έχει αλλάξει το 100% σε σχέση με πέρυσι»
Μαματζιόλας στο Gazzetta: «Όταν μπαίναμε στο λεωφορείο να πάμε στο γήπεδο θα υπήρχε κόσμος έξω από το ξενοδοχείο να μας εμψυχώσει»
Ο Αχιλλέας Μαματζιόλας μιλάει στο Gazzetta για την ιδιαιτερότητα του ντέρμπι μεταξύ του ΠΑΟΚ κόντρα στον Άρη και θυμάται ιστορίες από τα ντέρμπι που έχει ζήσει ο ίδιος στο παρελθόν.
Γέννημα θρέμμα Θεσσαλονικιός, ο Αχιλλέας Μαματζιόλας διηγείται στο Gazzetta τις προσωπικές του ιστορίες του παρελθόντος από τα ντέρμπι που έχει ζήσει μεταξύ του ΠΑΟΚ με τον Άρη.
Έχοντας αγωνιστεί για οκτώ χρόνια στους «ασπρόμαυρους» ξέρει πολύ καλά πως προετοιμάζεται ο κάθε αθλητής για το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Μάλιστα θυμάται ιστορίες από τα ματς της δεκαετίας του ‘90 και την «πώρωση» που έβλεπε στα μάτια των φιλάθλων που «ζούσαν» και ανέπνεαν για το ντέρμπι με τον Άρη.
-Zήσατε εκ των έσω όλη τη χρυσή εποχή του ΠΑΟΚ στα 90s, όταν η Θεσσαλονίκη κοβόταν στα δύο για το ντέρμπι με τον Άρη. Πώς βιώνατε ως παίκτης εκείνη την εβδομάδα προετοιμασίας, ειδικά από τη στιγμή που μοιραζόμασταν το ίδιο γήπεδο, το «Αλεξάνδρειο;»
«Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ πιο πιεστικές περιόδους στην καριέρα μου ακόμα και από τελικούς κλπ.
Το κλίμα ήταν πολεμικό στην πόλη έβγαινες να πας οπουδήποτε και όπου κι αν στεκόσουν άκουγες σχόλια για το Σάββατο να γίνει εκείνο να γίνει το άλλο, μόνο αυτούς να κερδίσουμε και τίποτα άλλο...Δεν θα ξεχάσω παραμονές του μάτς κοιμόμασταν Μακεδονία Παλλάς απόσταση 1 χλμ από Παλέ όταν μπαίναμε στο λεωφορείο να πάμε στο γήπεδο θα υπήρχε κόσμος έξω από το ξενοδοχείο να μας εμψυχώσει - πορώσει και ακούγονταν ταμπούρλα και φασαρία ήδη 1 1/2 ώρα πριν στο γήπεδο με οπαδούς και των 2 ομάδων».
-Σε εκείνες τις σπουδαίες ομάδες του ΠΑΟΚ, εσείς ήσασταν ο παίκτης-εργαλείο που έμπαινε στο παρκέ για να δώσει ενέργεια, να παίξει σκληρή άμυνα πάνω στα μεγάλα "όπλα" του Άρη, όπως ο Γκάλης ή ο Γιαννάκης, και να βάλει κρίσιμα σουτ.
Πόσο δύσκολο ήταν πνευματικά να μπαίνεις από τον πάγκο σε ένα τόσο "καυτό" ντέρμπι και να πρέπει να είσαι 100% έτοιμος από το πρώτο δευτερόλεπτο;
«Ήμουν ευτυχής που είχα παίκτες αστέρες δίπλα μου και προπονητές με τεράστιες επιτυχίες και η προετοιμασία για τέτοια ματς ήταν μέσω σκληρής δουλειάς και αφοσίωσης πολλών μηνών και ετών για να ανταπεξέλθεις.
Έχοντας ζήσει τον ΠΑΟΚ και ως παίκτης και ως μέλος του τεχνικού επιτελείου, αλλά πλέον και ως φίλαθλος από την εξέδρα, τι πιστεύετε ότι έχει αλλάξει περισσότερο στα ντέρμπι ΠΑΟΚ – Άρης σε σχέση με τη δεκαετία του ’90; Υπάρχει κάτι από εκείνα τα χρόνια που θα θέλατε να βλέπετε και σήμερα
Έχω ζήσει ως παίκτης την χρυσή 10ετία της ομάδας '89-'98 αλλά και πέρασα και ως βοηθός προπονητή με τον Κώστα Φλεβαράκη εποχή που η ομάδα φλέρταρε με υποβιβασμό και με μηδενική οικονομική δυνατότητα και πλέον ως φίλαθλος της ομάδος. Το μπάσκετ γενικά έχει αλλάξει η κοινωνία γενικά έχει αλλάξει.
