Το παιδί και η μπάλα (pic)

Το παιδί και η μπάλα (pic)

bet365

Αυτή η… μαγική σφαίρα που πάντα θα υπάρχει στη ζωή μας, στη ζωή των παιδιών. Ό,τι και να γίνει πάντα θα κυλάει, πάντα…

Ρε τον πιτσιρίκο… Πάλι με την μπάλα είναι παρέα. Το περίπτερο στην ίδια θέση. Το σχολείο επίσης. Την επιχείρηση την κράταγε για δύο λόγους. Ο ένας ήταν η σύνταξη. Σε δύο χρόνια μπορούσε να καταθέσει τα χαρτιά του. Πλήρη σύνταξη. Ένσημα 35+ χρόνων! Ο άλλος ήταν το σχολείο. Τα δικά του παιδιά είχαν μεγαλώσει, είχαν φτιάξει τη ζωή τους. Σε αυτό το σχολείο όμως πήγαν.

Του άρεσε να βλέπει τα παιδιά με τις τσάντες τους, τις παρέες τους… Λίγα μέτρα από την είσοδο του δημοτικού “καλωσόριζε” τους μικρούς μαθητές κάθε πρωί. Τον τελευταίο καιρό είχε ξεχωρίσει ένα αγοράκι. Πρέπει να ήταν 10, 11 ετών. Ήταν γεματούτσικο, με μαύρα κατσαρά μαλλιά, πυκνά φρύδια, μικρά, παιχνιδιάρικα μάτια, λίγο μελαψό.

Κάθε μέρα, εκτός από τη σχολική τσάντα, κρατούσε και την μπάλα του. Όπως ήξερε από τα δικά του παιδιά, στο διάλειμμα γινόταν μεγάλο παιχνίδι. Αυτό που του είχε κινήσει την περιέργεια ήταν ότι μόνο αυτός είχε μπάλα μαζί του. Παράξενο. Δεν μπορεί να μην είχε άλλο αγοράκι μπάλα. Αυτό που του έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το χαμόγελο του μικρού. Φωτεινό, μεγάλο, σαν να τον προστάτευε από καθετί κακό, άσχημο. Λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι είδε την παρέα του μικρού να κινείται χαρούμενα, να ανυπομονεί για κάτι. Κοίταξε την πλαστική τσάντα του πιτσιρικά. Ναι, είχε αγοράσει καινούργια μπάλα.

Την περίμενε την μπάλα πώς και πώς. Την είχε ζητήσει με το που την είδε στη διαφήμιση. Λευκή, με κόκκινες γραμμές στις ραφές και στο κέντρο η φωτογραφία του παίκτη που θαύμαζε. Την έβλεπε να γυαλίζει στην τηλεόραση και το ίδιο περίμενε όταν θα την έπιανε στα χέρια του. Οι γονείς του ήξεραν ότι αγαπούσε όσο τίποτα το ποδόσφαιρο. Αν πας καλά στα μαθήματα, τα Χριστούγεννα θα σου πάρουμε την μπάλα.

Τα μάτια του έλαμψαν. Ήταν καλός μαθητής, αυτό όμως ήταν το έξτρα κίνητρο που χρειαζόταν. Λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία έμαθε ότι τα πήγε περίφημα. Χάρηκε και άρχισε να φαντάζεται τα παιχνίδια που θα έκανε με την μπάλα. Με το που πέρασε το κατώφλι του σπιτιού ο πατέρας του, άρπαξε το δώρο. Έσκισε το χαρτί περιτυλίγματος και αγκάλιασε σφιχτά την μπάλα. Οι γονείς του τον είχαν ξαναδεί έτσι. Θα κοιμηθώ μαζί της σήμερα τους είπε. Κι αυτό το είχαν ακούσει. Πριν πάει για ύπνο είπε στη μαμά του να πάρει τη μαμά του Γιάννη, του καλύτερου του φίλου. Έκλεισε το τηλέφωνο και ανυπομονούσε να ανοίξουν τα σχολεία μετά τις γιορτές. Σημάδεψε την ημερομηνία: 8 Ιανουαρίου. Εκείνη τη βραδιά το αστέρι που έπεσε ξάπλωσε το κρεβάτι του.

Το σύνθημα δόθηκε από το κουδούνι. Παρασκευή και το σχόλασμα είχε πάντα κάτι διαφορετικό. Περισσότερα χαμόγελα, χαλαρότητα και προσμονή για τη διήμερη ξεκούραση. Το ποτάμι παιδικών φωνών και σωμάτων ξεχύθηκε φουριόζο. Ο μικρός μπαλαδόρος βρήκε τη μητέρα του να τον περιμένει. Της έδωσε την σχολική τσάντα κι αυτή με την μπάλα. Έπειτα, κάτι της είπε και έδειξε το περίπτερο. Του έδωσε χρήματα και περίμενε.

-Θα μου δώσετε μια σοκολάτα αμυγδάλου;

-Βέβαια φίλε μου. Ορίστε. Πριν του δώσει τα ρέστα τον ρώτησε.

-Να σε ρωτήσω. Όταν μεγαλώσεις θα γίνεις ποδοσφαιριστής; Το αγόρι το σκέφτηκε λίγο.

-Μπα, όχι. Μάλλον αστροναύτης! Αποσβολωμένος τον κοίταζε να απομακρύνεται με τη μητέρα του. Δεν μπορούσε να χωνέψει την απάντηση. Περίμενε ένα μεγάλο, εύηχο “ναι!”. Χαμογέλασε. Ποιος ξέρει τι γίνεται στο μυαλό ενός μικρού παιδιού. Βγήκε για λίγο έξω από το περίπτερο να σκουπίσει. Τότε είδε δυο συμμαθητές του μπαλαδόρου να τα λένε όσο τα έλεγαν οι μανάδες τους. Δεν ήθελε να πλησιάσει κι άλλο. Άκουσε όμως τις λέξεις, φράσεις: Ιάκωβος, μπάλα, θα τον κερδίσουμε την άλλη φορά. Δεν μοιάζει λίγο στον Ντιέγκο; Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο. Κατάλαβε γιατί μόνο ο πιτσιρικάς, ο μπαλαδόρος, έφερνε μπάλα στο σχολείο. Το βράδυ, λίγο μετά το κλείσιμο, κοίταξε τον ουρανό. Πουθενά αστέρια. Κλώτσησε με δύναμη το τενεκεδάκι που ήταν μπροστά του.

Μάθε πού θα δεις ζωντανά όλους τους αγώνες σήμερα μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta.

NEWS FEED