Ο Έλληνας που κλωτσάει μπάλα στα σύνορα Τουρκίας - Συρίας! (vids)

Πολύδωρος Παπαδόπουλος
Ο Έλληνας που κλωτσάει μπάλα στα σύνορα Τουρκίας - Συρίας! (vids)

bet365

Γύρισε τη... μισή Ευρώπη, αλλά βρήκε την ηρεμία του «δίπλα» στον πόλεμο! Ο Αλέξανδρος Κατράνης διηγείται την απίθανη ποδοσφαιρική ιστορία του στο Gazzetta Weekend!

«Έχουμε μία πρόταση, αλλά θέλω να σου στείλω κάτι πριν την εξετάσουμε». Ο Αλέξανδρος Κατράνης γέλασε αμήχανα και έδωσε τη συγκατάθεσή του γεμάτος απορία. Ίσως και ενθουσιασμό. «Θα σου στείλω έναν χάρτη». Αυτή η… παράξενη συνομιλία είναι μία από τις άπειρες που γίνονται σήμερα στο ποδόσφαιρο. Δεν μπορούσε, πάντως, να διακρίνει αν ήταν υπερβολή ή διάθεση για πλάκα από τον ατζέντη του, που του είχε στείλει το μήνυμα.

«Μόλις το είδα, τον πήρα αμέσως τηλέφωνο και του είπα: θες να με στείλεις στον πόλεμο;;;;;». Ακόμα θυμάται εκείνη τη συνομιλία σαν να ήταν χθες! Τελικά, όχι μόνο έφτασε στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία, αλλά έχει μείνει και πολύ ικανοποιημένος από την επιλογή του και από αυτά που συνάντησε. Ο Έλληνας ακραίος αμυντικός έχει προλάβει να ζήσει μέσα σε 4,5 χρόνια στην καριέρα του όσα δεν μπόρεσαν να ζήσουν αρκετοί βετεράνοι συμπαίκτες του. Σχεδόν κάθε μεταγραφική περίοδος έκρυβε και μία περιπέτεια. Κάθε ομάδα του προσέφερε πολύτιμες εμπειρίες. Κάθε του εμφάνιση του έδινε σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Και, τώρα, νιώθει ότι όλα αυτά τον έχουν κάνει καλύτερο. Όχι μόνο ως ποδοσφαιριστή, αλλά και ως άνθρωπο.

Έφτασε, λοιπόν, η στιγμή να κάνει… κούρσα και στο Gazzetta Weekend, μιλώντας για όλα αυτά τα κομμάτια του παζλ, που όταν τα ενώνεις σήμερα συμπληρώνουν αυτό που είναι: τον Ατρόμητο, τη Σεντ Ετιέν, τη Χατάισπορ, που φέτος είναι μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις στην Τουρκία, κάνοντας πορεία Ευρώπης στην παρθενική συμμετοχή στην ιστορία της στην κορυφαία κατηγορία. Μία συνέντευξη που πιθανότατα θα γινόταν συνοδεία… κεμπάμπ κάπου στη γειτονική χώρα, αυτή τη φορά λόγω της κατάστασης έγινε από μακριά μετά το εντός έδρας 2-2 της ομάδας του με την Μπεσίκτας, που μέχρι εκείνο το σημείο μετρούσε πέντε συνεχόμενες νίκες χωρίς να δεχθεί γκολ!

«Θετικός στον κορονοϊό και καραντίνα»!

Και πάλι, όμως, ένας εκφραστικός άνθρωπος όπως ο Κατράνης φρόντισε να δείξει όλα τα συναισθήματά του στην κάμερα. Έτσι, δεν έδειξε προβληματισμένος από το γεγονός ότι δεν αγωνίστηκε απέναντι στους πρωτοπόρους. «Μου είπαν ότι είναι θέμα rotation, καθώς τα παιχνίδια είναι συνεχόμενα». Δεν διακρίνεις καμία απογοήτευση στον τρόπο που το λέει. Άλλωστε, η ομάδα του αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα στο ξεκίνημα της σεζόν, όταν 17 παίκτες είχαν τεθεί νοκ άουτ λόγω κορωνοϊού και για ένα μήνα δεν μπορούσε να γίνει καν σωστή δουλειά στις προπονήσεις. Ανάμεσα στα κρούματα ήταν και ο Κατράνης. Αυτά τα προβλήματα τους ένωσαν όλους και υπάρχει εμπιστοσύνη.