Την τότε εποχή υπήρχε κόσμος που πραγματικά ζούσε γύρω από την ομάδα πορωνόταν με το οτιδήποτε γύρω από την ομάδα και υπήρχε πραγματική ταύτιση με τα πρόσωπα τριγύρω. Λειπει η ταύτιση με πρόσωπα φοβάμαι πλέον Δεν υπάρχει ο Μπάνε ο Τζον ο Κεν ο Μπουντου ο Γιαν γιαν ο Ρέτζι ο Μπαλου
Υπάρχει πληθώρα ξένων παικτών που έρχονται και παρέρχονται που δεν αγκαλιάζονται και δεν αγκαλιάζουν τον κόσμο και την ομάδα. Αυτο ελπίζω σύντομα να αλλάξει και να φτιαχτεί ένας κορμός ΚΑΙ ΑΠΌ ΈΛΛΗΝΕΣ ΠΑΊΧΤΕΣ που θα μπορέσει η ομάδα να τους κρατήσει και να θέλουν κι αυτοί να παίζουν πραγματικά και για την φανέλα».
-Πολλοί από τους αθλητές που θα πατήσουν παρκέ στο επερχόμενο ντέρμπι θα ζήσουν για πρώτη φορά τη συγκεκριμένη αναμέτρηση. Αν είχατε την ευκαιρία να τους πείτε μία κουβέντα πριν βγουν για ζέσταμα, τι θα τους τονίζατε ότι χρειάζεται για να πάρουν ένα τέτοιο ματς;»
«Απλά να ζήσουν άνετα τη στιγμή να το ευχαριστηθούν το ματς έχοντας στο μυαλό το πλάνο του προπονητή».
-Φέτος το κλίμα γύρω από το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης είναι εντελώς διαφορετικό. Και στον ΠΑΟΚ και στον Άρη έγιναν μεγάλες επενδύσεις, ανέβηκε κατακόρυφα το επίπεδο των ρόστερ και ο κόσμος έχει επιστρέψει μαζικά στο γήπεδο με μεγάλη προσμονή. Πώς βλέπετε εσείς αυτή τη νέα εποχή για τις δύο ομάδες και πόσο διαφορετικό περιμένετε να είναι το φετινό ντέρμπι σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια;»
«Είναι πλέον ευτυχές το γεγονός ότι επενδυτές με "βαρύ" πορτοφόλι έχουν αναλάβει ΠΑΟΚ και Άρη αλλά και στον Ηρακλή γίνεται πολύ καλή δουλειά και ο κόσμος ξανά επιστρέφει στα γήπεδα...στον Άρη υπήρχε κόσμος τα τελευταία χρόνια και στον ΠΑΟΚ άρχισε με προεδρία Χατζοπουλου να έρχεται στο γήπεδο αλλά πλέον και οι 2ομαδων έχουν αλλάξει επίπεδο και ατενίζουν το μέλλον με αισιοδοξία».
-Από όλα τα ντέρμπι με τον Άρη που αγωνιστήκατε, είτε σε κανονική διάρκεια είτε σε τελικούς, ποια είναι εκείνη η προσωπική σας στιγμή, ένα καθοριστικό σουτ, μια άμυνα ή μια εικόνα από τα αποδυτήρια, που έχετε κρατήσει πιο έντονα στη μνήμη σας και θα θέλατε να μας την περιγράψετε;
«Όλα τα ματς ήταν διαφορετικά με μεγάλο κοντράστ συναισθημάτων ένα θυμάμαι ανεξίτηλα αν κερδίζαμε ήμασταν ήρωες της πόλης για καμιά εβδομάδα και αντίστοιχα δεν τολμούσα με να κυκλοφορήσουμε αν χάναμε»
Σταυρόπουλος στο Gazzetta: «ΠΑΟΚ – Άρης 1984, ο τελικός των ξυρισμένων κεφαλιών»
Ο Νίκος Σταυρόπουλος, γνωστός σε όλους ως «Μάτζικ», αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και της οικογένειας του ΠΑΟΚ. Ένας σπουδαίος αθλητής που υπηρέτησε τον Δικέφαλο τόσο ως παίκτης όσο και ως διοικητικό στέλεχος, συνδέοντας το όνομά του με μεγάλες στιγμές και σημαντικές επιτυχίες του συλλόγου.
Ανάμεσα στις πιο ξεχωριστές αναμνήσεις της καριέρας του βρίσκεται φυσικά ο ιστορικός τελικός Κυπέλλου Ελλάδας απέναντι στον Άρη, στις 18 Απριλίου 1984. Ο περίφημος «τελικός των ξυρισμένων κεφαλιών», στον οποίο ο Σταυρόπουλος είχε καθοριστική παρουσία, σημειώνοντας 27 πόντους και συμβάλλοντας στην κατάκτηση του πρώτου Κυπέλλου Ελλάδας στην ιστορία του ΠΑΟΚ.
