H εξομολόγηση του Στέφαν Ντε Φράι στο Gazzetta!
Στον Νίκο Αθανασίου
To Oύντερκερκ είναι ένα μικρό χωριό στα νότια της Ολλανδίας. Μία περιοχή, η οποία κατά τους περασμένους αιώνες φημίζονταν για τους καπετάνιους της, γεγονός που οδήγησε την εσωτερική βιομηχανία να στραφεί στην εσωτερική ναυτιλία. Ένας τόπος που γέννησε ανθρώπους του μόχθου, της καθημερινότητας, του σκληρού αγώνα για την επιβίωση. Μέχρι το 1992. Από χωριό συνδεδεμένο με το νέρο κι έπειτα με την κτηνοτροφία, το Ούντερκερκ ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου και έγινε διάσημο για το πιο ξακουστό τέκνο του. Τον Στέφαν.
Ένα παιδί που κατάφερε χάρη στο ταλέντο και την δουλειά του να γίνει σημείο αναφοράς του ολλανδικού ποδοσφαίρου και ένας εκ των κορυφαίων κεντρικών αμυντικών στην ιστορία του. Ένα παιδί που κατάφερε να κάνει πράξη το όνειρό του πατέρα του, στον οποίο οι γονείς του είχαν απαγορεύσει την ενασχόληση με το άθλημα αλλά το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Όχι απλά έπαιξε ποδόσφαιρο, όχι απλά έγινε επαγγελματίας. Λατρεύτηκε, πάτησε στο τρίτο πιο ψηλό σκαλοπάτι του κόσμου το καλοκαίρι του 2014 με την φανέλα των «οράνιε», έγινε αρχηγός, νικητής, πρωταθλητής.
Ρότερνταμ, Ρώμη, Μιλάνο, Αθήνα. Φέγενορντ, Λάτσιο, Ίντερ και τώρα Παναθηναϊκός.
Το ποδοσφαιρικό ταξίδι του Ντε Φράι συνεχίζεται στα μέρη μας, μπροστά στα μάτια μας και ο αρχηγός του Τριφυλλιού στη πρώτη του μεγάλη συνέντευξη στο Gazzetta μιλά για όλα εκείνα που σημάδεψαν την καριέρα του, τον λόγο που επέλεξε τους Αθηναίους, το μεγάλο του όνειρο με την πράσινη φανέλα αλλά και τους μεγάλους του φόβους.
Photo design: Χρήστος Ζωίδης
«Μου έλεγαν πως είμαι soft για στόπερ, τους απέδειξα πως έκαναν λάθος»
Πώς ήταν η παιδική σου ηλικία και πώς περνούσες τις ώρες σου ως παιδί μεγαλώνοντας σε ένα μικρό χωριό της Ολλανδίας;
«Ήταν όμορφα. Ήμουν σε μία μικρή πόλη, που όλοι τους ήξεραν όλους και ήμουν αρκετά ασφαλής. Παίζαμε πολύ έξω από μικρή ηλικία και ποδόσφαιρο εννοείται. Ήταν καλά».
Ξέρω πως ήσουν εξαιρετικός μαθητής, ισχύει;
«Είναι σωστό. Αν έκανα κάτι, ήθελα πάντα να το κάνω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το ίδιο και για το σχολείο. Το διάβασμα ήταν εύκολο για μένα, μου άρεσε και με ενδιέφερε να μαθαίνω, γι' αυτό είχα καλούς βαθμούς και αποφοίτησα από το δυσκολότερο λύκειο».
Το να κάνεις λάθος ήταν έκπληξη. Πες μου την ιστορία για εκείνο το λάθος στη γεωγραφία...
«Είναι αλήθεια. Δεν θυμάμαι ακριβώς την ηλικία που είχα. Ήμουν με την τάξη αυτή λίγα χρόνια. Πήρα έναν βαθμό που δεν ήταν ικανοποιητικός. Οι άλλοι άρχισαν να κοροϊδεύουν ότι ''ο Στέφαν πήρε έναν κακό βαθμό''».