«Ο προπονητής μου είχε πει ότι θα ξεκινήσω στο εκτός έδρας ματς με τη Γαλατάσαραϊ, αλλά δύο μέρες νωρίτερα έγιναν τα τεστ και διαγνώστηκα θετικός», αποκαλύπτει. Για καλή του «τύχη», όπως λέει, τόσο αυτός όσο και η κοπέλα του, που τον έχει ακολουθήσει στο όριο της Μέσης Ανατολής ήταν ασυμπτωματικοί. «Δύο βδομάδες, όμως, καραντίνα στο σπίτι με πήγαν πίσω σε επίπεδο ρυθμού», παραπονιέται.

Πριν φτάσουμε στον τελευταίο σταθμό της καριέρας του έγιναν πολλές στάσεις στο ενδιάμεσο. Ίσως υπερβολικά πολλές για την ηλικία του. Η αφετηρία στην πόλη που γεννήθηκε, τον Βόλο, και την Αγία Παρασκευή. «Από μικρός αυτό που είχα πάντα στο μυαλό μου ήταν να γίνω ποδοσφαιριστής. Ήταν το μεγάλο μου όνειρο», τονίζει. Βέβαια, όταν ξεκίνησε δεν το είχε συνειδητοποιήσει ακόμα. «Άρχισα να παίζω, γιατί ήμουν πολύ ζωηρός και έσπαγα τα πάντα σπίτι», συνεχίζει γελώντας. «Αναγκαστικά, έπρεπε να με βγάλουν από το σπίτι για να φύγει όλη αυτή η ενέργεια». Φυσικά, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι ένα όνειρο που συμμερίζονται χιλιάδες παιδιά και μόνο λίγα τα καταφέρνουν. Εκείνη την περίοδο είχε συμμάχους τους γονείς του, τους οποίους χαρακτηρίζει ως τους «πιο σημαντικούς ανθρώπους» στη ζωή του, να τον στηρίζουν.

Ο Ατρόμητος στην ζωή του

«Κάποια στιγμή έμαθα, τελειώνοντας το γυμνάσιο, ότι ο Ατρόμητος κάνει δοκιμαστικά. Έτσι, οι γονείς μου για κάποια Σαββατοκύριακα με πήγαιναν μέχρι την Αθήνα για να κάνουμε προπονήσεις και να δώσουμε κάποιους φιλικούς αγώνες», θυμάται. Τα κατάφερε, όμως ακόμη και τότε, μέσα σε όλη την ευφορία για την επιτυχία του, οι δυσκολίες επέμεναν σε όλα τα επίπεδα. «Υπήρχαν κάποια προβλήματα με τις εγκαταστάσεις και δεν υπήρχε η δυνατότητα να φιλοξενηθούν νέα παιδιά εκεί. Συνεπώς, έπρεπε να βρούμε σπίτι να μείνουμε. Η μητέρα μου ήρθε μαζί μου στην Αθήνα και στη συνέχεια ακολούθησε και ο πατέρας μου».