Ήταν μια αναμέτρηση που ξεπέρασε τα όρια ενός απλού αγώνα μπάσκετ. Η αντιπαλότητα των δύο ομάδων, η ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης και η τεράστια σημασία της νίκης δημιούργησαν μια ιστορία που παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα.
Το ντέρμπι των αιωνίων της Θεσσαλονίκης κουβαλά μια ξεχωριστή ιστορία, την οποία πολλοί γνωρίζουν, αλλά λίγοι έχουν βιώσει όσο οι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής. Με αφορμή τη νέα αγωνιστική σεζόν 2026-2027 και την επιστροφή του μεγάλου ΠΑΟΚ – Άρης στο προσκήνιο, ο «Μάτζικ» γυρίζει τον χρόνο πίσω, θυμάται τις δικές του μάχες απέναντι στους «κιτρινόμαυρους» και μοιράζεται όσα έζησε μέσα και έξω από το παρκέ.
Ας θυμηθούμε τις σημαντικότερες στιγμές του ιστορικού τελικού, αλλά και για όσα μίλησε ο ίδιος ο Νίκος Σταυρόπουλος αποκλειστικά στο Gazzetta.
Ο τελικός Κυπέλλου Ελλάδας του 1984 αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία του ΠΑΟΚ. Ο Νίκος Σταυρόπουλος ήταν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές, σημειώνοντας 26 πόντους (27 όπως θυμάται ο ίδιος) και βοηθώντας τον Δικέφαλο να κατακτήσει το πρώτο Κύπελλο της ιστορίας του απέναντι στον Άρη.
Ο τελικός αυτός έμεινε κυρίως γνωστός ως ο «τελικός των ξυρισμένων κεφαλιών», καθώς οι περισσότεροι παίκτες του ΠΑΟΚ κουρεύτηκαν σύρριζα πριν από την αναμέτρηση, σε μία κίνηση συσπείρωσης και ενότητας. Μία ξεχωριστή ιστορία που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη των φιλάθλων του Δικεφάλου αλλά και του Μάτζικ.
Η συνέντευξη του Νίκου Σταυρόπουλου στο Gazzetta:
-Ζήσατε τα ντέρμπι ΠΑΟΚ – Άρης τη δεκαετία του '80 και του '90, σε μια εποχή που το Αλεξάνδρειο «έβραζε» και η Ελλάδα σταματούσε για να παρακολουθήσει μπάσκετ. Τι επικρατούσε στα αποδυτήρια λίγα λεπτά πριν από το τζάμπολ; Πώς διαχειριζόσασταν εκείνη την τρομερή πίεση ως παίκτες;
«Λίγο πριν από τον αγώνα υπήρχε έντονη αγωνία και μεγάλη προσήλωση στον στόχο. Ο καθένας προσπαθούσε να διαχειριστεί την ένταση με τον δικό του τρόπο. Άλλοι ήταν σιωπηλοί, προσπαθώντας να συγκεντρωθούν, και άλλοι έκαναν χιούμορ για να αποφορτιστούν. Όταν όμως βγαίναμε στο παρκέ και αντικρίζαμε το γεμάτο Αλεξάνδρειο, παίρναμε μια απίστευτη ενέργεια. Ήταν αγώνες με ξεχωριστό πάθος και συναισθήματα που δύσκολα ξεχνιούνται.
Η πίεση ήταν πραγματικά τεράστια, καθώς γνωρίζαμε πόσο σημαντικά ήταν αυτά τα παιχνίδια για τη Θεσσαλονίκη και τον κόσμο της ομάδας. Προσπαθούσαμε να διατηρούμε την ψυχραιμία μας και να διοχετεύουμε την πίεση σε πάθος και αγωνιστική αποφασιστικότητα. Θέλαμε πάντα να τιμούμε τη φανέλα και να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό μέσα στο γήπεδο. Αυτή ήταν άλλωστε η μαγεία εκείνων των ντέρμπι!»