Πότε μπήκε το ποδόσφαιρο στη ζωή σου;
«Νομίζω πολύ νωρίς. Θυμάμαι ότι από πολύ μικρός ξυπνούσα πολύ νωρίς, έπαιρνα τη μπάλα, πήγαινα έξω. Από τη μία πλευρά δεν είχαμε γείτονες, οπότε άρχιζα να χτυπάω τη μπάλα στον τοίχο, ξυπνώντας τους γονείς μου και τα αδέρφια μου. Ήταν πολύ νωρίς. Όταν ήμουν εννιά, πήγα στην ακαδημία της Φέγενορντ. Δεν με βρήκαν από scouting. Υπήρχαν κάποιες ''ημέρες ταλέντου''. Πήγα εκεί με χιλιάδες άλλα παιδιά. Κάθε φορά με καλούσαν πίσω και τελικά ήμουν ένα από τα δύο παιδιά που επέλεξαν να πάρουν στην ακαδημία τους».
Ποιος ήταν το είδωλό σου;
«Μεγάλωσα σε μία μικρή πόλη όπως είπα. Ένας τύπος που έμενε εκεί ήταν ατζέντης. Είχε Πολωνούς παίκτες που έπαιζαν στη Φέγενορντ. Ο Ντούντεκ, ο τερματοφύλακας που ήταν στη Λίβερπουλ, ο Σμόλαρεκ ο επιθετικός, ο Μαρκόφσκι, ένας ακόμη τερματοφύλακας. Πήγαινα σε κείνους συχνά για να τους ζητήσω αυτόγραφα».
Ξεκίνησες το ποδόσφαιρο σαν κεντρικός μέσος...
«Ναι σωστά. Στην ακαδημία της Φέγενορντ. Μετά έγινα δεξιός μπακ σε ηλικία 16 ετών. Σε αυτή τη θέση έκανα ντεμπούτο στην ομάδα στα 17 μου. Πάντα έλεγα όμως πως η θέση του κεντρικού αμυντικού είναι η καλύτερή μου θέση. Πολλοί έλεγαν ''όχι είσαι πολύ σοφτ για να παίζεις σέντερ μπακ'' κι άλλα τέτοια. Καλύτερα να συγκεντρωθείς στο να γίνεις δεξιός μπακ, εγώ έλεγα ''όχι, θα είμαι καλύτερος στη μέση''. Στη δεύτερή μου σεζόν εκεί άρχιζαν να με χρησιμοποιούν ως στόπερ και δεν έφυγα ποτέ από κει».
Ποιον προπονητή θεωρείς τον πιο σημαντικό στην ποδοσφαιρική σου καριέρα;
«Είναι πολύ δύσκολο γιατί είχα πολλούς καλούς προπονητές. Αν έπρεπε να πω έναν, θα έλεγα τον Μάριο Τσέκι, τον δεύτερο προπονητή του Φιλίπο Ιντζάγκι, που έμεινε στην ομάδα και στο τιμ του Κίβου. Τον ξέρω πολλά χρόνια. Έχω μάθει πολλά από κείνον. Μετά τα παιχνίδια που έπαιζα, συνηθίζαμε να συζητούμε τις καταστάσεις. Εγώ τον ρωτούσα ''τι θα έπρεπε να κάνω εκεί''. Δεν θα έλεγα μέντορας. Ήταν ένας βοηθός, που βοηθούσε πολύ κι έχει πολύ ποδοσφαιρική γνώση».
Ποιο είναι το highlight της καριέρας σου μέχρι στιγμής;
«Δεν είναι εύκολη ερώτηση. Έχω ζήσει πολλές ωραίες στιγμές. Η συμμετοχή μου στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 2022 ήταν ιδιαίτερη. Η συμμετοχή του στην αρχική ενδεκάδα στο ματς με την Ισπανία, που κερδίσαμε 5-1 κι έβαλα το τρίτο γκολ. Η τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο την ίδια χρονιά. Τα τρόπαια που κέρδισε με την Ίντερ, που ήταν μία πολύ ωραία περίοδος. Δεν μου είναι εύκολο να διαλέξω μία».
«Νιώθω την επιθυμία για τίτλο στον Παναθηναϊκό, με ενθουσίασαν ο Κοτσόλης και ο Νίστρουπ»
Ποια είναι η πιο δύσκολη στιγμή σου; Νομίζω εκείνος ο σοβαρός τραυματισμός το 2015...