Πριν καν φτάσει στην Αθήνα, όμως, για εγκατάσταση υπήρξε μία απώλεια στην οικογένεια. Μόλις δύο ημέρες νωρίτερα ο παππούς του έφυγε από τη ζωή. «Η μητέρα μου ήταν πολύ δυνατή. Ξέρω πόσο δύσκολο της ήταν να αφήσει πίσω όλα τα προβλήματα και να έρθει μαζί μου για να με βοηθήσει και να με στηρίξει. Το έκανε όμως». Η φωνή του βαραίνει, πηγαίνει πιο σιγά. Τα βλέφαρα έχουν κατέβει και απομακρύνεται λίγο από την κάμερα. Μπορεί να αποτελεί μόνο μία ανάμνηση, αλλά πλέον συνειδητοποιεί κάποιες από τις θυσίες που έκαναν άλλοι για εκείνον και την καριέρα του. Τελικά, έπρεπε να περάσει ένας χρόνος μέχρι να μπορέσει να μετακομίσει στις εγκαταστάσεις του συλλόγου. «Οι γονείς μου έμειναν στην Αθήνα, καθώς ήθελαν να είναι κοντά μου». Μία σπάνια πολυτέλεια για ποδοσφαιριστές της ηλικίας του από την επαρχία.

Η προσαρμογή κράτησε, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, αρκετούς μήνες. «Στο τέλος, όμως, όλα πήγαν καλά», τονίζει με ικανοποίηση ο Κατράνης. Οι γονείς του επέστρεψαν στον Βόλο μόνο όταν υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ατρόμητο και ένιωθαν σιγουριά. Ήταν το μεγάλο βήμα της ποδοσφαιρικής του ενηλικίωσης. Το ντεμπούτο ήρθε πολύ νωρίς, σε ηλικία μόλις 16 ετών. Μία αλλαγή προπονητή ήταν εκείνη που του… έστρωσε το χαλί για την ενδεκάδα. Άλλωστε, σε τέτοιες περιπτώσεις είναι που ανοίγει το «παραθυράκι». Ο Γιώργος Κορακάκης ήταν ο άνθρωπος που τον γνώριζε από τις ακαδημίες και πίστεψε ότι μπορεί να τα καταφέρει στο υψηλότερο επίπεδο στην Ελλάδα. Και ο έφηβος τότε, αμυντικός, άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά.

Πώς είναι, όμως, να μαθαίνεις ότι θα ξεκινήσεις σε μία ομάδα όπως ο Ατρόμητος σε τόσο μικρή ηλικία; «Το έμαθα στο ξενοδοχείο πριν το παιχνίδι. Τώρα, μπορώ να πω ότι τελικά δεν είχα τόσο μεγάλο άγχος όσο περίμενα. Ειδικά, όταν ο διαιτητής σφύριξε την έναρξη δεν είχα κανένα πρόβλημα. Μέχρι να φτάσουμε μέχρι εκεί, βέβαια, το μυαλό μου έτρεχε με 200», συνεχίζει και γελάει. Καμιά φορά οι πιο δύσκολες αναμνήσεις με τα χρόνια μοιάζουν πολύ πιο εύκολες από την πραγματικότητα. Όταν ωριμάζεις πάντα βλέπεις διαφορετικά το παρελθόν. «Μάλλον ήταν και θέμα νοοτροπίας. Δεν πίστευα ότι κάτι θα στραβώσει. Ήμουν σίγουρος και για τον εαυτό μου και ότι θα κερδίσουμε. Όπως και έγινε». Από εκεί κι έπειτα όλα πήραν το δρόμο τους.

Η πρόταση της Σεντ Ετιέν

Στο τέλος εκείνης της σεζόν, λοιπόν, έφτασε η πρόταση της Σεντ Ετιέν. Οι πρώτες του σκέψεις ήταν φυσιολογικές. Από τη μία ενθουσιασμός και από την άλλη αβεβαιότητα. «Να σε θέλει μία τόσο μεγάλη ομάδα από ένα από τα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωτάθλημα είναι εκπληκτικό, όμως την άλλη σκέφτεσαι: που πάω;». Έχει πάρει το πιο σοβαρό ύφος μέχρι τώρα στην ψηφιακή μας κουβέντα. «Πρέπει να φύγω;», αναρωτιέται (ακόμη και τώρα) και σταματάει για λίγο. «Αυτό είναι το πιο σημαντικό και, πίστεψέ με, κανένας δεν μπορεί να σου δώσει απάντηση. Δεν μπορείς να ξέρεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Και δεν πρέπει ποτέ να μείνεις με την απορία. Να μην πας και μετά να αναρωτιέσαι τι θα είχε συμβεί αν είχες πάει. Αυτό, πιστεύω, είναι το χειρότερο».