-Πώς ζούσε η Θεσσαλονίκη τις ημέρες πριν και μετά από ένα ντέρμπι; Υπήρχε η χαρακτηριστική «καζούρα» ανάμεσα στους φιλάθλους, αλλά ταυτόχρονα και η συνύπαρξή σας εκτός γηπέδου με τους παίκτες του Άρη, με τους οποίους ήσασταν και συμπαίκτες στην Εθνική ομάδα;
«Η πόλη ζούσε έντονα την αναμέτρηση πριν και μετά το παιχνίδι, με πειράγματα και καζούρα ανάμεσα στους φιλάθλους των δύο ομάδων. Παρότι η αντιπαλότητα ήταν μεγάλη μέσα στο παρκέ, με τους παίκτες του Άρη μάς συνέδεαν η φιλία και η κοινή παρουσία στην Εθνική ομάδα. Υπήρχε αμοιβαίος σεβασμός και εκτίμηση, καθώς γνωρίζαμε να ξεχωρίζουμε τον αθλητικό ανταγωνισμό από τις προσωπικές μας σχέσεις».
-Από όλα τα ντέρμπι που παίξατε απέναντι στον Άρη, ποια στιγμή, ποιο καλάθι ή ποιο παιχνίδι έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη σας περισσότερο από κάθε άλλο και γιατί;
«ΠΑΟΚ – Άρης 1984, ο τελικός Κυπέλλου. Ο τελικός των ξυρισμένων κεφαλιών, στον οποίο πέτυχα 27 πόντους».
-Έχοντας υπηρετήσει τον ΠΑΟΚ τόσο ως παίκτης όσο και ως διοικητικό στέλεχος, πώς βλέπετε το ΠΑΟΚ – Άρης σήμερα; Τι έχει αλλάξει περισσότερο σε σχέση με τη δική σας εποχή, τόσο στο αγωνιστικό κομμάτι όσο και στη νοοτροπία γύρω από το παιχνίδι;
«Το ΠΑΟΚ – Άρης εξακολουθεί να αποτελεί ένα ιδιαίτερο ντέρμπι για τη Θεσσαλονίκη. Σε σχέση με τα χρόνια που αγωνιζόμασταν, έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα, κυρίως ο ρυθμός και ο τρόπος παιχνιδιού, καθώς το σύγχρονο μπάσκετ είναι πιο γρήγορο και αθλητικό. Ωστόσο, το πάθος, η ιστορία και η σημασία αυτής της αναμέτρησης παραμένουν αναλλοίωτα. Εύχομαι να συνεχίσουμε να βλέπουμε γεμάτα γήπεδα, δυνατές αναμετρήσεις και, πάνω απ' όλα, σεβασμό ανάμεσα στις δύο ομάδες και τους φιλάθλους τους».
-Αν μπαίνατε σήμερα στα αποδυτήρια πριν από ένα ντέρμπι ΠΑΟΚ – Άρης, τι θα λέγατε στους παίκτες, ειδικά στους ξένους που ίσως δεν γνωρίζουν όλο το βάρος της ιστορίας; Πώς θα τους εξηγούσατε τι σημαίνει αυτό το παιχνίδι για την πόλη;
«Θα τους συμβούλευα να μπουν στο γήπεδο με πάθος και να συνειδητοποιήσουν το βάρος της φανέλας που φορούν. Ιδιαίτερα στους ξένους θα εξηγούσα πως το ΠΑΟΚ – Άρης είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας αγώνας, καθώς αποτελεί κομμάτι της ιστορίας και της ταυτότητας της Θεσσαλονίκης. Αυτό που έχει σημασία είναι να παλέψουν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, να σεβαστούν τον αντίπαλο και να δείξουν στον κόσμο ότι τιμούν την ομάδα που εκπροσωπούν».
Καλπάκης στο Gazzetta: «Γκάλη, καλή επιτυχία, κι αν κατά λάθος σε χτυπήσω δεν έχω καμία πρόθεση»
Ο Δημήτρης Καλπάκης του ΠΑΟΚ, ή μάλλον ο αμυντικός του Νίκου Γκάλη για οκτώ χρόνια, όπως είπε και ο ίδιος, μίλησε αποκλειστικά στο Gazzetta. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο ίδιος θυμάται λεπτομερώς τις δικές του χρονιές στον ΠΑΟΚ, τα δικά του ντέρμπι αιωνίων και την αξία αυτού του θεσμού για τη Θεσσαλονίκη!
Ένας Έλληνας γκαρντ που άφησε τη δική του ιστορία στην άμυνα του μπάσκετ, αρχηγός του Δικεφάλου, που φόρεσε τη φανέλα των ασπρόμαυρων από το 1979 έως και το 1985, ενώ κατέκτησε με την ομάδα του το Κύπελλο Ελλάδος το 1984 απέναντι στην ομάδα του Άρη
Δηλαδή στον ιστορικό τελικό των «ξυρισμένων κεφαλιών» (18 Απριλίου 1984), όπου, υπό τις οδηγίες του Φαίδωνα Ματθαίου, νίκησε τον Άρη με 74-70 στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο. Με αυτή τη νίκη, ο σύλλογος κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο Ελλάδας της ιστορίας του.