«Αυτό που έμαθα κατά τη διάρκεια της καιρέρας μου είναι να εμπιστεύομαι τη διαδικασία. Οι κακές στιγμές είναι μέρος αυτής. Όπως ο τραυματισμός μου το 2015. Πρέπει να της αποδεχθείς και να δεις πως θα τις επηρεάσεις θετικά. Προφανώς όταν είσαι ποδοσφαιριστής και μένεις εκτός για έναν χρόνο δεν είναι εύκολο. Αλλά μου έδωσε πολλά και στο μεντάλιτι που έχω αναπτύξει ως άνθρωπος. Ήταν δύσκολες στιγμές. Είμαι όμως περήφανος γι' αυτές, αφού από την αρχή επικεντρώθηκα στην αποθεραπεία μου, ώστε να επιστρέψω στο καλύτερο δυνατό επίπεδο. Οπότε τώρα που κοιτάω πίσω βλέπω ότι ήταν μία από τις πιο σημαντικές στιγμές όσον αφορά την ωρίμανσή μου».
Ποιο ήταν το δυσκολότερο πράγμα τον καιρό που ήσουν τραυματίας, το οποίο οι άνθρωποι εκτός ποδοσφαίρου δεν αντιλήφθηκαν ποτέ;
«Θυμάμαι που είχαν συναντήσει με πολλούς ειδικούς ανά την Ευρώπη. Για να πάρω κι άλλες γνώμες για το τι θα ήταν καλύτερο να κάνω. Ένας χειρούργος στον οποίο πήγα και κοιτούσε τη μαγνητική που είχα κάνει με ρώτησε πόσο χρονών ήμουν, του λέω 22 και μου αποκρίνεται ''φτωχό μου παιδί'' και τον ρωτάω τι εννοείς με αυτό.
Μιλώντας για φόβους, αυτό είναι καλό παράδειγμα. Δεν είναι ότι θα τελείωνε η καριέρα μου όμως δεν θα μπορούσα να παίξω για ένα διάστημα. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Ήταν όμως δύσκολος καιρός, ειδικά οι πρώτες εβδομάδες που κινιόμουν με πατερίτσες και ήμουν κάθε μέρα σε κείνο το μηχάνημα που μου τέντωνε και μου μάζευε το πόδι και δεν μπορούσε να περπατήσω».
Υπήρξε κάποια στιγμή που σκέφτηκες να παρατήσεις το ποδόσφαιρο;
«Όχι, ποτέ!».
Τι μαθήματα έμαθες παίζοντας στην Ίντερ, τη Λάτσιο, τη Φέγενορντ και την εθνική ομάδα της Ολλανδίας;
«Νομίζω το μάθημα στο οποίο αναφέρθηκα πριν είναι αρκετά σημαντικό, δηλαδή πως πρέπει να επικεντρωνόμαστε στα πράγματα που μπορούσε να επηρεάσουμε. Για να καταλάβεις που πρέπει και που δεν πρέπει να δίνεις σημασία. Οι τραυματισμοί έιναι ένα καλό παράδειγμα αυτού. Μπορείς να κάθεσαι και να «σκας» που δεν μπορείς να παίξεις ή να συγκεντρωθείς στην αποθεραπεία για να επιιστρέψεις όσο γρηγορότερα και καλύτερα γίνεται. Π.χ. όταν παίζεις άσχημα ή κάνεις ένα λάθος, μπορεί να ξενερώσεις ή να θυμώσεις ενώ το σωστό είναι να μάθεις απ' αυτό και να επικεντρωθείς στην επόμενη προπόνηση ή παιχνίδι που έρχεται για να βελτιωθείς. Αυτό είναι ο τρόπος που σκέφτομαι εγώ κατά τη διάρκεια της καριέρας μου».
Γιατί επέλεξες τον Παναθηναϊκό αυτό το καλοκαίρι; Ποια είναι η ιστορία πίσω από τη μεταγραφή;
«Ο λόγος είναι ένας συνδυασμός παραγόντων. Πέρασα πολύ ωραία στην Ίντερ, όμως δεν έπαιζα πολύ πια. Ήταν η σωστή στιγμή να κάνω μία αλλαγή. Τότε άρχισα να σκέφτομαι τι είναι σημαντικό για μένα. Ήμουν 34 οπότε έπρεπε να είμαι ειλικρινής. Το να βρω ένα κλαμπ στο μέγεθος της Ίντερ στην ηλικία αυτή μάλλον δεν θα συνέβαινε. Κοίταξα το πρότζεκτ, την φιλοδοξία, την ποιότητα της ζωής. Ήμουν ενθουσιασμένος αφότου μίλησα με τον Στέφανο (Κοτσόλη) και τον προπονητή (Νίστρουπ) για τα ιδανικά της ομάδας, για την ιστορία της, ένα μεγάλο κλαμπ όπως ο Παναθηναϊκός, που όταν ήμουν νέος, ήταν το πιο γνωστό κλαμπ στην Ελλάδα. Το να μην έχει κερδίσει για τόσο καιρό αυτή η ομάδα, με κάνει να νιώθω αυτή την επιθυμία να πετύχουμε τώρα που είμαι εδώ. Με κάνει πολύ φιλόδοξο όλο αυτό. Πρόκειται για μία διάσημη ομάδα, που την ήξερα απ' όταν ήμουν μικρός λόγω της παρουσίας στο Champions League. Με ενθουσίασε η ιδέα να έρθω».