Η στάση της ομάδας τον είχε βοηθήσει, καθώς άφησε τα πάντα πάνω του. «Είναι κάτι που εκτίμησα και ακόμα εκτιμώ πάρα πολύ», υπογραμμίζει ο Κατράνης, που συζήτησε με τους δικούς του ανθρώπους («τους γονείς και τον ατζέντη μου») και πήρε την απόφαση. Είχε έρθει η στιγμή να μετακομίσει στη Γαλλία. «Σκέφτηκα ότι είναι καλύτερα να πάω στο εξωτερικό, κάτι που νομίζω μου βγήκε σε καλό».

Εκεί, βρέθηκε αρχικά στη δεύτερη ομάδα και στο τέλος δεν είχε δώσει ούτε έναν αγώνα με την πρώτη στην Ligue 1. «Κάποιοι θα πούνε: ναι, αλλά δεν έπαιξες εκεί», λέει με μικρό παράπονο. Είναι, όμως, συνειδητοποιημένος. «Σίγουρα κι εμένα με ενόχλησε. Ήθελα να πάρω κάποιες ευκαιρίες, αλλά πολλές φορές τα πράγματα δεν εξαρτώνται μόνο από σένα ούτε πηγαίνουν όπως τα υπολόγιζες. Εκείνη η σεζόν ήταν πολύ δύσκολη για τη Σεντ Ετιέν, που άλλαξε τρεις προπονητές». Ακόμη και στη δεύτερη ομάδα οι αλλαγές στον πάγκο ήταν συνεχόμενες. Παρόλα αυτά, με τον Κατράνη βασικό οι «μικροί» έφτασαν μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος με συμπαίκτες όπως ο Φοφανά, που τώρα αγωνίζεται στην Premier League με τη Λέστερ.

«Το επίπεδο προς έκπληξή μου ήταν πάρα πολύ καλό», συνεχίζει και στέκεται στο γεγονός ότι έκανε προπόνηση με την πρώτη ομάδα. Αυτό τον βοήθησε να ανεβάσει και τον δικό του ρυθμό. Έχει κρατήσει, μάλιστα, και στενές φιλίες, όπως με τον Ρεμί Καμπελά, που πλέον αγωνίζεται στη Ρωσία με την Κρασνοντάρ, αλλά και με κάποιους παίκτες από τη δεύτερη ομάδα. «Τους βλέπω κάθε καλοκαίρι που επιστρέφω στη Σεντ Ετιέν μέχρι να βρω την επόμενη ομάδα μου», σχολιάζει με νοσταλγία και μικρή δόση πικρίας. Όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για εκείνους, καθώς όλοι τους φτάνουν στον ίδιο προορισμό με τον ίδιο σκοπό. «Όσοι βρισκόμαστε σε τέτοιες περιπτώσεις είμαστε δανεικοί από εδώ και από εκεί».

Μετά τη μικρή παραπάνω παρένθεση αναφέρεται στη διαφορά επιπέδου. Κάτι λογικό από τη στιγμή που προπονούταν μόνιμα με την πρώτη ομάδα των «στεφανουά». «Το πώς αντιμετωπίζεις το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα με το πώς είναι εκεί έχει τεράστια διαφορά. Είχα την τύχη να δω πώς προετοιμάζεται μία ομάδα για το επόμενο παιχνίδι στο κορυφαίο επίπεδο. Κάποια από αυτά τα πράγματα τα έχω αφομοιώσει και τα ακολουθώ, τα έχω πάρει μαζί μου. Πράγματα όπως η διατροφή, η αποθεραπεία, το γυμναστήριο». Φτάνοντας σε αυτό το σημείο καταλαβαίνεις με πόση άνεση μιλάει για το παρελθόν, τη στιγμή που άλλοι ίσως να ένιωθαν θυμό ή απογοήτευση.