Αλλά ο ίδιος ξεχωρίζει μία διαφορετική ανάμνηση μεταξύ των δύο αιωνίων. Το παιχνίδι στη Λάρισα το 1982, όπου, σύμφωνα με τη δική του ανάμνηση, μάρκαρε τον Νίκο Γκάλη για περίπου 36 λεπτά. Έτρεχε ασταμάτητα σε άμυνα και επίθεση, όπως λέει, πέτυχε και 21 πόντους, ενώ περιόρισε τον Γκάλη στους μόλις 6 πόντους.
Τα χρόνια αυτά, καθώς και τις αναμετρήσεις, τις νοσταλγεί και τις διηγείται σαν να συνέβησαν μόλις εχθές. Αλλά επειδή είμαστε στο 2026 και το πρώτο ντέρμπι αιωνίων του Βορρά είναι εδώ, πάμε να δούμε αναλυτικά όλα όσα διηγήθηκε στο Gazzetta, να μεταφερθούμε στα παλιά και ρομαντικά χρόνια του ΠΑΟΚ - Άρης, πριν ξεκινήσει το τζάμπολ του σήμερα...
Ο Καλπάκης θυμάται τα ιστορικά ντέρμπι της Θεσσαλονίκης, την προσωπική του μονομαχία με τον Γκάλη και τη διαδρομή του από το παρκέ στη διοίκηση του ΠΑΟΚ.
- Πώς βιώνατε εσείς ως παίκτες τη μεγάλη κόντρα ΠΑΟΚ – Άρη τη δεκαετία του ’80, μια εποχή που το ντέρμπι της Θεσσαλονίκης καθήλωνε όλη την Ελλάδα και η ατμόσφαιρα στα γήπεδα ήταν μοναδική;
«Έζησα οκτώ χρόνια στον ΠΑΟΚ και μπορώ να πω ότι τα παιχνίδια με τον Άρη ήταν οι αγώνες της χρονιάς. Δεν ήταν απλώς δύο βαθμοί στο πρωτάθλημα. Ήταν θέμα γοήτρου, περηφάνιας και δικαίωσης για την ομάδα και τον κόσμο μας.
Ο ΠΑΟΚ είχε μια ομάδα με χαρακτήρα και αγωνιστική ποιότητα. Γνωρίζαμε ότι απέναντί μας είχαμε έναν πολύ ισχυρό αντίπαλο, με κορυφαίο παίκτη τον Νίκο Γκάλη, και ξέραμε ότι, για να διεκδικήσουμε τη νίκη, έπρεπε να βρούμε τον τρόπο να τον περιορίσουμε.
Εγώ είχα αναλάβει πολλές φορές αυτόν τον ρόλο. Η προσωπική μου μονομαχία με τον Γκάλη κράτησε ουσιαστικά οκτώ χρόνια. Έπρεπε να τον αντιμετωπίζω με συγκέντρωση σε κάθε φάση, να διαβάζω τις κινήσεις του και να μην του επιτρέπω να πάρει την μπάλα στα σημεία που ήθελε.
Αυτό που έκανε εκείνα τα ντέρμπι μοναδικά ήταν ότι ολόκληρη η Θεσσαλονίκη ζούσε για αυτά. Το γήπεδο γέμιζε, ο κόσμος συμμετείχε ενεργά και η ένταση διαρκούσε μέχρι το τελευταίο καλάθι. Για εμάς τους παίκτες, ήταν μια μεγάλη ευθύνη, αλλά και ένα τεράστιο κίνητρο. Θέλαμε να αποδείξουμε ότι μπορούσαμε να σταθούμε απέναντι στους καλύτερους και να κάνουμε περήφανο τον κόσμο του ΠΑΟΚ».
-Αν συγκρίνατε εκείνα τα ντέρμπι με τα σημερινά παιχνίδια ανάμεσα στις δύο ομάδες, ποιες είναι οι μεγαλύτερες διαφορές που εντοπίζετε, τόσο στο αγωνιστικό επίπεδο όσο και στην ψυχολογία των παικτών;
«Οι διαφορές είναι μεγάλες. Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80 δεν υπήρχε η παρουσία ξένων παικτών που γνωρίζουμε σήμερα. Στη συνέχεια ήρθαν παίκτες όπως ο Σουμποτίτς και ο Πρέλεβιτς, οι οποίοι ενίσχυσαν σημαντικά το επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ.