Μέσα σε δύο εβδομάδες η ομάδα σου έδωσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Πώς σε έκανε αυτό να αισθάνεσαι;
«Πρώτα απ' όλα είναι πολύ μεγάλη τιμή να είμαι αρχηγός μίας μεγάλης ομάδας. όπως ο Παναθηναϊκός. Για να είμαι ειλικρινής ήμουν και λίγο έκπληκτος. Επειδή ήμουν νέος παίκτης εδώ και δεν ήξερα ακόμα το περιβάλλον και τους παίκτες. Είμαι πολύ χαρούμενος. Από την άλλη μεριά βγάζει νόημα αν λάβει κανείς υπόψιν το από που έρχομαι, την εμπειρία που έχω και την ηλικία, αφού πρόκειται για μία πολύ νεανική ομάδα. Πρέπει να ευχαριστήσω επίσης το σταφ και τους παίκτες, επειδή με βοηθούν πολύ. Με το πως συμπεριφερόνται, το πως δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό σητν προπόνηση. Επίσης και το σταφ που βοηθάει τόσο εμένα όσο και όλη την ομάδα. Όλα αυτά μου το κάνουν πιο εύκολο».
Ποιες είναι οι ιδιότητες αυτές που κάνουν μία ομάδα να αποκτήσει winning mentality; Ποιο είναι το μυστικό ή η διαδικασία;
«Σημαντικό μέρος είναι η συνέπεια. Στις προπονήσεις, στα παιχνίδια, το πως τα προσεγγίζεις,, τη συμπεριφορά που έχεις, το mentality που βγάζεις. Φυσικά χρειάζεσαι και ποιότητα και άλλα πράγματα. Για παράδειγμα το να δέχεσαι κάποιες φορές τον ρόλο σου, να αντέχουν οι παίκτες τις απογοητεύσεις. Δεν πρέπει ποτέ να αφήνεις όλα αυτά να επηρεάζουν την ομάδα. Πρέπει να σκέφτεσαι πως η ομάδα είναι πάντα πρώτη. Πρέπει να την προστατεύουμε. Μέχρι στιγμής εδώ πάει πολύ καλά. Έχουμε πολύ καλό περιβάλλον εργασίας. Η ομάδα είναι ενθουσιασμένη και δουλεύει σκληρά. Χρειαζόμαστε συνέπεια, πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε έτσι κάθε μέρα και σε κάθε ματς».
Τα πάντα για το πρωτάθλημα και η είσοδος στον Βοτανικό με τίτλο
Ο Παναθηναϊκός κέρδισε το τελευταίο του πρωτάθλημα 16 χρόνια πριν. Έχεις συνειδητοποιήσει πόσο πολύ θέλουν οι φίλαθλοί του τον τίτλο αυτόν;
«Μπορώ να φανταστώ, αλλά νομίζω πως μόνο εκείνοι μπορεί να το νιώσουν πραγματικά. Όπως είπα και πριν, είμαι νέος εδώ. Πρέπει να πω πως κι εγώ το πιάνω αυτό το συναίσθημα. Μου μεταφέρετε και είμαι ενθουσιασμένος. Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να τον πετύχουμε τον καιρό που είμαι εδώ και δεν μπορώ να το υποσχεθώ. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως θα κάνω τα πάντα για να το κάνω συμβεί».
Έχεις παίξει σε μερικά από τα μεγαλύτερα ντέρμπι σε συλλογικό και διεθνές επίπεδο. Τι έχεις ανακαλύψει για συναισθήματα που περικλείουν το ντέρμπι μεταξύ του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού;
«Δεν το έχω βιώσει ποτέ. Θα είναι το πρώτο μου ντέρμπι ''αιωνίων''. Είμαι πολύ ενθουσιασμένος και ανυπομονώ για το ματς αυτό. Ξέρω μόνο ιστορίες από τους παίκτες και τους οπαδούς. Πρέπει να είναι ένα πολύ ωραίο παιχνίδι για να παίζει ένας παίκτης,οπότε αδημονώ».