Επόμενη στάση... Μουσκρόν

Ο Κατράνης, όμως, κοιτάζει μόνο μπροστά. Το συμβόλαιο που είχε υπογράψει με την Σεντ Ετιέν ήταν για 5 χρόνια. Οπότε μετά την πρώτη του σεζόν το μόνο που ήθελε ήταν να αρχίσει να παίζει. «Το καλοκαίρι ήρθε ο ίδιος ο προπονητής της πρώτης ομάδας και μου είπε πολύ καλά λόγια. Εκείνο, όμως, που δεν μπορούσε να εγγυηθεί ήταν πόσα παιχνίδια θα μου έδινε. Ο ανταγωνισμός ήταν πολύ μεγάλος. Του απάντησα ότι θα ήθελα να αρχίσω να παίζω σε υψηλότερο επίπεδο». Έμοιαζε σαν να θέλει να μαζέψει όσες εμπειρίες μπορεί από πολύ μικρή ηλικία. Και ο σύλλογος το σεβάστηκε αυτό.

Επόμενος σταθμός του, λοιπόν, το Βέλγιο και η Μουσκρόν. «Ξεκίνησα πολύ καλά εκεί, έστω κι αν τα αποτελέσματα δεν ήταν ανάλογα. Μπορεί να ακούγεται οξύμωρο και εγωιστικό όταν σου λέω ότι η ομάδα έχανε, αλλά ένας αμυντικός της τα πήγαινε πολύ καλά. Από τα 7-8 παιχνίδια, όμως, που είχαμε δώσει, είχα αναδειχθεί καλύτερος παίκτης της Μουσκρόν τουλάχιστον στα 4-5 από αυτά».

Αυτό που άλλαξε και στο Βέλγιο ήταν ο προπονητής. Και για τον ίδιο η παρουσία του Στορκ, γνωστού μας από το πέρασμά του από τις ακαδημίες του Ολυμπιακού, αποδείχθηκε καταστροφικό. Σταμάτησε να παίζει χωρίς να γνωρίζει «το γιατί», όπως τονίζει ξανά και ξανά με απορία. «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς βρέθηκα ξαφνικά από το πουθενά μεταξύ πάγκου και εξέδρας. Ήρθε και ένας τραυματισμός στην προπόνηση και εκεί κατάλαβα ότι το μέλλον μου είναι αλλού. Ειδικά, όταν ενημερώθηκα ότι πρόθεση της διοίκησης ήταν να συνεχίσει με τον ίδιο προπονητή μέχρι το τέλος», ξεκαθαρίζει.

Όταν βρέθηκε στο Βέλγιο, στόχος του ήταν να συνεχίσει τις καλές δικές του εμφανίσεις και στο τέλος της σεζόν να βρεθεί να συζητά για το μέλλον του από «άλλη βάση». Έφτασε στο σημείο να σκέφτεται «χίλιες φορές στη Σεντ Ετιέν με 0 παιχνίδια παρά εκεί που δεν ήμουν επιθυμητός». Ακολούθησε, λοιπόν, για ακόμη μία φορά το γνωστό δρομολόγιο μέχρι τη Γαλλία και αποδέχθηκε το αίσθημα αβεβαιότητας, αναζητώντας την επόμενη ομάδα του. «Η αλήθεια είναι ότι το έχω κάνει πολλές φορές και σε κουράζει. Όχι μόνο τα ταξίδια. Πρέπει συνεχώς να αλλάζεις περιβάλλον, να ψάχνεις σπίτι, να μένεις στο ξενοδοχείο για πολλές μέρες. Όλα αυτά έχουν σημαντικό τίμημα στην ψυχολογία σου», μαρτυρά.