Επίσης, τότε δεν υπήρχε η σημερινή πληθώρα στατιστικών στοιχείων και αναλύσεων. Ο παίκτης έπρεπε να διαβάζει το παιχνίδι, να παρατηρεί τον αντίπαλο και να παίρνει αποφάσεις μέσα στο παρκέ. Η προτεραιότητα ήταν η ομάδα και η νίκη, όχι τα προσωπικά στατιστικά.
Ο Άρης είχε τον Γκάλη και στη συνέχεια τον Γιαννάκη. Εμείς έπρεπε να βρούμε τρόπους να περιορίσουμε την επιρροή τους. Ο ΠΑΟΚ, από την άλλη, διέθετε σημαντικά πλεονεκτήματα κοντά στο καλάθι, με ψηλούς όπως ο Φασούλας και ο Κατσούλης. Οι περιφερειακοί μας, όμως, έπρεπε να κάνουν πολλή δουλειά, τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση, για να αξιοποιήσουμε αυτά τα πλεονεκτήματα.
Υπήρχε και μια ιδιαίτερη ψυχολογική διάσταση. Οι φίλαθλοι των δύο ομάδων έδιναν τον δικό τους αγώνα στην εξέδρα. Ανάλογα με την εξέλιξη του σκορ, πανηγύριζε η μία πλευρά και σιωπούσε η άλλη. Ήταν παιχνίδια που κρίνονταν μέχρι το τελευταίο καλάθι.
Προσωπικά, έβλεπα το ντέρμπι ως μια μεγάλη ευκαιρία να δείξω το ταλέντο μου. Με παρακολουθούσε όλη η Θεσσαλονίκη και ήξερα ότι η απόδοσή μου θα σχολιαζόταν την επόμενη ημέρα στις εφημερίδες. Επειδή είχα σημαντικό ρόλο και στην άμυνα και στην επίθεση, προετοιμαζόμουν ιδιαίτερα.
Για έναν παίκτη που είχε μεγαλώσει στη Θεσσαλονίκη, το ΠΑΟΚ – Άρης ήταν μια γνώριμη, αλλά πάντα ξεχωριστή πρόκληση. Για άλλους, που έρχονταν από διαφορετικά περιβάλλοντα, η πίεση μπορούσε να είναι πρωτόγνωρη. Εκεί φαινόταν ο χαρακτήρας του καθενός: αν μπορούσε να μετατρέψει την πίεση σε κίνητρο ή αν επηρεαζόταν από την ένταση».
-Τη δική σας εποχή, τα ντέρμπι γίνονταν στο Αλεξάνδρειο με οπαδούς και των δύο ομάδων, ενώ σήμερα ο ΠΑΟΚ αγωνίζεται στο PAOK Sports Arena. Πώς βλέπετε αυτή τη μετάβαση και πώς ζούσατε τον παλμό της κερκίδας τότε;
«Πιστεύω ότι έδρα σαν το Παλέ ντε Σπορ δύσκολα θα συναντήσουμε ξανά. Η μεγάλη διαφορά ήταν ότι ο κόσμος βρισκόταν πολύ κοντά στο παρκέ. Ο φίλαθλος δεν ήταν απλώς θεατής, αλλά ένιωθε ότι συμμετείχε στον αγώνα. Γινόταν μέρος της αναμέτρησης και μπορούσε να επηρεάσει την ψυχολογία των παικτών.
Το Παλατάκι είναι ένα σύγχρονο γήπεδο, αλλά η αίσθηση που μου δημιουργεί είναι διαφορετική. Στο Παλέ ο φίλαθλος ένιωθε συμμέτοχος, ενώ στο Παλατάκι αισθάνεται περισσότερο θεατής. Αυτή είναι η προσωπική μου εκτίμηση, έχοντας ζήσει εκείνη την εποχή ως παίκτης.
Θα ήθελα να ξαναδώ τα μεγάλα ντέρμπι με φιλάθλους και των δύο ομάδων, μοιρασμένους στις εξέδρες, με τις απαραίτητες προϋποθέσεις ασφάλειας. Όχι μια ποδοσφαιροποίηση του μπάσκετ, αλλά μια πραγματική γιορτή του αθλητισμού, με ανθρώπους που αγαπούν το παιχνίδι και σέβονται τον αντίπαλο.
Θυμάμαι ότι, παρά την τεράστια ένταση, οι οικογένειες μπορούσαν να έρχονται στο γήπεδο με τα παιδιά τους. Υπήρχε πάθος, ανταγωνισμός και δυνατή υποστήριξη, αλλά και μια κουλτούρα που επέτρεπε στον κόσμο να ζει το ντέρμπι ως αθλητικό γεγονός.
Για μένα, αυτό είναι το ζητούμενο και σήμερα. Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στο γήπεδο δείχνει και τον πολιτισμό μας ως κοινωνία».