Στην πρώτη σου συνέντευξη είχες αναφερθεί στο νέο γήπεδο της ομάδας στον Βοτανικό. Μπορείς να σκεφτείς μία στιγμή ή ένα συναίσθημα που θα ήθελες να βιώσεις εκεί;
«Νομίζω πως η στιγμή του να φέρνω το τρόπαιο του πρωταθλήματος ως αρχηγός θα ήταν πολύ ωραία. Θα κρατήσω αυτήν, αλλά έχω μόνο έναν χρόνο συμβόλαιο, οπότε θα πρέπει να βεβαιωθώ πως θα πάρω άλλον έναν χρόνο».
Τι θα έλεγες στους συμπαίκτες σου πριν από ένα μεγάλο παιχνίδι;
«Κάποιες φορές δεν χρειάζεται καν να πει κάποιες λέξεις. Κάποιες φορές μπορεί με απλές χειρονομίες να κάνεις τους παίκτες πιο άνετους και να χαλαρώσουν. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές χειρονομίες. Άλλες φορές είναι μια αγκαλιά, άλλες μία ματιά, μπορεί να αρκεί να τους κάνει να νιώσουν ασφάλεια. Τα μικρά πράγματα».
Τι θα ήθελες να αφήσεις πίσω στον Παναθηναϊκό πέρα από τα τρόπαια, τις εμφανίσεις και γενικά το ποδόσφαιρο;
«Δεν ξέρω ακριβώς. Αλλά αυτό που μπορώ να πω σίγουρα είναι ότι θα δίνω τον καλύτερό μου εαυτό κάθε μέρα και οι άνθρωποι θα το προσέξουν αυτό».
«Θεμελιώδες για τον Παναθηναϊκό πως ο Νίστρουπ έχει ξεκάθαρες βασικές αρχές»
Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε με 5/5 στο πρωτάθλημα. Τι να περιμένουμε μετά;
«Ήταν μία πολύ καλή αρχή, αλλά είναι ακόμα νωρίς στη σεζόν. Όπως είπα και πριν, πρέπει να δείξουμε συνέπεια. Κανείς δεν κερδίζεΙ τίποτα ούτε με τα πρώτα πέντε παιχνίδια ούτε και με τα πέντε τελευταία. Πρέπει να έχεις καλή απόδοση ολη τη σεζόν. Προφανώς τώρα τα πράγματα πηγαίνουν καλά, όμως θα υπάρχουν και δύσκολες στιγμές. Τότε είναι σημαντικό να είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον, να συνεχίσουμε να δουλεύουμε σκληρά και να έχουμε τη συνέπεια. Τώρα μετά το διάλειμμα θέλουμε να συνεχίσουμε έτσι και να διατηρήσουμε την καλή μας ψυχολογία».
Ο κόουτς Νίστρουπ έχει ξεκάθαρες βασικές αρχές. Πόσο βοηθάει αυτό;
«Είναι θεμελιώδες για μία ομάδα. Είμαι πολύ χαρούμενος με τον κόουτς, το ίδιο και η ομάδα. Το αισθάνομαι στον τρόπο που δουλεύουν όλοι. Το βλέπεις στο γήπεδο. Προπονούμαστε πολύ, συζητάμε πολύ, έχουμε πολλά μίτινγκ για να συζητήσουμε για καταστάσεις και το πως θα βελτιωθούμε. Είμαι χαρούμενος με αυτό και θα συνεχίσουμε έτσι».
Έπαιξες τα πρώτα σου ματς στην ομάδα έχοντας στο πλευρό σου έναν Ολλανδό, τον Ρικ Φαν Ντρόνγκελεν...
«Είμαι πολύ χαρούμενος που τον έχω εδώ. Για να είμαι ειλικρινής δεν τον ήξερα πριν. Είναι μια αστεία ιστορία. Τον είχα συναντήσει σ' ένα πάρτι γενεθλίων. Έλεγε πως είναι υπήρχε μία επιλογή για κείνον (ο Παναθηναϊκός). Τον συνάντησα εκεί πρώτη φορά. Μιλήσαμε γι' αυτό. Πρώτα επέλεξα να υπογράψω εδώ και μετά έμαθα ότι προσπαθεί να τον υπογράψει η ομάδα και μετά συζητήσαμε γι' αυτό. Έπειτα ήρθε, έχουμε μία πολύ καλή σύνδεση, είναι εξαιρετικός παίκτης κι έχω τεράστια χαρά που βρίσκεται εδώ».