Ξανά στο Περιστέρι

Έπρεπε, λοιπόν, εκείνη την περίοδο να επιστρέψει στον Ατρόμητο για να βρει ξανά τον εαυτό του, κάνοντας ένα πισωγύρισμα. Ή μήπως όχι; «Δεν το θεωρώ πισωγύρισμα», λέει με στόμφο ο Κατράνης, που αποδέχθηκε με ευχαρίστηση την πρόταση. «Ναι, γύρισα πίσω. Μου αρέσει περισσότερο να βάζουμε τις λέξεις σε αυτή τη σειρά. Γύρισα σε ένα περιβάλλον που γνώριζα, σε μία ομάδα που θα με βοηθούσε να βρω ρυθμό και που θα μπορούσα να τη βοηθήσω. Ακόμη και για να μπορέσει η Σεντ Ετιέν να με δει σε έναν πιο ανταγωνιστικό αγώνα. Το πλάνο ήταν να μπω σιγά-σιγά αγωνιστικά. Γι’ αυτό και ο δανεισμός ήταν για 1,5 χρόνο. Τελικά, ο Γιαννούλης έφυγε άμεσα για τον ΠΑΟΚ, οπότε έπρεπε να καλύψω το κενό. Και στο τέλος μου έκανε καλό, καθώς βρήκα πολύ πιο γρήγορα τα πατήματά μου. Το να κάνεις, λοιπόν, ένα βήμα πίσω αν τα επόμενα θα είναι μπροστά, δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση ότι είναι κακό ή άσχημο. Αποδείχθηκε το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω».

Οι εμφανίσεις του συνολικά σε αυτόν τον 1,5 χρόνο ήταν σταθερές, τα προβλήματα μειώθηκαν και το καλοκαίρι επέστρεψε στο Σεντ Ετιέν για «τρεις εβδομάδες», προκειμένου να ξεκαθαρίσει το μέλλον του. Συζήτησε με τον Κλοντ Πιελ και προσπάθησε να τον πείσει, όπως και τη διοίκηση, να τον αφήσουν ελεύθερο, ώστε να σταματήσει επιτέλους αυτή η μόνιμη στάση στον Ροδανό ποταμό κάθε λίγους μήνες. «Δεν τους άρεσε και τόσο αυτή η ιδέα», συνεχίζει σκεπτικός με αμήχανο χαμόγελο. Του ξεκαθάρισαν ότι αυτή η λύση θα είναι η «τελευταία».

«Η Τουρκία ήταν η τελευταία χώρα στην οποία περίμενα να βρεθώ»

Οπότε, μία από τα ίδια… Οι επαφές ήταν πολλές, οι προτάσεις δεν έλειψαν, αλλά αποφάσισε για ακόμη μία φορά να ρισκάρει και να βρεθεί σε ένα μέρος που δεν είχε ακούσει ξανά ποτέ στη ζωή του. «Η Τουρκία ήταν η τελευταία χώρα στην οποία περίμενα να βρεθώ», αποκαλύπτει. Ρώτησε όποιον θα μπορούσε να τον βοηθήσει, όπως τον Τζαβέλλα, που αγωνίζεται στην Αλάνιασπορ, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Χατάισπορ είναι «μία πολύ καλή επιλογή».

Βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου πέρασε από ιατρικές εξετάσεις και υπέγραψε το νέο του συμβόλαιο, με την τουρκική ομάδα να διατηρεί και οψιόν αγοράς του για το ερχόμενο καλοκαίρι. Αντί, όμως, να ταξιδέψει στην Αντάκια (μέρος της βρίσκεται εκεί που ήταν στο παρελθόν η Αντιόχεια), επέστρεψε στην Αθήνα, προκειμένου να ενσωματωθεί στην αποστολή της Εθνικής Ελπίδων.