-Ποια είναι η πιο έντονη ή αγαπημένη ανάμνηση που κρατάτε μέχρι σήμερα από ένα παιχνίδι ΠΑΟΚ – Άρης στο οποίο αγωνιστήκατε;
«Έχω πάρα πολλές αναμνήσεις, αλλά η πιο χαρακτηριστική είναι η προσωπική μου μονομαχία με τον Νίκο Γκάλη. Για οκτώ χρόνια, σε κάθε παιχνίδι, είχα την ευθύνη να προσπαθώ να μην τον αφήνω να κινηθεί όπως ήθελε και να υποδεχτεί την μπάλα στα σημεία που τον εξυπηρετούσαν.
Πριν από κάθε αγώνα, πήγαινα και του έδινα το χέρι. Του έλεγα: «Γκάλη, καλή επιτυχία. Κι αν κατά λάθος σε χτυπήσω, δεν έχω καμία πρόθεση». Τον σεβόμουν απεριόριστα ως αθλητή. Για μένα ήταν ένα πραγματικό διαμάντι του μπάσκετ και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να τον τραυματίσω. Άλλο ο σκληρός αγωνιστικός ανταγωνισμός και άλλο η έλλειψη σεβασμού.
Μια χαρακτηριστική αναμέτρηση ήταν το παιχνίδι στη Λάρισα το 1982, όπου, σύμφωνα με τη δική μου ανάμνηση, τον μάρκαρα για περίπου 36 λεπτά. Έτρεχα ασταμάτητα σε άμυνα και επίθεση, πέτυχα 21 πόντους και ο Γκάλης περιορίστηκε στους 6.
Ο ΠΑΟΚ είχε αποκτήσει σημαντικό προβάδισμα και, προς το τέλος, τα πόδια μου είχαν αρχίσει να κράμπουν από την εξάντληση. Ο προπονητής με απέσυρε για να ξεκουραστώ.
Δεν ήταν μόνο θέμα φυσικής κατάστασης. Είχα μάθει να διαβάζω τις κινήσεις του. Προσπαθούσα να καταλαβαίνω τι σχεδίαζε, πώς χρησιμοποιούσε τις προσποιήσεις του και πώς επιχειρούσε να ξεφύγει από την άμυνα. Έπρεπε να του χαλάω την πρώτη επιλογή και να τον αναγκάζω να αλλάζει το παιχνίδι του.
Αυτή η προσπάθεια αποτυπώθηκε και στον Τύπο της εποχής. Σε δημοσίευμα για τη νίκη του ΠΑΟΚ με 69-61, με ημίχρονο 36-30, αναφέρεται χαρακτηριστικά η συμβολή του Καλπάκη.
Σε άλλο δημοσίευμα, για τον θρίαμβο του ΠΑΟΚ με 96-69 επί του Άρη, στις 22 Νοεμβρίου 1982, ο τίτλος ήταν «Θρίαμβος του ΠΑΟΚ και πετροπόλεμος», ενώ το κείμενο υπογράμμιζε ότι ο Καλπάκης είχε περιορίσει αγωνιστικά τον Γκάλη. Αυτά τα αποκόμματα αποτελούν σημαντικά τεκμήρια της εποχής και αποτυπώνουν τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούνταν τότε η αμυντική μου συνεισφορά.
Θυμάμαι, επίσης, τον Γιάννη Ιωαννίδη στα τάιμ άουτ να προσπαθεί να βρει λύσεις για να απελευθερώσει τον Γκάλη. Εγώ προσπαθούσα να αντιλαμβάνομαι τις κινήσεις που σχεδίαζε και να προσαρμόζομαι. Είχα φτάσει στο σημείο να γνωρίζω τόσο καλά τις συνήθειες του αντιπάλου μου, ώστε πολλές φορές μπορούσα να προβλέψω την επόμενη κίνησή του.
Η πιο συγκινητική στιγμή, όμως, ήρθε πολλά χρόνια αργότερα. Σε μια εκδήλωση All Star στο Παλέ, συνάντησα ξανά τον Ιωαννίδη. Με φώναξε, με αγκάλιασε και μου είπε ότι ήμουν ένας από τους λόγους που ο Άρης αναγκάστηκε να ενισχύσει την ομάδα γύρω από τον Γκάλη, καθώς δυσκολευόταν να επικρατήσει απέναντι στον ΠΑΟΚ όταν εγώ τον μάρκαρα. Μου είπε ακόμη ότι η αμυντική αντιμετώπιση που είχαν σχεδιάσει για τον Γκάλη αξιοποιήθηκε αργότερα και στον Ολυμπιακό.