Τι μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις στους οπαδούς του Παναθηναϊκού;
«Αυτά που είπαμε ήδη. Ότι η ομάδα θα δώσει τα πάντα για να πάρει κι άλλα καλά αποτελέσματα»
«Χαίρομαι που έκανα πράξη ένα όνειρο του πατέρα μου»
Αν υπήρχε ένα πανεπιστήμιο... άμυνας, συμφωνείς πως θα ήσουν καθηγητής;
«Εξαρτάται. Θα μπορούσα. Εξαρτάται όμως και από το ποιοι θα ήταν οι μαθητές».
Αν μπορούσες να κάτσεις μία ώρα με τον 20χρονο εαυτό σου, τι θα του έλεγες για τη ζωή που τον περιμένει;
«Ίσως να μην θέλω να κάτσω μαζί του. Ποια θα είναι πλάκα αν ξέρει τι πρόκειται να συμβεί ή τι πρέπει να κάνει. Καμία φορά το να βελτιώνεσαι και να μαθαίνεις πρέπει να γίνει μέσα από το να βιώνεις τις καταστάσεις. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνεις πράγματα».
Πως προέκυψε η αγάπη για το πιάνο;
«Είναι δύσκολα τελευταία. Δεν αρέσει στον γιό μου όταν παίζω. Οπότε δεν έχω πολύ χρόνο. Αλλά εντάξει περνάω πολύ χρόνο με τα παιδιά μου που είναι πολύ ωραίο».
Ο πατέρας σου ήθελε να παίξει ποδόσφαιρο, αλλά δεν μπόρεσε λόγω της οικογένειάς του. Ένιωσες ποτέ ότι πραγματοποιείς παράλληλα και το δικό του όνειρο;
«Ναι. Είναι ωραίο γιατί βλέπω τη χαρά του. Είμαι κι εγώ χαρούμενος που μπόρεσα να μοιραστώ μαζί του πολλές απ' αυτές τις στιγμές με κείνον. Τη συμμετοχή μου στο Παγκόσμιο Κύπελλο, στον τελικό του Champions League, στα τελικά του Euro. Τον βλέπω να είναι χαρούμενος και να το απολαμβάνει κι αυτό κάνει κι εμένα χαρούμενο».
Ποιος ήταν ο μεγαλύτερός σου φόβος όταν ήσουν στα 20 σου, που τώρα κατάλαβες ότι δεν χρειαζόταν να φοβάσαι;
«Δεν μου έρχεται κάτι. Σίγουρα κάποια πράγματα θα φοβόμουν. Απλά τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο. Ή ίσως δεν θέλω να το μοιραστώ (γέλια). Έχω ανασφάλειες όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά αυτό δεν είναι κάτι κακό. Εξαιτίας τους δούλευα σκληρά από πολύ μικρός. Δεν θα υποτιμούσα ποτέ κάποιον αντίπαλο ή μία ομάδα, κανένα, θα ήμουν συγκεντρωμένος. Οι ανασφάλειες μπορούν να δώσουν και πολλά καλά πράγματα».
Ποιος είναι ο Στέφαν μακριά από το ποδόσφαιρο;
«Είμαι ένας άνδρας που ασχολείται πολύ με την οικογένειά του. Όταν δεν είμαι εδώ (στο γήπεδο) είμαι με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου και περνάμε χρόνο μαζί, που το απολαμβάνουμε. Να παίζω λίγο περισσότερο πιάνο. Περισσότερο χρόνο και για τους φίλους. Κι αυτούς που δεν προλαβαίνω να δω τόσο πολύ».
Το ότι έγινες πατέρας άλλαξε τον τρόπο που έβλεπες τον δικό σου πατέρα και τις θυσίες που έκανε για σένα;
«Δεν μπορώ να σου δώσω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, αλλά καταλαβαίνω για τι πράγμα μιλάς. Έχω δύο παιδάκια τώρα. Όμορφο συναίσθημα, αλλά πολύ έντονο και σου παίρνει πολύ χρόνο και ενέργεια. Σίγουρα μπορώ να τον καταλάβω νωρίτερα».