Το άσχημο ήταν ότι είχε άλλες δύο εβδομάδες να σκεφτεί την επιλογή του και το «άγνωστο», σύμφωνα με τον ίδιο. Τον βοήθησε το γεγονός, όμως, ότι είχε φύγει στο εξωτερικό πολύ μικρός, ώστε να είναι «ανοιχτόμυαλος» για αυτό που θα αντιμετωπίσει. «Όταν ολοκληρώθηκαν οι υποχρεώσεις με την Εθνική, πήρα την κοπέλα μου και φύγαμε». Προορισμός η επαρχία Χατάι. «Είναι πολύ σημαντικό να έχεις κάποιον άνθρωπο μαζί σου και το κατάλαβα, βλέποντας τη διαφορά ανάμεσα στη θητεία στη Σεντ Ετιέν, όταν ήμουν μόνος και στη συνέχεια στο Βέλγιο, όταν ήμασταν μαζί», εξομολογείται.

Εκεί, περίμενε την ευκαιρία του. Άλλωστε, για μία ομάδα που μόλις κέρδισε την άνοδο ήταν λογικό πρώτη επιλογή για τη θέση του να αποτελεί ο 36χρονος αρχηγός Μεσούτ Τσαϊτεμέλ, που την οδήγησε στην πρώτη κατηγορία. «Η αλήθεια είναι ότι εκμεταλλεύτηκα τον χρόνο που δεν έπαιζα για να δουλέψω έξτρα μόνος μου, ενώ με βοήθησαν και τα παιχνίδια με την Εθνική ομάδα. Έμεινα έκπληκτος, μάλιστα, γιατί οι προπονητές εδώ παρακολουθούσαν όλα τα παιχνίδια μου και είχαν αναλυτικά στοιχεία. Γνώριζαν ακριβώς τι είχε γίνει, ενώ είχαν ψάξει μέχρι και για τους συμπαίκτες μου!». Η υπομονή και η θέλησή του ανταμείφθηκαν, ενώ και αυτό το ενδιαφέρον του έδωσε έξτρα κίνητρο.

Τα παιχνίδια του Κυπέλλου και ένας τραυματισμός του Τσαϊτεμέλ αποτέλεσαν το διαβατήριό του για την ενδεκάδα. Και οι εμφανίσεις του ήταν παραπάνω από ικανοποιητικές. «Τα πήγα πολύ καλά και γνώριζα ότι είναι θέμα χρόνου να αρχίσω να παίζω και στο πρωτάθλημα». Όπως και έγινε. «Ύστερα από μία ομιλία, με φώναξε ο προπονητής και μου απλά μου είπε: ξεκινάς». Πλέον, στη βαθμολογία της Opta είναι ο κορυφαίος αμυντικός της Χατάισπορ, ενώ σε όλες τις αμυντικές κατηγορίες βρίσκεται στο top 5 (στην κορυφή με τα κοψίματα)! Έχει, φυσικά, και μία ασίστ (άλλη μία στο Κύπελλο).

Η ομάδα του τη στιγμή που γραφόταν το κείμενο ήταν στην 6η θέση της βαθμολογίας στο -3 από την 4η θέση και την Ευρώπη και στο -7 από την κορυφή έπειτα από τις 17 πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος! Οι δικές του εμφανίσεις αποτέλεσαν έκπληξη και για τον τοπικό Τύπο, καθώς η Yerel Havadis μετά την ήττα από την Τράμπζοσπορ έγραψε ότι αποτελεί «αποκάλυψη» για την ομάδα του Ομέρ Ερντογάν. Όταν κάτι τέτοιο γράφεται έπειτα από αρνητικό αποτέλεσμα, τότε παίρνει ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα.