Για μένα, αυτή ήταν μια μεγάλη δικαίωση. Δεν υπήρχε τότε η τηλεοπτική κάλυψη και η ανάλυση που έχουμε σήμερα. Πολλές φάσεις δεν καταγράφηκαν όπως θα καταγράφονταν τώρα. Ωστόσο, όσοι έζησαν εκείνα τα παιχνίδια θυμούνται. Ακόμη και σήμερα, φίλαθλοι και των δύο ομάδων με συναντούν και μου μιλούν για εκείνες τις μονομαχίες.
Είμαι ευγνώμων που βρέθηκε ο Γκάλης στην καριέρα μου. Ένας τόσο μεγάλος αντίπαλος σε αναγκάζει να γίνεις καλύτερος. Και πιστεύω ότι η δική μου ιστορία στο ελληνικό μπάσκετ συνδέθηκε με τη δική του ακριβώς επειδή είχα την ευκαιρία να τον αντιμετωπίσω τόσο συχνά και να προσπαθήσω να τον περιορίσω».
-Έχετε ζήσει τον ΠΑΟΚ από δύο διαφορετικά πόστα. Πρώτα στο παρκέ δίπλα σε μεγάλα ονόματα όπως ο Μπάνε, ο Κορφάς και ο Σταυρόπουλος, και αργότερα ως μέτοχος και διοικητικός παράγοντας. Πώς αλλάζει ο τρόπος που βιώνεις ένα ντέρμπι με τον Άρη, όταν περνάς από τη φανέλα του παίκτη στο κοστούμι της διοίκησης;
«Τα ντέρμπι ήταν συναρπαστικά και από τις δύο πλευρές, αλλά η εμπειρία ήταν εντελώς διαφορετική. Ως παίκτης, είσαι μέσα στο παρκέ και έχεις να αντιμετωπίσεις άμεσα τον αντίπαλο. Ζεις την ένταση σε κάθε κατοχή, σε κάθε άμυνα και σε κάθε σουτ. Γνωρίζεις ότι έχεις προσωπική ευθύνη για το αποτέλεσμα.
Αργότερα, ως μέτοχος και διοικητικός παράγοντας, αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά το βάρος του αγώνα. Δεν σκέφτεσαι μόνο το αγωνιστικό κομμάτι, αλλά και την ιστορία του συλλόγου, τις προσδοκίες των φιλάθλων και την ευθύνη που έχεις απέναντι στην ομάδα.
Εκείνη την περίοδο, με την παρουσία ξένων παικτών και διαφορετικών προσωπικοτήτων στις δύο ομάδες, τα πράγματα είχαν αλλάξει. Έπρεπε να βρεις τον τρόπο να μεταφέρεις στους παίκτες το πραγματικό νόημα αυτής της αναμέτρησης.
Θυμάμαι ότι πριν από ένα ντέρμπι χρειάστηκε να συγκεντρώσω τους παίκτες και να τους μιλήσω. Τους εξήγησα ότι το ΠΑΟΚ – Άρης δεν ήταν ένα συνηθισμένο παιχνίδι. Είχε ιστορία, συμβολισμό και τεράστια σημασία για τους φιλάθλους μας. Τους είπα να μπουν στο γήπεδο και να δώσουν τα πάντα, να παλέψουν για κάθε μπάλα και να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Το αποτέλεσμα θα ερχόταν μέσα από την προσπάθεια.
Αυτό ήθελα να καταλάβουν: ότι μπορεί να μην έχουν όλοι μεγαλώσει με την ίδια συναισθηματική σχέση με το συγκεκριμένο ντέρμπι, αλλά από τη στιγμή που φορούν τη φανέλα του ΠΑΟΚ, αναλαμβάνουν και την ευθύνη της ιστορίας του.
Ως παίκτης, προσπαθούσα να σταματήσω τον Γκάλη. Ως διοικητικός παράγοντας, προσπαθούσα να βοηθήσω μια ολόκληρη ομάδα να καταλάβει τι σημαίνει να αγωνίζεσαι σε αυτό το παιχνίδι.
Στο τέλος, όμως, το μήνυμα παραμένει το ίδιο, να τιμάς τη φανέλα που φοράς, να σέβεσαι τον αντίπαλο και να δίνεις τα πάντα μέσα στο γήπεδο. Γιατί τα ντέρμπι ΠΑΟΚ – Άρης δεν ανήκουν μόνο στους παίκτες ή στις διοικήσεις. Ανήκουν στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ και στον κόσμο που τα κρατά ζωντανά μέχρι σήμερα»
Δημοσιογραφική επιμέλεια: Παναγιώτης Αρταβάνης, Χριστίνα Κατσαμούρη, Γιάννης Πάλλας.
Design Photos: Χρήστος Ζωΐδης.