Το αγωνιστικό πλάνο του Τούρκου προπονητή βοηθάει και τον Κατράνη. Όχι απλά να κάνει καλές εμφανίσεις, αλλά και να βελτιώσει κάποια κομμάτια του παιχνιδιού του, που ήθελε εδώ και καιρό. «Έψαχνα μία ομάδα να βελτιώσει το επιθετικό κομμάτι και τελικά τη βρήκα στη Χατάισπορ», λέει με έκπληξη. «Προσπαθούμε να παίζουμε οργανωμένα, με την μπάλα κάτω, υπάρχουν αυτοματισμοί, οργάνωση, ώστε όλοι να είναι στη σωστή θέση και να δίνουν την μπάλα εκεί που θα σε βοηθήσει περισσότερο. Ήδη έχω βελτιώσει πολλά πράγματα επιθετικά, ακόμη και από τις λίγες συμμετοχές που έχω κάνει», διαπιστώνει, καθώς αμυντικά το επίπεδό του «παραμένει καλό και βελτιώνεται συνέχεια».

Η ώρα έχει περάσει, ο διεθνής αμυντικός έχει μόλις επιστρέψει από θεραπεία, όμως η κουβέντα μαζί του είναι απολαυστική. Σίγουρος για τις απαντήσεις του, με καλή διάθεση και ειλικρίνεια. Είναι εμφανές ότι νιώθει ότι όλα πηγαίνουν καλά. Και αυτό φαίνεται και στο γήπεδο. Πρέπει, λοιπόν, να απαντήσει και για το μέλλον του πριν κλείσουμε.

«Δεν θα χάλαγε καθόλου να μείνω στην Τουρκία», απαντάει με σιγουριά. «Ακόμη και στην ομάδα που βρίσκομαι, αν η σεζόν ολοκληρωθεί με επιτυχία». Η Χατάισπορ, άλλωστε, έχει τη φιλοδοξία να ανέβει επίπεδο σε όλες τις κατηγορίες. Καινούριες προπονητικές εγκαταστάσεις, νέο γήπεδο από τον Νοέμβριο, το οποίο θα εγκαινιαστεί μόλις οι οπαδοί της επιστρέψουν, και ένα ρόστερ που συνδυάζει εμπειρία και ταλέντο. «Βλέπω ότι είναι ευκαιρία να βελτιωθώ εδώ», σχολιάζει ο Κατράνης, που σε κάθε δυσκολία ανακαλύπτει και μία ευκαιρία, κάτι που δείχνει τη δύναμη του χαρακτήρα του.

Αυτές τις δυσκολίες, πάντως, δεν θέλει να τις ξεχάσει. Μπορεί να ανήκουν στο παρελθόν, αλλά είναι μεγάλος μέρος της πορείας του. Και έχει βρει τον τρόπο να τις κάνει ανεξίτηλες: τις αποτυπώνει στο σώμα του. Υπάρχουν κάποια τατουάζ που ξεχωρίζουν. Στο πόδι του, λοιπόν, μπορεί κανείς να διακρίνει έναν λύκο και έναν μοναχικό άνθρωπο δίπλα στο τοπίο. «Είναι από τον πρώτο μου χρόνο στη Σεντ Ετιέν, όταν ένιωσα τι σημαίνει μοναξιά», εκμυστηρεύεται.

Στο στήθος του από την άλλη έχει κάνει τατουάζ το όνομά του. «Δεν είναι το δικό μου», σπεύδει να διορθώσει. «Είναι του παππού μου». Μαζί υπάρχουν και δύο ημερομηνίες. «Είναι η μέρα που γεννήθηκε και η μέρα που πέθανε», λέει ο Κατράνης και στο βλέμμα του μπορείς να καταλάβεις πολλά. Η αφετηρία της καριέρας του ουσιαστικά συμπίπτει με μία από αυτές τις ημερομηνίες. Αυτό, πλέον, το μάθαμε. Τώρα, μένει να μάθουμε μέχρι που θα φτάσει, προσπαθώντας να βρει έναν προορισμό χωρίς άλλες ενδιάμεσες στάσεις. Μπορεί και να τον βρήκε, ποιος ξέρει; Οι οιωνοί αυτή τη φορά σίγουρα, πάντως, δείχνουν πιο ευνοϊκοί…

NEWS FEED